Τι θα αλλάζατε για να γίνει το μπάσκετ το πρώτο άθλημα σε δημοτικότητα;

[karamelitsa]

Μα εκει είναι το θέμα, για να παίξεις μπάσκετ πρέπει να είσαι σε περιοχή που να έχει γήπεδο, να στο ανοίγουν, να μην γίνεται χαμός εκει κλπ. στην μπάλα παίζεις και στο πάρκινγκ της πολυκατοικίας όπως κάνει ο γιός μου με άλλα 3-4 αγόρια της πολυκατοικίας, κατεβαίνουν κάτω και παίζουν στην πυλωτή/Πάρκινγκ...

Να το το άλλο θέμα που αναδεικνεύεται. Πώς δηλαδή η αστυφιλία λειτουργεί ως εμπόδιο στην ανάπτυξη του αθλητισμού. Όλοι έχουν συγκεντρωθεί στις πόλεις και δεν υπάρχει διάχυση του λαού στην επαρχία, όπου και περισσότεροι χώροι υπάρχουν, πιο ήρεμο περιβάλλον και δυνατότητες ενασχόλησης με το μπάσκετ και τα σπορ γενικότερα. Το ζήτημα της αστυφιλίας άπτεται φυσικά πάρα πολλών άλλων θεμάτων που δε θα αναπτύξω.

Μα εννοείται ότι είναι τεράστιο πρόβλημα αυτό, όταν το 90% του πληθυσμού της χώρας ζει σε πολυκατοικίες μέσα σε Πόλεις με ελάχιστο χώρο, που θα αθληθούν τα παιδιά? Θα περιμένουν πότε και αν βρεθεί κανένα γηπεδάκι ελεύθερο κοντά και πάντα με την προϋπόθεση ότι δεν το έχουν καπαρώσει μεγαλύτεροι που δεν θα αφήνουν τους μικρούς να παίζουν? Για αυτό τον λόγο και τα παιδιά παίζουν περισσότερο μπάλα, γιατί κάπου θα βρουν κάποιο σημείο, θα βάλουν και 2 τσάντες κάτω και έτοιμο το τέρμα και το γήπεδο να παίξουν.

[kite26]

Φίλε μου, δύο πράγματα είπε ο Ιησούς Χριστός να αγαπάς τους άλλους και να είσαι ταπεινός. Και να ξέρεις κάτι, γιατί το έχω διαπιστώσει στην πράξη, όταν φροντίζεις την ψυχή σου, αυτό σε βοηθά σε όλα τα πράγματα. Εγώ δε σου μιλάω ούτε για συστήματα αξιών, ούτε για άλλα κοσμικά πράγματα. Και όταν έχεις τον κόσμο της ψυχής σου καθαρό, είσαι άνθρωπος με αρετές, μπορείς να εμπνεύσεις, να ενθαρρύνεις και να καθοδηγήσεις τους άλλους.

Αλήθεια πώς περιμένουμε τη σωτηρία μας από ανθρώπους που δεν μπορούν να ελέγξουν τον ίδιο τους τον εαυτό;

Και ιδού πώς συνδέεται αυτό με τον αθλητισμό και το μπάσκετ συγκεκριμένα. Ένας νέος που γνωρίζει ποιος είναι, το σκοπό που ήρθε στον κόσμο αυτόν, έχει την ευκαιρία να αγαπήσει τον αθλητισμό και να προχωρήσει στο σπορ που του αρέσει. Ένα σπορ ομαδικό, στο οποίο αναδεικνύεται η αξία της συνεργασίας, η ταπεινότητα που οδηγεί στο να βάλω το εγώ κάτω από την ομάδα και η επιθυμία για αυτοθυσία χάριν του κοινού καλού.

Σκέψου και αυτό το τελευταίο: Σε τι άραγε μας χρησιμεύει ο πρωταθλητισμός; Δεν αφορά την τέρψη των οφθαλμών και την ικανοποίηση των κατώτερων οπαδικών ενστίκτων, είναι εργαλείο εκπαιδευτικό, όπως ήταν άλλοτε το θέατρο για τους αρχαίους Έλληνες. Τότε θα ήταν πραγματικά χρήσιμο και ωφέλιμο για το κοινωνικό σύνολο.

Δε θα πιστέψω ότι κάτι είναι ουτοπικό. Αρκεί ένας κάνει την αρχή και η άλλη θα ακολουθήσουν. Ουτοπικό θα ήταν μόνο αν δεν το πιστεύω πραγματικά.

Μην βλέπετε τα πράγματα με την οπτική του fast food.

