Σαν το φτιαρι των Άγγλων δεν υπάρχει.Για κάτι τέτοια τους παραδέχομαι
https://nbozionelos.gr/o-dimosiografos- ... -mountial/
Άρθρο του Άαρον Τιμ στον «Guardian» με τίτλο: Η δουλοπρεπής κλήρωση του Ινφαντίνο υπόσχεται ένα Μουντιάλ που θα λατρέψουν οι αυταρχικοί ηγέτες
Ήταν απαίσιο — έτσι δεν ήταν; Η ηρωική νίκη του Ντόναλντ Τραμπ εναντίον ουσιαστικά κανενός για να κατακτήσει το «ειρηνικό βραβείο» της FIFA, το ανέκφραστο σκετς στη σκηνή που είχε ήδη «απολιθωθεί», ο Τζιάνι Ινφαντίνο να παίζει ρόλο παρουσιαστή, και ο Γουέιν Γκρέτσκι να δυσκολεύεται να προφέρει «Macedonia» και «Curaçao» στην πιο γλωσσικά δυσλειτουργική “ομάδα του θανάτου” της κλήρωσης — ακόμα και με λίγες μέρες απόσταση, είναι αδύνατον να υποτιμήσει κανείς πόσο εντυπωσιακά κακή ήταν η κλήρωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2026, που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή στο Κέντρο Κένεντι στην Ουάσιγκτον, από το οποίο ο Τραμπ είχε φροντίσει να απομακρύνει κάθε ανάμνηση του παρελθόντος του.
Αυτή είναι η Αμερική, οπότε πρέπει να κάνουμε σόου!» βροντοφώναξε ο πρόεδρος της FIFA, Ινφαντίνο — που έμοιαζε με αιγυπτιακή Σφίγγα σε δανεισμένο κοστούμι — στην έναρξη της τελετής. Και, πράγματι, η FIFA έκανε σόου — απλώς όχι ένα σόου που θα ήθελε κανείς να παρακολουθήσει. Το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει, ειδικά ένας απελπιστικά βαριεστημένος Τραμπ, ο οποίος κύλησε μέσα από την ερμηνεία του Αντρέα Μποτσέλι — το “Nessun Dorma” — με την γρανιτένια αδιαφορία που έχει γίνει πλέον η κανονική του έκφραση σε κάθε αθλητική εκδήλωση που έχει καταστρέψει με την παρουσία του φέτος. Για όνομα του Θεού — ας τον αφήσουν να επιστρέψει στον Λευκό Οίκο. Είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, έχει μπάνια να αναδιαμορφώσει, γαρ!
αυτό ήταν μια πρόγευση για το επόμενο καλοκαίρι, τότε το 23ο Μουντιάλ βαδίζει ευθεία προς καταστροφή. Ολόκληρη η τελετή — και ειδικά η χημεία ανάμεσα στον Ντάνι Ράμιρεζ και τον Ρίο Φέρντιναντ — φαινόταν να παράγει κάτι σαν αρνητική ενέργεια που ίσως να έπρεπε να μελετηθεί από την επιστήμη. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν στο κέντρο της προσοχής, αλλά ο Ινφαντίνο έκλεψε την παράσταση: οδήγησε το αμερικανικό, το καναδικό και το μεξικανικό κοινό σε σειρά συνθημάτων, σπαταλώντας ανώφελα δέκα λεπτά από τον χρόνο, και μετά… άρχισε πραγματικά να αφρίζει — η πραγματική δουλειά του προέδρου της FIFA σε μία τέτοια εκδήλωση — όταν καλωσόρισε τους ηγέτες των χωρών υποδοχής στη σκηνή για να ξεκινήσει η κλήρωση. «Ποια ομάδα — θα κληρωθεί — από τον κύριο Μαρκ Κάρνεϊ;» ρώτησε σατανικά, με όλη τη χαρισματικότητα ενός μεσήλικα μάγου που κάνει κόλπα με τράπουλα σε ένα κυριακάτικο παζάρι αγοραπωλησιών
