Εθνική Παίδων (U16)

[ssoulliss]

Είδα το Λιθοανία-Ρουμανία σ.σ. 94-86 στην παράταση, σκοπίμως για να δω τι ψάρια πιάνουν οι Danielius Jasikevicius - καμμία σχέση με τον Sarunas - και Sebastian-Petru Lapuste. Ο πρώτος ανήκει στο υπό έλλειψη είδος του καθαρού άσου, είναι κοντός αλλά αρκετά ουδερκής, σήμερα δε δεν έκανε καλό επιθετικά παιχνίδι παρόλο που σέρβιρε 12 τελικές έχοντας double-double (11π.-12ασ.). Η Λιθουανία είναι καλή ομάδα τους λείπει το παραδοσιακό ψηλό κορμί ωστόσο μπορούν να πάνε στα μετάλλια αφού τερμάτησαν πρώτοι και μάλλον έχουν βατό μονοπάτι. Καλός παίκτης είναι και ο σουτέρ - αλλα μόνο αυτό - Raigardas Ciunys.

Ο δεύτερος ο Ρουμάνος είναι άλλο πράγμα. Τελείωσε τον αγώνα με 34-10-10-8!!!! Πόντοι-Ριμπάουντς-Κλεψίματα-Ασσίστς με 47 στο σύστημα αξιολόγησης και τρέχει στο τουρνουά 25π-9.3ρ-8.3ασ-6.7κλ!!!! Είναι λες και παίζει 19χρονος κόντρα σε παίδες, είναι τρομερά καλός με την μπάλα, καθόλου ατομιστής - χαλαρά θα μπορούσε να είχε 15 τελικές, αν τις τελειώναν καλύτερα - έχει ωραίο κορμί, παίζει με ψηλά το κεφάλι και με τρομερή αυτοπεποίθηση δηλαδή ένας παίκτης ορχήστρα. Ίσως μετά τον Rubio να είναι ο επόμενος ή έστω μια αντάξια μικρογραφία του; Νομίζω ότι ανήκει στη Ρεάλ, αλλά δεν είμαι σίγουρος όποιος γνωρίζει ας μας διαφωτίσει.

** Η Ιταλία τελειώσε με 3 ήττες, το ίδιο και η Σερβία και το τουρνουά πλέον μπερδεύεται αρκετά διότι δεν είναι κακές ομάδες (ειδικά η Ιταλία).

** Σήμερα ο Benjamin Berrouet της Λεττονίας έγραψε 33-22 στη νίκη επί της Τσεχίας που είναι ένα ιστορικό επίτευγμα (μόλις ο τρίτος παίκτης). Η οποία Τσεχία είναι η πιο κοντή ομάδα - έχουν μόλις ένα δίμετρο - όμως παίζουν σωστά με καλύτερους παίκτες τους...τα παιδιά που παίζουν ψηλοί. Αυτό τροφή για σκέψη για την εικόνα που θέλουμε(;) να παρουσιάσουμε στο τουρνουά με αντίστοιχα κοντά σχήματα.

** Δεν έχουμε καλή ομάδα, μπορεί να θεωρούμε πως υπάρχει ταλέντο αλλά μέχρι στιγμής ως ομάδα είμαστε από τη μέση και κάτω στο τουρνουά. Εμένα μ'αρέσει ο Μοναμα και ο Μπάρλος, για τα υπόλοιπα παιδιά θα περιμένω να δω τι είδους συνέχεια θα έχουν, αν έχουν.

[Giannis83]

** Σήμερα ο Benjamin Berrouet της Λεττονίας έγραψε 33-22 στη νίκη επί της Τσεχίας που είναι ένα ιστορικό επίτευγμα (μόλις ο τρίτος παίκτης). Η οποία Τσεχία είναι η πιο κοντή ομάδα - έχουν μόλις ένα δίμετρο - όμως παίζουν σωστά με καλύτερους παίκτες τους...τα παιδιά που παίζουν ψηλοί. Αυτό τροφή για σκέψη για την εικόνα που θέλουμε(;) να παρουσιάσουμε στο τουρνουά με αντίστοιχα κοντά σχήματα.