Δεν είπε μόνο δύο αλλά έστω ας εστιάσουμε σε αυτά. Δεν διαφωνώ btw ότι είναι σημαντικές αξίες. Απλώς νομίζω ότι δεν πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε σαν αποκλειστικά χριστιανικές. Η αγάπη και η ταπεινότητα υπήρχαν στη φιλοσοφία, στη θρησκεία και στην ηθική πολύ πριν τον χριστιανισμό. Ο Χριστός τα συνόψισε ή τα τόνισε με ιδιαίτερο τρόπο, αλλά δεν τα "εφηύρε". Ίσως γι’ αυτό το μήνυμά του έχει τέτοια απήχηση επειδή δεν ήταν κάτι εντελώς καινούργιο, αλλά πατούσε πάνω σε ένα έδαφος που οι άνθρωποι ήδη αναγνώριζαν ως αληθινό.

Ο πρωταθλητισμός, όπως τον περιγράφεις, μπορεί όντως να έχει παιδαγωγική αξία αλλά μόνο αν χτιστεί πάνω σε συνειδητή πολιτιστική πρόθεση και σε θεσμούς που στηρίζουν αυτές τις αξίες. Διαφορετικά, καταλήγει να υπηρετεί το ακριβώς αντίθετο. Άρα χρειαζόμαστε πολλές αλλαγές από πίσω.

Δεν σου λέω πως οι ιδέες σου είναι ουτοπικές btw. Πιστεύω πολύ σε αυτό το απόφθεγμα

Η ουτοπία είναι στον ορίζοντα. Περπατώ δύο βήματα, αυτή απομακρύνεται δύο βήματα. Περπατώ δέκα βήματα και ο ορίζοντας απομακρύνεται δέκα βήματα. Όσο κι αν περπατώ, ποτέ δεν τη φτάνω. Τότε για τι χρησιμεύει η ουτοπία; Με κάνει να προχωράω μπροστά

ή κάπως έτσι

Απλώς δεν πιστεύω ότι τέτοιες βαθιές αλλαγές μπορούν να γίνουν άμεσα, ούτε ότι αρκεί μόνο η προσωπική μεταμόρφωση για να συμβούν. Προσπαθώ λοιπόν να βρω ιδέες μέσα στο υπάρχον σύστημα, να βρω ρωγμές, να περάσουν μικρές βελτιώσεις όχι απαραίτητα επειδή δεν πιστεύω σε πιο "καθαρά" ή υψηλά ιδανικά, αλλά απλά επειδή πιστεύω ότι έτσι ίσως φτάσουμε κάπου στην πράξη.

Θα σου πω κάτι. Οι ιδέες είναι σαν τη φωτιά. Και μια σπίθα αρκεί για να αναπτυχθούν. Θέλει χρόνο. Απαιτεί τεράστια αλλαγή πλεύσης σε σχέση με αυτό που είμαστε τώρα. Αλλά δες και αυτό, πού βρισκόμαστε τώρα;

ΧΑΟΣ

....

Επομένως, η αλλαγή φιλοσοφίας ολόκληρης της κοινωνίας είναι επιβεβλημένη για την επιβίωσή της και κατ' επέκταση του αθλητισμού και της καλαθοσφαίρισης.

Θα σου δώσω και μερικά απτά παραδείγματα που μπορούν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να δώσουν αποτελέσματα:

-Δημιουργία φεστιβάλ καλαθοσφαίρισης στις πόλεις της επαρχίας.

-Δωρεάν παρακολούθηση αγώνων μπάσκετ στα κρατικά κανάλια, άλλως τι τα πληρώνουμε (το ανέφερα και προηγουμένως). Τέλος η μασαμπούκα με τις συνδρομές.

-Επισκέψεις σχολείων σε αγώνες είτε συλλόγων, είτε της Εθνικής Ομάδας.

-Περισσότερες επισκέψεις Ελλήνων καλαθοσφαιριστών στα δημόσια σχολεία.

-Μπασκέτες και γήπεδα ΠΑΝΤΟΥ.

-Πρόληψη και καυτηριασμός κάθε υπόνοιας παρακίνησης σε αθλητική βία με ισόβια κάθειρξη. Παραδειγματική τιμωρία σε τέτοιες περιπτώσεις. Πίσσα και πούπουλα.

