Άλλα συγκριτικά παραδείγματα.
Ο Πένυ Χάρνταγουευ που πολλοί τον είχαν για διάδοχο του Τζόρνταν μετά από τον τραυματισμό δεν επανήλθε ποτέ στο επίπεδο που ήταν πριν. Ο Ντάνυ Μάννινγκ από ALL-star παίχτης έγινε ρολίστας. Ο Μπραντ Ντόχερτυ που είχε 5 ALL-star συμμετοχές σταμάτησε 28 χρονών λόγω ενοχλήσεων στη μέση. Και Ο Ρον Χάρπερ από επιθετικό πολυβόλο αναγκάστηκε να γίνει ένα αμυντικό εργαλείο για να επιβιώσει στη λίγκα. Η μόνη εξαίρεση της εποχής εκείνης ήταν ο Ντομινίκ. Η σύγκριση με το τώρα?
Πέραν από τον Κλέυ, ο Ντουραντ συνεχίζει να είναι παίχτης All-star επιπέδου. Ο Εμπιντ με σοβαρά προβλήματα σε μέση και γόνατα από την αρχή της καριέρας του κατάφερε να είναι ένας από τους κυρίαρχους ψηλούς της λίγκας. Ο Λαβίν με ρήξη χιαστού στα 21 χρόνια όχι μόνο δεν έχασε την εκρηκτικότητά του αλλά έγινε και ALL-star. O Λέοναρντ με σοβαρό πρόβλημα στο γόνατο και ακόμα συνεχίζει και για όσο είναι υγιής και παίζει είναι από τους κορυφαίους της λίγκας. Ο Κάρυ με σοβαρά προβλήματα στους αστραγάλους εξελίχθηκε στο καλύτερο πόιντ γκαρντ που είδαμε ποτέ. O Μάρευ πήρε πρβτάθλημα παίζοντας μπασκετάρα.Και μένει να δούμε τον Τέιτουμ που γύρισε σε λιγότερο από έναν χρόνο μετά από ρήξη αχίλειου.
Υπάρχουν πάρα πολλές αναλύσεις που δείχνουν ότι το μπάσκετ πλέον είναι πιο επίπονο από τότε παρόλο που υπάρχει λιγότερη σωματική επαφή. Και αυτό οφείλεται στον ρυθμό, στα σπριντ και στις συνεχείς αλλαγές κατεύθυνσης.
Η μείωση των αγώνων είναι μονόδρομος και για την καλύτερη υγεία των παιχτών αλλά και για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της λίγκας.
















BasketForum – Ιστορικό Αρχείο