** Δεν έχουμε καλή ομάδα, μπορεί να θεωρούμε πως υπάρχει ταλέντο αλλά μέχρι στιγμής ως ομάδα είμαστε από τη μέση και κάτω στο τουρνουά. Εμένα μ'αρέσει ο Μοναμα και ο Μπάρλος, για τα υπόλοιπα παιδιά θα περιμένω να δω τι είδους συνέχεια θα έχουν, αν έχουν.

Με τον Benjamin Berrouet της Λεττονίας έχω πάθει πλάκα. Είναι σίγουρα ο πιο κυριαρχικός παίχτης του τουρνουά ως τώρα, κι ένας από τους πιο επιβλητικούς που έχω δει τις τελευταίες δεκαετίες στα αντίστοιχα τουρνουά.
Τα νούμερά του σε Πόντους-Ριμπάουντ-Ασσίστ-Ranking ως τώρα είναι:
vs Italia: 28-15-5-40
vs Turkey: 22-12-5-36
vs Czechia: 33-22-2-40

Μέσο όρο Ranking 38,7 (!!!). Κάνει κυριολεκτικά πλάκα σε όποιο αντίπαλο βρει κοντά στο καλάθι. Ο αντίστοιχος καλύτερος μέσος όρος δικού μας παίχτη είναι του Μπάρλου με 19 (το μισό).
Στην Αμερική που αγωνίζεται (έχει διπλή υπηκοότητα νομίζω, Λετονική και Αμερικανική) γίνεται σφαγή από τα κολλέγια για να τον αποκτήσουν.
Έχει ήδη επίσημες προτάσεις από το Stanford, το Kansas, το Arkansas, το UCLA, το Texas και το Michigan.

Αν περάσουμε το μεθαυριανό νοκ άουτ διασταυρωνόμαστε με τους Λεττονούς και οι ψηλοί μας σίγουρα θα περάσουν από μια πολύ σκληρή δοκιμασία.

Κατά τα άλλα συμφωνώ ότι ως ομάδα είμαστε επιεικώς κάτω του μετρίου ως τώρα. Δεν παίζουμε ως σύνολο ούτε επιθετικά, ούτε και αμυντικά. Και ειλικρινά δεν βλέπω σε καμία περίπτωση να έχουμε τέτοιο ατομικό ταλέντο που να δικαιολογεί να παίζουμε με αυτό το τόσο ατομικό στυλ μπάσκετ.
Για εμένα μόνο ο Μπάρλος ξεχωρίζει ως συνολικό πακέτο (σώμα, αθλητικότητα, IQ, χειρισμό μπαλας, σουτ). Ταλαιπωρεί βέβαια αρκετά τη μπάλα, ενώ επίσης δεν έχει ιδιαίτερη ροπή προς την πάσα για point guard.
Ο Μοναμά έχει ιδιαίτερα ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά (κυρίως σωματικά), αλλά ακόμα τον θεωρώ πολύ "ατσούμπαλο" για να τον τοποθετήσω ως top prospect.
Ο Σπανούλης από την άλλη, φαίνεται να έχει τρομερή αντίληψη του παιχνιδιού, όμως του λείπει σε μεγάλο βαθμό η έκρηξη στα πόδια και η δύναμη για να πηγαίνει στο ένας εναντίον ενός τόσο συχνά όσο το επιχειρεί. Επίσης θα πρέπει σίγουρα να αλλάξει μηχανική στο σουτ, καθώς ουσιαστικά σουτάρει από το ύψος του ώμου. Απέναντι σε αθλητικούς αντιπάλους δεν καταφέρνει στο τουρνουά ούτε στεφάνη να βρει και συχνά δέχεται κοψίματα. Το 1/14 τρίποντα που έχει ως τώρα (7%) τα λέει όλα.