Ινφαντίνο φαίνεται πραγματικά να πιστεύει ότι είναι κάποιο είδος κωμικού, αλλά όλα τα γέλια που κατάφερε να βγάλει από το κοινό την Παρασκευή ακουγόταν αναγκαστικά — σαν τα γέλια που ρίχνεις σε έναν σαρκαστικό οδοντίατρο ενώ είσαι στην καρέκλα για εξαγωγή. Θέλει ιδιαίτερο ταλέντο να κάνει τους ποδοσφαιρόφιλους να νοσταλγήσουν ακόμη και τον Σεπ Μπλάτερ, αλλά ο υπάρχων “δρών” της FIFA είναι τόσο εμμονικά απαίσιος, τόσο παράξενος, υγρός και μικροσκοπικός, που κάνει τον φατσαριστό προκάτοχό του να φαντάζει ξαφνικά κομψός και με ζωηρά μάτια σε σύγκριση. Στην τελευταία φορά που διεξήχθη κλήρωση Μουντιάλ σε αμερικανικό έδαφος, ο Ρόμπιν Γουίλιαμς παίζοντας με τον όρο “Mr Bladder” για τον Μπλάτερ, αποτέλεσε μικρό κωμικό θαύμα. Αντί για Ρόμπιν Γουίλιαμς λοιπόν είχαμε Ρόμπι Ουίλιαμς — μια καταστροφική πτώση σε off‑field ποιότητα που δείχνει επίσης πόσο πολύ έχουν αλλάξει οι ποδοσφαιρικές φιλοδοξίες στην Αμερική τα τελευταία 30 χρόνια. Αντί να κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο την Αμερική με πάθος και χιούμορ, όπως στόχευε το ’94, αυτό το τουρνουά αφορά τώρα την εδραίωση του ποδοσφαίρου ως ένα χλιαρό παγκόσμιο lifestyle προϊόν — συνδυάζοντας τα χειρότερα του εμπορικού αμερικανικού αθλητισμού, της εξορυκτικής φύσης του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και τη θανάσιμη ανηθικότητα του άξονα Ουάσιγκτον–Ριάντ.
«We love soccer! We rock!» — αντιλαλούσε το κοινό, ενώ ο Ρόμπι Ουίλιαμς περιφερόταν σκυθρωπός στη σκηνή του Kennedy Center την Παρασκευή, εκφωνώντας με γκρίζο ύφος την εκδοχή του για τον νέο επίσημο ύμνο της FIFA, «Desire». Αλλά είναι ποδόσφαιρο αυτό — ή “soccer”; Καθόλου άσχετο: η κλήρωση είχε πολλά να πει και γι’ αυτό, μέσα από μια σειρά “διασκεδαστικών” σκηνικών που συζητούσαν πώς να αποκαλούν το άθλημα στην Αμερική (ποιος νοιάζεται;) — στιγμές που απειλούσαν να σκοτώσουν κάθε άνθρωπο με IQ πάνω από 50. Από την άλλη, στο στούντιο του συνιδιοκτήτη μεταδότη Fox, ο καινούργιος παρουσιαστής της μετάδοσης, Τιερί Ανρί, κρατιόταν σαν να παλεύει να επιβιώσει στο επικό κενό του πατριωτισμού του Αλέξι Λάλας — και φαινόταν σχεδόν αμέσως να μετανιώνει που αποδέχθηκε αυτό το πόστο ως η “ευρωπαϊκή φωνή” ενός μεγάλου τουρνουά στην αμερικανική τηλεόραση. Ο Τζόρτζιο Κιελίνι και άλλοι έχουν κάνει αυτό το έργο σε προηγούμενα χρόνια και βγήκαν ζωντανοί από αυτό σαν να είχαν ζήσει αιώνες. Γιατί, Ανρί, γιατί;