[nikolas_asteri]

Θα σου δώσω και μερικά απτά παραδείγματα που μπορούν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να δώσουν αποτελέσματα:
-Δημιουργία φεστιβάλ καλαθοσφαίρισης στις πόλεις της επαρχίας.
-Δωρεάν παρακολούθηση αγώνων μπάσκετ στα κρατικά κανάλια, άλλως τι τα πληρώνουμε (το ανέφερα και προηγουμένως). Τέλος η μασαμπούκα με τις συνδρομές.
-Επισκέψεις σχολείων σε αγώνες είτε συλλόγων, είτε της Εθνικής Ομάδας.
-Περισσότερες επισκέψεις Ελλήνων καλαθοσφαιριστών στα δημόσια σχολεία.
-Μπασκέτες και γήπεδα ΠΑΝΤΟΥ.
-Πρόληψη και καυτηριασμός κάθε υπόνοιας παρακίνησης σε αθλητική βία με ισόβια κάθειρξη. Παραδειγματική τιμωρία σε τέτοιες περιπτώσεις. Πίσσα και πούπουλα.

Ευχαριστώ για τις προτάσεις. Αυτά βγάζουν πολύ νόημα απλά είναι μερικά πράγματα που έχουν δυσκολίες ή άλλα που είναι αντιφατικά.

Για παράδειγμα κι εγώ είμαι υπέρ της δωρεάν παρακολούθησης αγώνων όμως αυτό ανοίγει μία άλλη κουβέντα σχετικά με τον επαγγελματικό αθλητισμό. Θα μπορεί το κράτος να πληρώσει όσα πληρώνουν ιδιώτες; Αν όχι, γιατί να μην δώσουν τηλεοπτικά αλλού; Αν ναι, θα έχουμε το κράτος να συντηρεί σωματεία έτσι; Μπασκέτες και γήπεδα ήδη υπάρχουν. Διάφοροι φίλοι πιο πάνω έγραψαν πως δεν παίζουν τα παιδιά πια ενώ άλλος έγραψε ότι δεν υπάρχει χώρος. Νομίζω ότι από θέματα υποδομών είμαστε οκ (σε αριθμό). Ίσως να μπορούν αν αυξηθούν λίγο, και σίγουρα να συντηρηθούν καλύτερα.

[ggr]

Μα εκει είναι το θέμα, για να παίξεις μπάσκετ πρέπει να είσαι σε περιοχή που να έχει γήπεδο, να στο ανοίγουν, να μην γίνεται χαμός εκει κλπ. στην μπάλα παίζεις και στο πάρκινγκ της πολυκατοικίας όπως κάνει ο γιός μου με άλλα 3-4 αγόρια της πολυκατοικίας, κατεβαίνουν κάτω και παίζουν στην πυλωτή/Πάρκινγκ...

Να το το άλλο θέμα που αναδεικνεύεται. Πώς δηλαδή η αστυφιλία λειτουργεί ως εμπόδιο στην ανάπτυξη του αθλητισμού. Όλοι έχουν συγκεντρωθεί στις πόλεις και δεν υπάρχει διάχυση του λαού στην επαρχία, όπου και περισσότεροι χώροι υπάρχουν, πιο ήρεμο περιβάλλον και δυνατότητες ενασχόλησης με το μπάσκετ και τα σπορ γενικότερα. Το ζήτημα της αστυφιλίας άπτεται φυσικά πάρα πολλών άλλων θεμάτων που δε θα αναπτύξω.

Για να μην το πάμε ακόμη πιο μακριά και αναφέρουμε την ελληνική δυστοπία, όπου το 50% του πληθυσμού κατοικεί σε έναν νομό.

[kite26]

Αγαπητοί συνομιλητές, ένα παράδειγμα θα σας φέρω από το Βόλο, την πόλη μου, για να στηρίξω το επιχείρημά μου περί φεστιβάλ/διοργανώσεων event καλαθοσφαίρισης που ανέφερα και θα αποχωρήσω για απόψε.
Εδώ στο Βόλο λοιπόν, την πόλη μου, όταν ήμουν μικρός γινόταν κάθε Ιούλιο μία έκθεση βιβλίου. Πολύ ωραία, και κάθε βιβλιοπωλείο έβαζε τους πάγκους του και πωλούσε βιβλία. Τι να σας πω, το τι χαρά είχα από μικρό παιδί κάθε φορά που ξεκινούσε! Με επηρέαζε πάρα πολύ!!

Τι έγινε λοιπόν; Σήμερα, δυστυχώς, η έκθεση βιβλίου δεν υπάρχει πια. Η επιρροή που είχε η έκθεση αυτή στα παιδιά χάθηκε και αυτή. Κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να γίνει το παν ώστε η έκθεση αυτή να συνεχίσει να υπάρχει.

Ποιος έχασε από αυτό; Τα βιβλιοπωλεία προφανώς και τα παιδιά μας...

Άρα, σας καλώ όλους σας να σκεφτείτε τον αντίκτυπο που έχει για τα μικρά παιδιά η οργάνωση event καλαθοσφαίρισης, όπως του Πρίντεζη στη Σύρο. Τέτοια event έπρεπε να γίνονται παντού στη χώρα.