[GK_23]

Είδα το Λιθοανία-Ρουμανία σ.σ. 94-86 στην παράταση, σκοπίμως για να δω τι ψάρια πιάνουν οι Danielius Jasikevicius - καμμία σχέση με τον Sarunas - και Sebastian-Petru Lapuste. Ο πρώτος ανήκει στο υπό έλλειψη είδος του καθαρού άσου, είναι κοντός αλλά αρκετά ουδερκής, σήμερα δε δεν έκανε καλό επιθετικά παιχνίδι παρόλο που σέρβιρε 12 τελικές έχοντας double-double (11π.-12ασ.). Η Λιθουανία είναι καλή ομάδα τους λείπει το παραδοσιακό ψηλό κορμί ωστόσο μπορούν να πάνε στα μετάλλια αφού τερμάτησαν πρώτοι και μάλλον έχουν βατό μονοπάτι. Καλός παίκτης είναι και ο σουτέρ - αλλα μόνο αυτό - Raigardas Ciunys.

O Danielius Jasikevicius είναι νομίζω ανηψιός του Saras, γιος του αδερφού του. Δεν νομίζω ότι οι Λιθουανοί έχουν αρκετό ταλέντο για φτάσουν στα μετάλλια. Ποτέ δεν ξέρεις βέβαια, υπάρχουν αρκετές ομάδες στο τουρνουά που βράζουν στο ίδιο καζάνι.

Στο πρώτο νοκ-αουτ ματς, οι Λιθουανοί θα βρεθούν αντίπαλοι με τους Ιταλούς

Ο δεύτερος ο Ρουμάνος είναι άλλο πράγμα. Τελείωσε τον αγώνα με 34-10-10-8!!!! Πόντοι-Ριμπάουντς-Κλεψίματα-Ασσίστς με 47 στο σύστημα αξιολόγησης και τρέχει στο τουρνουά 25π-9.3ρ-8.3ασ-6.7κλ!!!! Είναι λες και παίζει 19χρονος κόντρα σε παίδες, είναι τρομερά καλός με την μπάλα, καθόλου ατομιστής - χαλαρά θα μπορούσε να είχε 15 τελικές, αν τις τελειώναν καλύτερα - έχει ωραίο κορμί, παίζει με ψηλά το κεφάλι και με τρομερή αυτοπεποίθηση δηλαδή ένας παίκτης ορχήστρα. Ίσως μετά τον Rubio να είναι ο επόμενος ή έστω μια αντάξια μικρογραφία του; Νομίζω ότι ανήκει στη Ρεάλ, αλλά δεν είμαι σίγουρος όποιος γνωρίζει ας μας διαφωτίσει.

Ο Ρουμάνος Sebastian-Petru Lapuste έγινε μόλις ο 5ος παίκτης στην ιστορία του EuroBasket παίδων που πετυχαίνει triple-double

** Σήμερα ο Benjamin Berrouet της Λεττονίας έγραψε 33-22 στη νίκη επί της Τσεχίας που είναι ένα ιστορικό επίτευγμα (μόλις ο τρίτος παίκτης). Η οποία Τσεχία είναι η πιο κοντή ομάδα - έχουν μόλις ένα δίμετρο - όμως παίζουν σωστά με καλύτερους παίκτες τους...τα παιδιά που παίζουν ψηλοί. Αυτό τροφή για σκέψη για την εικόνα που θέλουμε(;) να παρουσιάσουμε στο τουρνουά με αντίστοιχα κοντά σχήματα.

O Berrouet είναι μάλλον ο καλύτερος παίκτης του τουρνουά. Ήταν και στο περσινό EuroBasket U16 (ως 15χρονος) όπου και έγραψε σχεδόν double-double μέσους όρους σε πόντους και rebounds. H μητέρα του, Lasma Jekabsone, ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα γυναικών της Λετονίας στα 2000s.

** Δεν έχουμε καλή ομάδα, μπορεί να θεωρούμε πως υπάρχει ταλέντο αλλά μέχρι στιγμής ως ομάδα είμαστε από τη μέση και κάτω στο τουρνουά. Εμένα μ'αρέσει ο Μοναμα και ο Μπάρλος, για τα υπόλοιπα παιδιά θα περιμένω να δω τι είδους συνέχεια θα έχουν, αν έχουν.