Προβλέψιμα, όλο το συγκινησιακό βάθος της τελετής βρισκόταν στο θέατρο ενός προέδρου της FIFA που γλείφει τον πιθανό μελλοντικό βασιλιά της Αμερικής. Το τελευταίο διάστημα, καθώς ο Τραμπ επιβλέπει την καταστροφή της Ανατολικής Πτέρυγας, έχει ξεκινήσει την ανακατασκευή της χορευτικής του αίθουσας και μετατρέπει τον Λευκό Οίκο σε ένα κέντρο υποδοχής τύπου «Live Laugh Love» για αστικές γαμήλιες δεξιώσεις, είναι λογικό να αναρωτηθεί κανείς πού ακριβώς θα τοποθετήσει το υπνοδωμάτιο του Ινφαντίνο. Ίσως μια ντουλάπα δίπλα στην κουζίνα της αίθουσας χορού, ή μια σκηνή φωτισμένη από το tablet του Τραμπ στη νέα βεράντα του Rose Garden; Τώρα έχουμε την απάντηση: ο Ινφαντίνο δεν χρειάζεται δωμάτιο στον προεδρικό οίκο γιατί έχει ήδη εγκατασταθεί απευθείας στην τσέπη του Τραμπ. Μέσα από όλες τις δοκιμασίες και τις αναποδιές της εξουσίας, πρέπει να είναι ανακουφιστικό για τον Τραμπ να ξυπνά κάθε πρωί και να «μπαίνει» ευθύς στο παντελόνι του Τζάνι — με τη σιγουριά ότι ο επικεφαλής του μεγαλύτερου αθλητικού οργανισμού στον πλανήτη — με το φαλακρό κεφάλι του να κοιτά καμαρωτό — θα τον στηρίζει ανεξάρτητα από το πόσες ζωές αθώων Αμερικανών θα διακινδυνεύσει στην Ελ Σαλβαδόρ ή πόσους αθώους ψαράδες θα εκτοξεύσει από την Καραϊβική. Μακάρι να είχαμε όλοι κάποιον σαν τον Τζιάνι στη ζωή μας — μόνο που προτιμώ να μην τον έχω… στην τσέπη μου.
Εβαλε ο ίδιος το μετάλλιο γύρω από το λαιμό του
Ο Ινφαντίνο παρουσίασε τον Τραμπ στη σκηνή και του έδωσε τρία αναμνηστικά για να τιμήσει το «πρώτο ειρηνικό βραβείο» της FIFA: ένα τρόπαιο — που έμοιαζε να έχει εμπνευστεί μάλλον από κάποιο γλυπτό των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη, αλλά στην μορφή θύμιζε το εξώφυλλο ενός ρατσιστικού μυθιστορήματος της δεκαετίας του ’70 που έχει εμπνεύσει το σύγχρονο αμερικανικό ακροδεξιό κίνημα — ένα μετάλλιο — και ένα υπογεγραμμένο πιστοποιητικό. (Προφανώς όλα αυτά θα πρέπει να αφήσουν χώρο στο ράφι στο Οβάλ Γραφείο του χρόνου για ό,τι νέο δώρο θα του δώσει η FIFA για το δεύτερο ετήσιο Peace Prize.) Μέσα σε όλο αυτό τον εξευτελισμό, το μόνο στοιχείο που ίσως να είχε λίγη αξιοπρέπεια ήταν ότι, κάπως αμήχανα, ο Ινφαντίνο έκανε τον Τραμπ να βάλει ο ίδιος το μετάλλιο γύρω από το λαιμό του — και ο πρόεδρος το έκανε, με όλη τη χάρη ενός ταινιόμαζη που βγαίνει από το ορθό κοίλο μιας κολοβής ζωής. «Αυτό είναι το βραβείο σου, αυτό είναι το ειρηνικό σου βραβείο!» φώναξε ο Ινφαντίνο.