[kite26]

Να το το άλλο θέμα που αναδεικνεύεται. Πώς δηλαδή η αστυφιλία λειτουργεί ως εμπόδιο στην ανάπτυξη του αθλητισμού. Όλοι έχουν συγκεντρωθεί στις πόλεις και δεν υπάρχει διάχυση του λαού στην επαρχία, όπου και περισσότεροι χώροι υπάρχουν, πιο ήρεμο περιβάλλον και δυνατότητες ενασχόλησης με το μπάσκετ και τα σπορ γενικότερα. Το ζήτημα της αστυφιλίας άπτεται φυσικά πάρα πολλών άλλων θεμάτων που δε θα αναπτύξω.

Για να μην το πάμε ακόμη πιο μακριά και αναφέρουμε την ελληνική δυστοπία, όπου το 50% του πληθυσμού κατοικεί σε έναν νομό.

Και τι νομό, χθες πέρασα από εκεί, βρωμιά και δυσωδία. Όχι μπάσκετ, ούτε πέντε λεπτά δε θα έμενα εκεί.

[Conan1982]

Διαφωνώ λίγο ότι υπάρχουν περισσότερα παιδιά που ασχολούνται. Ίσως ποσοτικά να έχεις δίκιο, δεν έχω νούμερα και δεν το αμφισβητώ. Ασχολούνται όμως στο πλαίσιο των "δραστηριοτήτων" τους.

Άρα ουσιαστικά λες ότι τα παιδιά ναι μεν παίζουν οργανωμένο μπάσκετ, αλλά δεν έχουν τη δίψα να παίζουν και "εκτός προπόνησης". Αυτό το δέχομαι απλά δεν ξέρω κατά πόσον μπορεί να σταθεί σαν επιχείρημα για τη δημοτικότητα ενός αθλήματος. Τα παιδιά έχουν αρκετά φορτωμένο πρόγραμμα (δυστυχώς) και μπορεί να έχουν διάφορες ασχολίες. Δεν χρειάζεται να είναι το μπάσκετ στο κέντρο του κόσμου τους. Δηλαδή όλοι αυτοί που βλέπουν ποδόσφαιρο είναι με μία μπάλα στα πόδια όλη μέρα; Δεν νομίζω και γι'αυτό πιστεύω πως αυτό δεν είναι επαρκές στοιχείο. Αγαπάμε ιστορίες Κόναν και ο προπονητής μοιάζει ακατάλληλος δεν έχω κάτι να προσθέσω. Αυτό έχει περισσότερο να κάνει με την νοοτροπία της νίκης αντί της σωστής διδαχής του αθλήματος και του αθλητισμού γενικότερα.

Μιλάμε για την δημοφιλία, δεν αμφισβητώ ότι υπάρχουν αιτίες που τα παιδιά έχουν ελάχιστο χρόνο, όμως θέλω να πω ότι κάνουν ένα σωρό πράγματα στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων που "πρέπει" να έχει ένα παιδί, χωρίς να σημαίνει απαραίτητα ότι τελικά ασχολείται πραγματικά μ' αυτό. Γι' αυτό και το ότι στις ακαδημίες πηγαίνουν περισσότερα παιδιά από το παρελθόν, αν ισχύει, για μένα δεν είναι και απόδειξη ότι θα το αγαπήσουν τελικά το άθλημα, απόδειξη για μένα θα ήταν όπου πήγαινα να έβλεπα γεμάτα γηπεδάκια, ξέρω γίνομαι λίγο κουραστικός.

[ggr]

Άρα ουσιαστικά λες ότι τα παιδιά ναι μεν παίζουν οργανωμένο μπάσκετ, αλλά δεν έχουν τη δίψα να παίζουν και "εκτός προπόνησης". Αυτό το δέχομαι απλά δεν ξέρω κατά πόσον μπορεί να σταθεί σαν επιχείρημα για τη δημοτικότητα ενός αθλήματος. Τα παιδιά έχουν αρκετά φορτωμένο πρόγραμμα (δυστυχώς) και μπορεί να έχουν διάφορες ασχολίες. Δεν χρειάζεται να είναι το μπάσκετ στο κέντρο του κόσμου τους. Δηλαδή όλοι αυτοί που βλέπουν ποδόσφαιρο είναι με μία μπάλα στα πόδια όλη μέρα; Δεν νομίζω και γι'αυτό πιστεύω πως αυτό δεν είναι επαρκές στοιχείο. Αγαπάμε ιστορίες Κόναν και ο προπονητής μοιάζει ακατάλληλος δεν έχω κάτι να προσθέσω. Αυτό έχει περισσότερο να κάνει με την νοοτροπία της νίκης αντί της σωστής διδαχής του αθλήματος και του αθλητισμού γενικότερα.