Η ομάδα μας δεν είναι τόσο κακή όσο νομίζουν οι περισσότεροι. Έχουμε πρόβλημα στις επιθέσεις απέναντι σε οργανωμένες άμυνες, το οποίο μεγαλώνει από τη στιγμή που οι τρεις καλύτεροι σουτέρ μας (Διαμαντής, Σασλόγλου, Σπανούλης) δεν έχουν βρει τη φόρμα τους. Τα ποσοστά με τα οποία σούταραν τα τρία αυτά παιδιά στα φιλικά δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που βλέπουμε στο επίσημο τουρνουά.

Αυτή τη στιγμή, στο υποτιθέμενο ντέρμπι κορυφής του ομίλου μας, οι Ισπανοί κερδίζουν με σχεδόν 40 πόντους διαφορά το Ισραήλ. Έχω γράψει από την αρχή του τουρνουά ότι οι Ισπανοί είναι το μεγάλο φαβορί για το τρόπαιο, όλοι οι αναλύτες που ασχολούνται με τα μικρά ηλικιακά τουρνουά της FIBA συμφωνούν πως η ισπανική ομάδα θα πάει μέχρι το τέλος. Εκτός από το ταλέντο τους, οι Ισπανοί έχουν κατεβάσει μια ομάδα που σωματοδομικά είναι ...ανδρική και όχι παιδική ομάδα.

Η ήττα από την Ισπανία, ειδικά με τον τρόπο που ήρθε, μας έχει μάλλον επηρεάσει ψυχολογικά αλλά για να είμαστε ρεαλιστές αυτό το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο. Η ήττα από το Ισραήλ, με την πολύ κακή εμφάνιση στο δεύτερο ημίχρονο, ήταν το αποτέλεσμα που έπρεπε να αποφύγουμε.

Μετά την Ισπανία, οι ομάδες που ξεχωρίζουν είναι οι Γαλλία και Λετονία.

Στο νοκ-αουτ ματς της Τρίτης θα παίξουμε με τη Σλοβενία, την οποία κερδίσαμε με 87-74 πριν 20 ημέρες περίπου στο τουρνουά προετοιμασίας του Μπασάνο παίζοντας χωρίς Μοναμά και Σπανούλη. Ας ελπίζουμε να αγωνιστεί ο Σπανός, ο οποίος είναι κομβικός παίκτης για τον έλεγχο των reboundς.

[Archangel]

«ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς»

[manhac]

Για εμένα μόνο ο Μπάρλος ξεχωρίζει ως συνολικό πακέτο (σώμα, αθλητικότητα, IQ, χειρισμό μπαλας, σουτ). Ταλαιπωρεί βέβαια αρκετά τη μπάλα, ενώ επίσης δεν έχει ιδιαίτερη ροπή προς την πάσα για point guard.

Ο Μπάρλος όλη τη χρονιά μια χαρά ροπή προς τη πάσα είχε, απλά με εθνική καλείται να παίξει εντελώς διαφορετικά. Για μένα έπρεπε να δοκιμάσει εξωτερικό για να εξελίξει το παιχνίδι του, γιατί όντως έχει όλο πακέτο.

Ο Σπανούλης από την άλλη, φαίνεται να έχει τρομερή αντίληψη του παιχνιδιού, όμως του λείπει σε μεγάλο βαθμό η έκρηξη στα πόδια και η δύναμη για να πηγαίνει στο ένας εναντίον ενός τόσο συχνά όσο το επιχειρεί. Επίσης θα πρέπει σίγουρα να posting.php?mode=quote&f=148&p=334479#αλλάξει μηχανική στο σουτ, καθώς ουσιαστικά σουτάρει από το ύψος του ώμου. Απέναντι σε αθλητικούς αντιπάλους δεν καταφέρνει στο τουρνουά ούτε στεφάνη να βρει και συχνά δέχεται κοψίματα. Το 1/14 τρίποντα που έχει ως τώρα (7%) τα λέει όλα.

Το βρωμόχερο το έχει πάρει ο Βασίλης Σπανούλης Jr. (2012).
Πολύ καλή αντίληψη του παιχνιδιού έχουν αρκετά παιδιά (Σπανός, Χριστοδούλου, Βαρβαρίτης κλπ) από αυτή τη γενιά για αυτό είμαι αισιόδοξος ως προς τη μελλοντική τους ανάδειξη. Το θέμα είναι ότι πρέπει να αντιληφθούν ότι το να κυριαρχούν σε επίπεδο Ελλάδας δεν σημαίνει κάτι, και τα τουρνουά αυτά ελπίζω να λειτουργούν σαν reality check.