Η κλήρωση για το Παγκόσμιο Κύπελλο εξελίχθηκε σε… θεατρική σπέσιαλ παραγωγή. Η όλη τελετή ήταν τόσο υπερβολική, τόσο βαθιά δουλοπρεπής, που ακόμα και ο Τραμπ φαινόταν να νιώθει λίγο άβολα. Το αν ο εξευτελισμός του Ινφαντίνο, το κύμα χλευασμού που ακολούθησε την απόφαση να τιμηθεί ο Τραμπ με ένα φανταστικό ειρηνικό βραβείο, ο αδιανόητος κιτς όλου αυτού του θεάματος — αν όλα αυτά θα σταματήσουν τη FIFA από το να κάνουν το 2026 όλο για τον Τραμπ, είναι μάλλον απίθανο.
Από τη μία πλευρά, η τραμπική ιθαγενιστική νοοτροπία της Αμερικής είναι εξ ορισμού ακατάλληλη για το Παγκόσμιο Κύπελλο — που, ακόμη και στα ηθικά ταραγμένα εδάφη του Κατάρ, προσπάθησε έστω στοιχειωδώς να προβάλλει ό,τι κοινότυπα περί ανοχής, παγκοσμιότητας και «φιλίας μεταξύ λαών» είχε στη διάθεσή του. Από την άλλη — και η επόμενη χρονιά δεν θα είναι η πρώτη φορά που ο αθλητισμός και οι αυταρχικές θεατρικότητες ενώθηκαν παγκόσμια: ξέρουμε από τους Ολυμπιακούς του 1936 στο Βερολίνο ότι διεθνής αθλητισμός και φασισμός παντρεύονται εύκολα — είναι ένας έρωτας φτιαγμένος για υψηλό‑camp ουρανό. Η συνηθισμένη φλυαρία της FIFA για ίσα δικαιώματα και τέλος του ρατσισμού έχει ήδη ξεχαστεί, μπροστά στο επείγον καθήκον να «τα βρει καλά» με τον κυρίαρχο της Αμερικής. Ο οργανισμός που μπλέχτηκε πρόσφατα σε ηθικούς κόμπους για να κρατήσει την πολιτική έξω από τον αθλητισμό — ποιος θυμάται το σκάνδαλο με τον βραχίονα OneLove; — φαίνεται αποφασισμένος τώρα να μεταμορφωθεί σε εξωτερική υπηρεσία του “MAGA”.
Ίσως μπορούμε να ελπίζουμε για αναβίωση του προέδρου της FIFA που κάποτε δήλωνε, στο Κατάρ, ότι οι Ευρωπαίοι θα έπρεπε να περάσουν 3.000 χρόνια ζητώντας συγγνώμη για τα δεινά που προξένησαν στον κόσμο — αλλά αυτό φαίνεται σαν μήνυμα που δύσκολα θα αγαπηθεί από λευκούς υπερπατριώτες και τους φοβισμένους από «Μεγάλη Αντικατάσταση» που σήμερα κυβερνούν την Αμερική.
Κρύα, ιδρωμένη δουλοπρέπεια
Τόσο ενθουσιώδης είναι η λακεδο‑λειτουργία του Ινφαντίνο στο τσακίρ κέφι του Τραμπ, που αξίζει να αναρωτιόμαστε πόσο χειρότερα θα γίνουν τα πράγματα όταν το τουρνουά ξεκινήσει πραγματικά — πόσο πιο στενή θα γίνει η αγκαλιά της FIFA με τον κόσμο του Τραμπ. Θα δούμε ρόλους εισόδου πριν από το πρώτο ματς για τον Στίβεν Μίλερ, τον JD Βάνς, την Κρίστι Νοέμ και άλλους μαριονετίστες του Nerd Reich; Μπορεί το τουρνουά να δημιουργήσει ένα ειδικό μεσημβρινό show με τον Πιτ Χέγκσεθ ως insult‑κομικό ανάμεσα στις καθυστερήσεις; Ή ίσως να υπάρξει, την ώρα κάποιας ζωντανής μετάδοσης, ένα ειδικό live‑streaming των πιο πρόσφατων εξωδικαστικών εκτελέσεων της διοίκησης Τραμπ, για να «ζωντανέψει» το δίδυμο Ακτής Ελεφαντοστού — Κουρασάο; Ακούγονται τρελά, αλλά φτάσαμε σε σημείο όπου τα τρελά δεν μπορούν να αποκλειστούν. Τίποτα στη διαχείριση αυτής της ευαίσθητης σχέσης ανάμεσα στις τρεις χώρες — διοργανώτριες — δεν υποδηλώνει ότι η FIFA θα αλλάξει πορεία από την κρύα, ιδρωμένη δουλοπρέπεια που βλέπουμε μέχρι τώρα. Μπορούμε — και πρέπει — να περιμένουμε τα χειρότερα. Η FIFA είναι τώρα, στην ουσία, η «Federation Invested in Fascism in America».