Μιλάμε για την δημοφιλία, δεν αμφισβητώ ότι υπάρχουν αιτίες που τα παιδιά έχουν ελάχιστο χρόνο, όμως θέλω να πω ότι κάνουν ένα σωρό πράγματα στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων που "πρέπει" να έχει ένα παιδί, χωρίς να σημαίνει απαραίτητα ότι τελικά ασχολείται πραγματικά μ' αυτό. Γι' αυτό και το ότι στις ακαδημίες πηγαίνουν περισσότερα παιδιά από το παρελθόν, αν ισχύει, για μένα δεν είναι και απόδειξη ότι θα το αγαπήσουν τελικά το άθλημα, απόδειξη για μένα θα ήταν όπου πήγαινα να έβλεπα γεμάτα γηπεδάκια, ξέρω γίνομαι λίγο κουραστικός.

Συμφωνώ. Ο αθλητισμός δεν πρέπει επ' ουδενί να είναι μέρος του καθημερινού "προγράμματος" αλλά διασκέδαση και ψυχαγωγία. Δεν το νιώθουν όλα τα παιδιά έτσι, χωρίς να φταίνε μόνο αυτά. Τα ίδια εξηγώ και στην κόρη μου, ότι δεν είναι απαραίτητο να πηγαίνει στην ακαδημία επειδή είμαι εγώ εκεί ή επειδή παίζω κι εγώ μπάσκετ. Βέβαια, φέτος της άρεσε περισσότερο με τον νέο προπονητή και δεν ήθελε να σταματήσει με τίποτα.

[SteveNashidis]

Δημιουργία πανεπιστημιακης λιγκας με μπασκετικά προγράμματα με ταυτόχρονο draft αθλητών για ομάδες Α1 και Α2.

Είμαι υπέρ του πανεπιστημιακού αθλητισμού, είναι κάτι που λείπει αφάνταστα από την Ελλάδα και την Ευρώπη, όμως αυτό ίσως έχει 2 θέματα.

Το να δημιουργηθεί πανεπιστημιακή ομάδα π.χ. του Καποδιστριακού σημαίνει πως τα παιδιά που θα την απαρτίζουν θα πρέπει είτε να έχουν παραχωρηθεί με κάποιο τρόπο από την μητέρα-ομάδα στη σχολή, είτε τα παιδιά αυτά να έχουν σταματήσει το μπάσκετ στην ηλικία των 17 προφανώς λόγω αξίας ή λόγω διαβασμάτων και ταυτόχρονα να έχουν καταφέρει να πάρουν το δελτίο στα χέρια τους!! Άρα θα μιλάμε είτε για ελαφρώς ανενεργούς αθλητές - κάτι το οποίο δεν είναι απαραίτητα κακό - είτε θα πρέπει οι διοικήσεις των πανεπιστημίων να έρχονται σε κάποια συμφωνία (με αντίτιμο προφανώς) με τις μητρικές-ομάδες των παιδιών ώστε αυτά για τα επόμενα 4-5 χρόνια να συνεχίσουν να αθλούνται υπό άλλο καθεστώς.

Όλο αυτό όμως και έρχομαι στο δεύτερο θέμα, έχει αυξημένα κόστη (ήδη ο προϋπολογίσμός μειώνεται για την παιδεία), έχει διαφορετικές στελεχώσεις εντός των σχολών, θέλει επίσης άλλη κουλτούρα στα σωματεία που θα έχουν τα παιδιά και θα τα "χάσουν" ή θα τα αφήσουν για ένα διάστημα και κυρίως θέλει για πολιτική ηγεσία ανθρώπους που δε θα αντιμετωπίζουν απαξιωτικά "μισούν θα έγραφα για την τωρινή κατάσταση" το δημόσιο πανεπιστήμιο.

Τα παιδιά θα έχουν διπλό δελτίο αν δεν θέλουμε να σκοτώσουμε τον σωματειακο αθλητισμό.
Έστω το Χ Πανεπιστήμιο φτιάχνει ομάδα μπάσκετ με 15 αθλητές.
Πρώτα φτιάχνεις τις υποδομές. Κλειστό γυμναστήριο, χώρος εκγύμνασης, meeting room κλπ φάση NCAA. Τα παιδιά θα ξεκινάνε προπονήσεις πριν τα μαθήματα των 9. Μετά κλασσικά στην σχολή. Φαγητό και μετά απογευματινή προπόνηση.
Δίνεις αθλητική αυτονομία στα τμήματα ώστε να γίνουν ανταγωνιστικοί και να μην διαλέγουν 15 γνωστούς αλλά 15 ικανούς και όσοι αθλητές θέλουν μπορούν να βρίσκονται σε τοπικές ομάδες. αγώνες μεσοβδόμαδα για τα πανεπιστήμια και ΣΚ για εθνικά ή τοπικά πρωταθλήματα. Εννοείται σοβαροί αθλητικοί επιστήμονες κοντά στους αθλητές.