[nikolas_asteri]

** Δεν έχουμε καλή ομάδα, μπορεί να θεωρούμε πως υπάρχει ταλέντο αλλά μέχρι στιγμής ως ομάδα είμαστε από τη μέση και κάτω στο τουρνουά. Εμένα μ'αρέσει ο Μοναμα και ο Μπάρλος, για τα υπόλοιπα παιδιά θα περιμένω να δω τι είδους συνέχεια θα έχουν, αν έχουν.

Να πω κάτι σαν hot take (για μερικούς).

Δεν έχει καμία σημασία τι είδους "ομάδα" παρουσιάζουμε σε αυτά τα τουρνουά και τι "επιτυχίες" έρχονται από την U16. Η δουλειά του αναπτυξιακού είναι να βγάζει μπασκετμπολίστες και να καταφέρει να τους κάνουν να παίζουν στο υψηλότερο επίπεδο που μπορούν. Δεν έχουν καμία σημασία τα μετάλλια.

Για μένα καλά κάνει ο προπονητής και έχει τον Σπανούλη (και τον κάθε Σπανούλη), να ταλαιπωρεί την μπάλα. 16 χρονών είναι, έτσι θα μάθει, με το βάρος της ευθύνης. Nα πάρει κακές αποφάσεις, να χάσει κατοχές και να μάθει τι σημαίνει να κουβαλάει την ευθύνη μιας επίθεσης. Όχι με το να εκτελεί το οποιοδήποτε σύστημα έχει στο μυαλό του ο προπονητής. Τα παιδιά πρέπει να παίξουν και όσοι δείχνουν λίγο ας το πουμε ότι "το έχουν" περισσότερο πρέπει να έχουν μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης. Προφανώς και πρέπει να μάθουν spacing, πάσα, off-ball παιχνίδι, άμυνα κλπ. Αλλά όσοι δείχνουν ότι έχουν το κάτι παραπάνω πρέπει να παίρνουν και δυσανάλογα πολλές πραγματικές αποφάσεις. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που αποδίδουμε στους μεγάλους παίκτες δεν μαθαίνονται από τον πάγκο ούτε με το να φοβάσαι ότι κάθε λάθος θα πας πάγκο.

[abovetherim]

Ίσως πρέπει να αποφασίσουμε αν θέλουμε να βγάλουμε παιδιά με προσωπικότητα για μελλοντικές εθνικές Ανδρών ή ψάχνουμε να βαρέσουμε παλαμάκια γιατί βγήκαμε ας πούμε 3οι σε ένα Ευρωμπάσκετ παίδων το 2026.
Τι θέλω να πω. Επειδή έχω κράξει πολλές φορές τους Καβαλιεράτους, τους Σταύρου και τους Καλκαβούρες αυτού του κόσμου, ένας από τους πραγματικούς δημοσιογράφους που εκτιμώ και γράφουν με στοιχεία είναι ο Παγαρτάνης.
Πρόσφατα λοιπόν δημοσίευσε μια λίστα με τις κατατάξεις όλων των εθνικών ομάδων στα U18.
Εκεί θα δούμε ότι οι Γερμανία με παίκτες που είναι σήμερα 24-32 ετών (έπιασα ένα εύρος μιας οκταετίας), όταν ήταν στην U18 της Γερμανίας (η οποία δεν χρειάζεται να πω τι θέση έχει ως εθνική ανδρών στην παγκόσμια κατάταξη) έχει λάβει τις εξής θέσεις στα αντίστοιχα Ευρωμπάσκετ Εφήβων:
6η, 11η, 4η, 8η, 17η, 27η, 14η, 11η.