Αλλά η FIFA θέλει επίσης να «στύψει» το Παγκόσμιο Κύπελλο για ό,τι μπορεί — και μέχρι τώρα αυτό μεταφράζεται στην αποφασιστικότητα να γεμίσει όλο αυτό το ποδοσφαιρικό πράγμα με μια καλή δόση αμερικανικής σκουριάς. Πέρυσι, στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, η FIFA είχε δοκιμάσει αμερικανόμορφες «βελτιώσεις» — είσοδοι παικτών σε στυλ NBA και τα λοιπά — και τώρα θέλει περισσότερα για το επόμενο καλοκαίρι: πρόσφατες αναφορές υπονοούν ότι αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν συνεντεύξεις στη μέση του ημιχρόνου για προπονητές και παίκτες, και μια λαμπερή, Super Bowl–στυλ παράσταση στο ημίχρονο του τελικού. Κανένας οπαδός δεν το θέλει αυτό — και σίγουρα όχι στις ΗΠΑ οι ίδιες, τις οποίες η FIFA εξακολουθεί να παρεξηγεί ως γη ποδοσφαιρικών νεάντερταλ με ανάγκη για γλυκαντικές απολαύσεις, ώστε να αντέξουν τη νοητικά εξουθενωτική άσκηση του να βλέπουν έναν αγώνα διάρκειας 90 λεπτών.
Θα ήταν δελεαστικό να πούμε ότι βλέπουμε την παιδοποίηση του παγκόσμιου ποδοσφαίρου — αλλά ο στόχος είναι ανοιχτός και το λογοπαίγνιο είναι μπροστά: η εφιαλτική ένωση MAGAfifa παράγει, μπροστά στα μάτια μας, την πλήρη «Infantinolization» του Παγκοσμίου Κυπέλλου — όπου περιττά ενδιάμεσα τρικ, πειραματικά προγράμματα, αμφιλεγόμενα προγράμματα αγώνων και απατηλές διαδικασίες εισιτηρίων αναμειγνύονται με κραυγαλέο εμπορευματισμό, μια φτηνή προσέγγιση της χολιγουντιανής λάμψης και τη δολιότητα του να κανακεύεις τη «ρεβάνς» της καρδιάς ενός παιδιού. Ένα τουρνουά που, εκτός γηπέδου τουλάχιστον, όλοι θα το μισήσουν ταυτόχρονα: αυτό είναι το βραβείο σου, κύριε Ινφαντίνο
πριν λίγη ώρα έγιναν γνωστές οι 4 τελευταίες ευρωπαϊκές χώρες που θα παίξουν στο Mundial. Η Τουρκία με τα wonderkids, η πάντοτε σοβαρή Τσεχία, η άξιόμαχη αλλά με λιγότερο ταλέντο πλέον Βοσνία και το ανέκδοτο της Σουηδίας*1. 
- και πλέον δεν έχουν ούτε μεγάλους αμυντικούς ( σώθηκαν με το που κρέμασαν τα παπαούτσια τους οι Bonucci & Chiellini). Ο δε Donnarumma πιθανότατα όταν τελειώσει την καριέρα του να είναι ο δεύτερος κορυφαίος Ιταλός τερματοφύλακας, που όμως δε θα έχει αγωνιστεί σε...Mundial! 