18-24 χρονών όλοι θα έχουν αυξήσει τις ώρες προπόνησης, την επιστημονικοτητα της προπόνησης τους και φυσικά ανταγωνιστικα παιχνίδια μεταξύ ίδιας ηλικίας και αύξηση αγώνων καθώς θα υπάρχει και το δεύτερο αθλητικό σκέλος της εθνικής ή τοπικής ομάδας που θα συμμετέχουν.

Το πανεπιστημιακό πρωτάθλημα θα τελειώνει πριν τα πλειοφς των εθνικών ή τοπικών πρωταθλημάτων όπως NCAA και η σεζόν θα συνεχίζεται αντίστοιχα για τα παιδιά.

Τεχνικές λεπτομέρειες δεν έχω να δώσω αλλά το τεράστιο κενό στον αριθμό παιχνιδιών ανά έτος για τους Έλληνες αθλητές είναι φανερό.

[kite26]

Θα σου δώσω και μερικά απτά παραδείγματα που μπορούν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να δώσουν αποτελέσματα:
-Δημιουργία φεστιβάλ καλαθοσφαίρισης στις πόλεις της επαρχίας.
-Δωρεάν παρακολούθηση αγώνων μπάσκετ στα κρατικά κανάλια, άλλως τι τα πληρώνουμε (το ανέφερα και προηγουμένως). Τέλος η μασαμπούκα με τις συνδρομές.
-Επισκέψεις σχολείων σε αγώνες είτε συλλόγων, είτε της Εθνικής Ομάδας.
-Περισσότερες επισκέψεις Ελλήνων καλαθοσφαιριστών στα δημόσια σχολεία.
-Μπασκέτες και γήπεδα ΠΑΝΤΟΥ.
-Πρόληψη και καυτηριασμός κάθε υπόνοιας παρακίνησης σε αθλητική βία με ισόβια κάθειρξη. Παραδειγματική τιμωρία σε τέτοιες περιπτώσεις. Πίσσα και πούπουλα.

Ευχαριστώ για τις προτάσεις. Αυτά βγάζουν πολύ νόημα απλά είναι μερικά πράγματα που έχουν δυσκολίες ή άλλα που είναι αντιφατικά.

Για παράδειγμα κι εγώ είμαι υπέρ της δωρεάν παρακολούθησης αγώνων όμως αυτό ανοίγει μία άλλη κουβέντα σχετικά με τον επαγγελματικό αθλητισμό. Θα μπορεί το κράτος να πληρώσει όσα πληρώνουν ιδιώτες; Αν όχι, γιατί να μην δώσουν τηλεοπτικά αλλού; Αν ναι, θα έχουμε το κράτος να συντηρεί σωματεία έτσι; Μπασκέτες και γήπεδα ήδη υπάρχουν. Διάφοροι φίλοι πιο πάνω έγραψαν πως δεν παίζουν τα παιδιά πια ενώ άλλος έγραψε ότι δεν υπάρχει χώρος. Νομίζω ότι από θέματα υποδομών είμαστε οκ (σε αριθμό). Ίσως να μπορούν αν αυξηθούν λίγο, και σίγουρα να συντηρηθούν καλύτερα.

Όταν τρώγονται άπειρα χρήματα από ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, όταν πηγαίνουν χρήματα ώστε να χρηματοδοτούνται πόλεμοι, όταν δίνονται χρήματα για να λαμβάνουν επιδόματα μη παραγωγικοί άνθρωποι, όταν δίνονται χρήματα σε άπειρα αλλά άχρηστα πράγματα τα οποία θα μου πάρει 10 σελίδες απλά και μόνο να τα αναφέρω, τότε ναι ΑΠΑΙΤΩ να δοθούν για την προώθηση του αθλητισμού ως παιδαγωγικό εργαλείο και κατά (παράπλευρη) συνέπεια να αναπτυχθεί το μπάσκετ, το οποίο ούτως ή άλλως αγαπάει ο Έλληνας. Δεν φταίει αυτό. Φταίει το γεγονός ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται αντίκεινται σε αυτά που πρέπει να γίνουν. Στην πραγματικότητα μια χαρά μπορούν να βρεθούν τα χρήματα για να παίζουν όλα τα παιδάκια μπάσκετ και να χαίρονται και να υπάρξει κατάργηση των επαίσχυντων συνδρομών. ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ την ΕΡΤ και απαιτούμε να γίνουν κινήσεις ώστε να προωθηθεί το άθλημα.