Η ίδια Γερμανία στα Ευρωμπάσκετ Εφήβων συνολικά τα τελευταία 15 χρόνια ήταν 1η το 2024, 3η το 2023 και έχει μόνο 4 ακόμα πλασαρίσματα στην 8άδα. Τίποτα τρομερό.
Η Γερμανία πρώτα φτιάχνει παίκτες και μετά φτιάχνει ομάδες.
Τι θέλω να πω: πολλές φορές πολλοί από εμάς, κι εγώ επίσης, το παραδέχομαι, έχουμε... "διαμαρτυρηθεί" στο φόρουμ για το σκεπτόμενο, αργό και βάσει συστήματος και μόνο μπάσκετ των εθνικών ομάδων των μικρών ηλικιών. Για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μια εθνική ομάδα που τουλάχιστον 4-5 παίκτες (βάζω και τον Βαρβαρίτη μέσα) έχουν τη δυνατότητα να παίξουν 1-1.
Ας τα αφήσουμε τα παιδιά. Αν από αυτή τη γενιά βγουν 3 να παίξουν στην Ανδρών, να τη βράσω τη διάκριση στο Ευρωμπάσκετ Παίδων.
Για μένα λοιπόν το πρόβλημα, το βασικό πρόβλημα του ελληνικού μπάσκετ με όλα αυτά τα παιδιά όλων των φουρνιών, τα 20-25 ας πούμε κάθε ηλικίας μετά το 2000 ως το 2008-09-10 (και εξαιρώντας όσα πάνε Αμερική, είναι άλλη κατηγορία), είναι ότι αντί να πάνε σε μια ομάδα Γ' Εθνικής ή Α' ΕΣΚΑ ή και Β' ΕΣΚΑ και να πρωταγωνιστήσουν, προτιμούν τον πάγκο της Α2 και πολύ χειρότερα της Β' Εθνικής.
Αυτό κύριοι είναι το μεγάλο πρόβλημα.
Ο Καρακώστας που στα 18 του έπαιξε Κουκουβάουνες Γ' ΕΣΚΑ ή ο Τουλιάτος που πήγε με διπλό δελτίο στο Χαλάνδρι ήταν οι χαζοί δηλαδή και όλοι οι άλλοι οι έξυπνοι;

UPDATE: @nikolas_asteri πόσταρες όσο έγραφα. Πάνω κάτω αυτό εννοώ κι εγώ με το ποστ μου. Απλά θέλω να προσθέσω ότι από την μπασκετική αναρχία του Σγουρίτσα ή του Ζήβα που εκτός από motion και σουτάρω ασταμάτητα, δεν μαθαίνουν τα παιδιά τίποτε άλλο, μέχρι το σκάκι του Μπαρτζώκα (αστειεύομαι αλλά αυτό μου ήρθε πρώτα στο μυαλό), υπάρχουν πολλά πολλά ενδιάμεσα στάδια.

[Giannis83]

Το τι είδους παίχτες θα βγάλουμε και πώς αυτοί θα εξελιχθούν, ελάχιστη σχέση έχει με το τι θα κάνουν στις 8 ημέρες του Eurobasket.
Αυτό κρίνεται όλη την υπόλοιπη χρονιά, από το πώς δουλεύονται στις ομάδες τους και φυσικά από το πώς οι ίδιοι οι παίχτες "δουλεύουν" τον εαυτό τους.

Συνεπώς το αν θα βγάλουμε παίχτες καλούς στο 1vs1, εξαρτάται κυρίως από το πόση ατομική δουλειά ρίχουν τα παιδιά όλη τη χρονιά και από το πόσες ευκαιρίες τους δίνουν οι ομάδες τους για να έχουν χρόνο, ευθύνες και να πάρουν πρωτοβουλίες. Δεν θα γίνει κανένας παίχτης καλός στο 1vs1 επειδή θα κατεβεί το καλοκαίρι σε ένα Eurobasket U16 και θα του πει ο προπονητής "Πάρε τη μπάλα, κάνε ότι θέλεις, κι αν στραβώσει η δουλειά πέτα την". Για να μην πω ότι περισσότερο κακό μπορει να κάνει αυτό στην εικόνα ορισμένων παιδιών, καθώς εδώ δε μιλάμε για σχολικό πρωτάθλημα ελλάδος, αλλά για το κορυφαίο επίπεδο της ηλικίας στην Ευρώπη.
Αντίστροφα, έαν ένας παίχτης έχει όντως ατομικό ταλέντο, δεν πρόκειται να το χάσει επειδή θα του πει ο προπονητής να συμμετάσχει σε 2 συστήματα και να δώσει μία πάσα, ώστε να εκμεταλλευτεί η ομάδα το ατομικό ταλέντο και κάποιου άλλου συμπαίχτη.