Αλλά τι περιμένεις από μια χώρα η οποία έχει την τύχη να έχει βγάλει τον καλύτερο μπουζουξή και μέγιστο συνθέτη Μιχάλη Παούρη, με δεκάδες δίσκους και παγκόσμια βραβεία και να μην του δίνει κανείς ορχήστρα να παίξουν τα έργα του, τα οποία δίνει δωρεάν; Η μουσική αυτού του ανθρώπου θα έπρεπε να παίζει στην prime time της tv, ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ.

Ένα παράδειγμα φέρνω, υπάρχουν άνθρωποι με όραμα, αλλά θάβονται αφενός μεν από το ίδιο το σύστημα, αλλά και από έναν λαό που στην συντριπτική του πλειοψηφία δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει το καλό, το υψηλό, το δύσκολο, το γνήσιο. Μόνο εύκολη τροφή. Fast food σε όλα.

Όλα είναι συχνότητες. Η μουσική, οι τέχνες, ο αθλητισμός είναι προϊόντα της ψυχής μας. Άρα, για να είσαι σε θέση να αλλάξεις τη συχνότητά σου και να πας στο παραπάνω επίπεδο, χρειάζεται να αλλάξεις το μέσα σου. Και πώς χτίζεσαι; Μέσω δύο πραγμάτων, της οικογένειας και του σχολείου. Επομένως, εάν δεν υπάρχει πραγματική παιδεία, κανένα άτομο δεν μπορεί να καταστεί ικανό να εκτιμήσει την αξία του αθλητισμού, να αναπτύξει και να ξεδιπλώσει την προσωπικότητά του μέσω του μπάσκετ για παράδειγμα που μας ενδιαφέρει.

Άλλωστε, τι πιστεύετε ότι έκαναν στην πραγματικότητα οι μέγιστοι Τζόρνταν, Γκάλης, Ντράζεν και λοιποί; Ξεδίπλωναν την προσωπικότητά τους την ψυχή τους μέσα στο παρκέ, για αυτό και η τεράστια επιρροή τους στο άθλημα και στους νέους.

Μάθετε μπαλίτσα από τον άρχοντα, άντε!

[glenrice90]

Με κανέναν τρόπο το μπάσκετ δε θα πάει πάνω απ' τη μπάλα στην Ευρώπη (και δε χρειάζεται να πάει).

Η μπάλα έχει ρίζες απ' τον 17 αιώνα και είναι απίστευτα βαθιά ριζωμένη στις παραδόσεις των λαών. Συν το ότι είναι πολύ πιο προσβάσιμο σα σπορ (παίζεις οπουδήποτε) και λιγότερο "ελιτίστικο" (δε χρειάζεται να είσαι 2 μέτρα για να ονειρευτείς τοπ επίπεδο). Επίσης στις συνειδήσεις των Ευρωπαίων , η μπάλα είναι κάτι που γεννήθηκε στην Ήπειρο τους (οκ αφήστε τις πρώτες μορφές της) ενώ το μπάσκετ είναι Αμερικανοφερτο.

Η Λιθουανία που είναι ίσως η μόνη χώρα που μπορώ να σκεφτώ που το μπάσκετ είναι πιο δημοφιλες, είναι έτσι επειδή από τα 30s και μετά που καθιερώθηκε εκεί, το μπάσκετ έγινε κάτι σα σύμβολο ελευθερίας, αφου ο πυρήνας των Σοβιετικών ήταν Λιθουανοί παίχτες. Έχει να κάνει δηλαδή πάλι με βαθύτερα πράγματα , εθνική ταυτότητα / περηφάνεια κλπ.

[kite26]

Με κανέναν τρόπο το μπάσκετ δε θα πάει πάνω απ' τη μπάλα στην Ευρώπη (και δε χρειάζεται να πάει).

Η μπάλα έχει ρίζες απ' τον 17 αιώνα και είναι απίστευτα βαθιά ριζωμένη στις παραδόσεις των λαών. Συν το ότι είναι πολύ πιο προσβάσιμο σα σπορ (παίζεις οπουδήποτε) και λιγότερο "ελιτίστικο" (δε χρειάζεται να είσαι 2 μέτρα για να ονειρευτείς τοπ επίπεδο). Επίσης στις συνειδήσεις των Ευρωπαίων , η μπάλα είναι κάτι που γεννήθηκε στην Ήπειρο τους (οκ αφήστε τις πρώτες μορφές της) ενώ το μπάσκετ είναι Αμερικανοφερτο.