Η ιδανική συνταγή για εμένα, σε αυτό το επίπεδο και σε ένα τουρνουά 8 ημερών, είναι να έχεις παίχτες ατομικά ταλαντούχους και ικανούς να παίρνουν πρωτοβουλίες, τους οποίους όμως ο προπονητές θα τους έχει ενταγμένους και σε ένα σύνολο με κάποιες βασικές αρχές (όχι απόλυτες!). Όταν το σύστημα κολλήσει, ή όταν ο αντίπαλος το μπλοκάρει, τότε θα βγουν μπροστά κι αυτοί που το "έχουν".
Το να παίζεις 30-35 λεπτά με σύστημα "ριμπάουντ, πάσα στον παιχταρά, ανοιχτείτε οι υπόλοιποι στις γωνίες και αφήστε τον να αυτοσχεδιάσει", δεν προσφέρει τίποτα ούτε στα παιδιά, ούτε στην ομάδα.

ΥΓ. Τα μετάλλια σε αυτές τις ηλικίες σίγουρα δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε αιτία κατακραυγής εάν δεν έρθουν. Δεν είναι όμως καθόλου άσχημο κι όταν έρχονται, γιατί σίγουρα δείχνουν ότι κάτι λειτουργεί καλά. Όχι μόνο στην παραγωγή παιχτών, αλλά και στο ότι ως χώρα έχουμε βρει τον κατάλληλο τρόπο να εκμεταλλευόμαστε τα χαρακτηριστικά των παιδιών που έχουμε, ώστε να κερδίζουμε κιόλας. Γιατί όπως και να το κάνουμε, άλλο μπάσκετ παίζεις όταν σωματοδομικά είσαι Γαλλία, κι άλλο οφείλεις να παίξεις αν είσαι Ελλάδα και θέλεις να την κερδίσεις.
Εκτός αν θεωρούμε ότι κακώς για παράδειγμα το 2006 κερδίσαμε τους Αμερικάνους παίζοντας επί 40 λεπτά "σκεπτόμενο" ελληνικό μπάσκετ (με καμιά 30ρια ασσίστ) που δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν, και θα έπρεπε αντ' αυτού να παίζουμε 1vs1 απέναντι στο Λεμπρόν, τον Άντονι και τον Χάουαρντ.

[abovetherim]

Εκτός αν θεωρούμε ότι κακώς για παράδειγμα το 2006 κερδίσαμε τους Αμερικάνους παίζοντας επί 40 λεπτά "σκεπτόμενο" ελληνικό μπάσκετ (με καμιά 30ρια ασσίστ) που δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν, και θα έπρεπε αντ' αυτού να παίζουμε 1vs1 απέναντι στο Λεμπρόν, τον Άντονι και τον Χάουαρντ.

Το σκεπτικό σου είναι λάθος. Και είναι λάθος γιατί εδώ ακριβώς που παραθέτω συγκρίνεις άνδρες και παίδες. Ρίξε μια ματιά στα παγκόσμια u17 και u19 τι διαφορές ρίχουν τα αμερικανάκια στον υπόλοιπο κόσμο και μετά πόσοι από αυτούς γίνονται επαγγελματίες.
Και κάτι ακόμα. Το 2006 έγινε case study για τους Αμερικανούς, γιατί απλά έχουν την τεχνογνωσία και φυσικά το υλικό. Δεν το λέω εγώ, εκείνοι το λένε.

[nikolas_asteri]

ότι από την μπασκετική αναρχία του Σγουρίτσα

Θα τα χαλάσουμε εδώ Ο Σγουρίτσας ήταν για πολλά χρόνια προπονητής μου και το ελεύθερο μπάσκετ που παίζει δεν είναι καθόλου άναρχο. Κάθε άλλο μάλιστα, έχει πάρα πολλούς συγκεκριμένους για το πως πρέπει να κινείσαι το γήπεδο. Αν θέλεις μπορώ να γίνω και συγκεκριμένος. Το ότι ένας παίκτης έχει το ελεύθερο να πάρει καλό σουτ στην αρχή της επίθεσης ή στον αιφνιδιασμό, δεν το κάνει άναρχο παιχνίδι.

[SteveNashidis]

ένας από τους πραγματικούς δημοσιογράφους που εκτιμώ και γράφουν με στοιχεία είναι ο Παγαρτάνης.
Πρόσφατα λοιπόν δημοσίευσε μια λίστα με τις κατατάξεις όλων των εθνικών ομάδων στα U18.
Εκεί θα δούμε ότι οι Γερμανία με παίκτες που είναι σήμερα 24-32 ετών (έπιασα ένα εύρος μιας οκταετίας), όταν ήταν στην U18 της Γερμανίας (η οποία δεν χρειάζεται να πω τι θέση έχει ως εθνική ανδρών στην παγκόσμια κατάταξη) έχει λάβει τις εξής θέσεις στα αντίστοιχα Ευρωμπάσκετ Εφήβων:
6η, 11η, 4η, 8η, 17η, 27η, 14η, 11η.

Eξαιρετικός πίνακας από τον Παγαρτάνη. Τον ανεβάζω για συζήτηση. Εδώ φαίνεται και μεγαλύτερος. https://www.pasteboard.co/R2Abuqr7BSCY.jpg



Aς δούμε κάτι διαφορετικό. Αν υποθέσουμε ότι Γαλλία και Ισπανία δεν πλησιάζουμε σε πληθυσμιακή και μπασκετική σύγκριση και αν αφαιρέσουμε και τις Τουρκία, Ιταλία, Γερμανία για αντίστοιχους λόγους (όχι οτι έκαναν κάτι σημαντικό και αυτοί)
Τι καλύτερο κάνει η Σερβία των 6,5 μυρίων και είναι συνεχώς στην πρωτιά σε μετάλλια και παραγωγή παικτών; (ρητορική ερώτηση)
Τι καλύτερο κάνουν από το 2015(το τελευταίο μας χρυσό) στην παραγωγή παικτών και μεταλλίων και μετά η Λιθουανία, το Ισραήλ, η Λετονία, η Σλοβενία, χώρες με εξίσου μικρότερο πληθυσμό αλλά ανοδική ή σταθερή πορεία;

Το τρομακτικό για μένα που δεν το καταλαβαίνουμε είναι ότι τα τελευταία χρόνια χώρες υποανάπτυκτες μπασκετικά μας έχουν πλησιάσει. Σουηδία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Δανία, (θα προσθέσω Πορτογαλία, Φιλανδία) αρχίζουν να εγκαθιδρύονται στην Α' κατηγορία, παράγουν περισσότερους παίκτες και τα σωματεία τους, η εθνική ανδρών και οι μικρές εθνικές έχουν πρόοδο. Κανονικά δεν έπρεπε να μας ανησυχεί διότι το σωματειακό επίπεδο των ομάδων της χώρας μας δεν τις "βλέπει" κυριολεκτικά.

Για μένα το πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι η παραγωγή παικτών και μεταλλίων από την Σλοβενία. Κεφαλαιοποίησαν στο 100% το Ευρωμπάσκετ που κατέκτησαν.

Γνωρίζουμε ότι έχουμε ένα πρόβλημα σαν χώρα από το 2010 και μετά καθώς περνάμε την δικιά μας (κοινωνική,οικονομική κλπ) κρίση και αυτό αλλάζει στις τελευταίες φουρνιές που έχουμε περισσότερους παίκτες ανά φουρνιά, μην τα βάφουμε όλα μαύρα.

*Πτωτική πορεία έχουν η Ρωσία (αποκλεισμός από ΦΙΜΠΑ), Ουκρανία (λόγω πολέμου), Βοσνία, Κροατία, Μαυροβούνιο, Πολωνία, Τσεχία (χωρίς να ξέρω γιατί).

**Στα κορίτσια ο πίνακας δεν θα είναι και πολύ υπέρ μας όπως με τα αγόρια.