Η Λιθουανία που είναι ίσως η μόνη χώρα που μπορώ να σκεφτώ που το μπάσκετ είναι πιο δημοφιλες, είναι έτσι επειδή από τα 30s και μετά που καθιερώθηκε εκεί, το μπάσκετ έγινε κάτι σα σύμβολο ελευθερίας, αφου ο πυρήνας των Σοβιετικών ήταν Λιθουανοί παίχτες. Έχει να κάνει δηλαδή πάλι με βαθύτερα πράγματα , εθνική ταυτότητα / περηφάνεια κλπ.

Έτσι. Κάθε άθλημα έχει τη δική του ταυτότητα, το δικό του DNA και δεν χρειάζεται το μπάσκετ να μιμηθεί ούτε το ποδόσφαιρο, ούτε κανένα άλλο άθλημα. Είναι από μόνο του ένα άκρως εντυπωσιακό και θελκτικό άθλημα αρκεί να γίνουν αλλαγές σε πολλά πράγματα. Η πρώτη ύλη υπάρχει, το τελικό προϊόν όμως θέλει κόπο να οικοδομηθεί.

[SteveNashidis]

https://www.sport24.gr/basket/i-liga-u- ... s-tis-ipa/


Ότι λέγαμε στις συζητήσεις μας.

Πανεπιστημιακό Πρωτάθλημα ή αλλιώς Under 22

Αυτό θα κάνουν οι Ισπανοί. Πιστεύω ότι με κάποιον τρόπο τα Next Generation Tournament της Euroleague και τα Youth Basketball League της FIBA να συνδεθούν με ένα Πανευρωπαικό ή ανά γεωγραφική Ευρωπαική περιοχή ώστε και οι υπόλοιπες χώρες να ακολουθήσουν και να συνδεθεί το U18 με το U22 πριν το επαγγελματικό μπάσκετ.

Εύχομαι να το κάνει και η ΕΟΚ με χρήματα ενίσχυσης των παικτών και των ομάδων. Το https://www.basket.gr/ellinika/eidhseis ... u21/53163/ U21 δεν ευδοκίμησε μέχρι στιγμής.

[nikolas_asteri]

https://www.sport24.gr/basket/i-liga-u- ... s-tis-ipa/

Ότι λέγαμε στις συζητήσεις μας.

Πανεπιστημιακό Πρωτάθλημα ή αλλιώς Under 22

Αυτό θα κάνουν οι Ισπανοί. Πιστεύω ότι με κάποιον τρόπο τα Next Generation Tournament της Euroleague και τα Youth Basketball League της FIBA να συνδεθούν με ένα Πανευρωπαικό ή ανά γεωγραφική Ευρωπαική περιοχή ώστε και οι υπόλοιπες χώρες να ακολουθήσουν και να συνδεθεί το U18 με το U22 πριν το επαγγελματικό μπάσκετ.

Ήταν καλή ιδέα το U21, ειδικά για παιδιά που έμεναν στην πόλη τους για να σπουδάσουν. Δυστυχώς δεν δούλεψε. Το πανεπιστημιακό έχει το πλεονέκτημα πως θα είναι πιο "οργανωμένο" (θεωρητικά πάντα) και θα δίνει στα παιδιά ένα πιο στιβαρό αγωνιστικό πλαίσιο. Αν με κάποιο τρόπο καταφέρουν και το κάνουν λίγο πιο διεθνές, νομίζω θα έχει πολύ μεγάλη απήχηση.

[Conan1982]

Για το πανεπιστημιακό που λέτε. Κάνετε την υπόθεση ότι ο Πανεπιστημιακός Αθλητισμός θα ισούται με την ενασχόληση με το μπάσκετ. Στις ΗΠΑ πάντως δεν είναι έτσι, τα τμήματα μπάσκετ είναι ένα μέρος τους. Και εδώ που τα λέμε ούτε στην Ελλάδα, θυμάμαι στα ..νιάτα μου μια χαρά πρωταθλήματα υπήρχαν για τα πανεπιστήμια, υποδομές και χρηματοδότηση δεν υπήρχαν. Με τα προβλήματα χρηματοδότησης που έχουν τα πανεπιστήμια δεν θα έβαζα αντικειμενικά, όσο και να το ήθελα, ως πρώτο στόχο την χρηματοδότηση ενός ανταγωνιστικού τμήματος μπάσκετ.