BasketForum

Ανοίγω αυτό το θέμα για να μοιραστούμε τις σκέψεις μας για το πώς βλέπουμε τον κάθε αθλητή ή τις ομάδες του πρωταθλήματος του NBA. Σκοπός αυτού του θέματος είναι να περιγράψουμε λιτά και χωρίς ιδιαίτερη παραφιλολογία τα πλεονεκτήματα/μειονεκτήματα που βλέπουμε μέσα στο παρκέ, όπως ακριβώς θα κάναμε αν ήμασταν στο scouting team της ομάδας μας (οκ, τα παρατράβηξα λίγο ).
Θα ξεκινήσω λοιπόν (για να δείτε και πως το έχω στο μυαλό μου) με το scouting report δύο πολύ αγαπημένων μου παικτών..

Rajon Rondo

Τα συν
- πολύ καλός χειριστής της μπάλας
- από τους καλύτερους πασέρ που έχουμε παρακολουθήσει
- είτε ατομικά, είτε ομαδικά τρέχει τέλεια στον αιφνιδιασμό
- all-around παιχνίδι (σκοράρισμα, ριμπάουντ, πάσα)
- πολύ καλή διείσδυση
- μας έχει δείξει ηγετικές ικανότητες

Τα πλην
- κακό έως ανύπαρκτο σουτ (τυχαία τον αφήνουν αμαρκάριστο στη περιφέρεια; )
- σουτάκι από μέση απόσταση καλό, μόνο όταν είναι στη μέρα του
- point guard παλαιάς κοπής. Όχι πως είναι κακό αλλά δεν χρειάζονται κάτι τέτοιο οι σύγχρονες ομάδες του ΝΒΑ
- μάλλον κακός αμυντικός (μην με κράξετε αν κάνω λάθος, δεν έχω καταλήξει ακόμη τι τρέχει στην άμυνα με αυτόν)

Συμπέρασμα: Οι Boston Celtics δεν είχαν Big Three, Big Four είχανε και αναρωτιέμαι αν μέχρι και σήμερα το έχουν καταλάβει αυτό. Αν θα τον ήθελα στο prime του; Εύκολα..

Chris Webber

Τα συν
- εξαιρετικό κορμί
(από μόνο του δεν λέει τίποτα αλλά συνδυάζεται με τα παρακάτω πλεονεκτήματα του τα οποία είναι: )
- σωματική ευελιξία ενός guard
- τρομερός στις προσποιήσεις του με κινήσεις ενός guard
- σκοράρει όπως ένας πολύ καλός ψηλός αλλά και σαν ένας καλός guard
- ίσως ο καλύτερος ψηλός πασέρ της γενιάς του και σίγουρα από τους καλύτερους ever
- σουτάκι από μέση απόσταση αρκετά καλό για ψηλό
- ριμπάουντερ
- double-double machine
- ζωηρός στα αμυντικά του καθήκοντα

Το πλην (γιατί αν και μόνο ένα, είναι σοβαρό)
- οι ηγετικές του ικανότητες. Ο Mike Bibby ήταν ο ηγέτης, όχι αυτός.



Συμπέρασμα: ίσως το μεγαλύτερο ταλέντο στο μπάσκετ που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Όμως δεν χτίζεις γύρω του, πάντα θα χρειάζεται έναν Bibby να αναλαμβάνει στα δύσκολα.

Εξαιρετικά ευρηματική η ιδέα σου Μορφή!

Να γράψω λίγα πράγματα για τον Bill Laimbeer (επειδή κανείς άλλος δε θα γράψει ).

+

• Ο πρώτος stretch ψηλός που έχω δει. Με περίεργο η αλήθεια στυλάκι, χωρίς να είναι jumpshoot αλλά το έβαζε. Πιθανότατα τώρα θα έκανε πλάκα.

• Πολύ καλός αμυντικός (δυσκόλευε ακόμη και τον Kareem) και ριμπάουντερ (εκεί έμαθε ο Rodman ), δύσκολα τον έσπρωχνες ακόμη πιο δύσκολα του έπαιρνες ριμπάουντ. Ακόμη καλύτερος στις βολές. Συνολικά ήταν πανέξυπνος παίκτης.

• Ίσως η φωνή των αποδυτηρίων στην ομάδα, όταν αυτή κατέκτησε τα δύο πρωταθλήματα (ναι Isiah εσύ ήσουν ο leader, αλλά...)

-

• "Ουρουγουανός" . Δηλαδή ή η μπάλα ή ο παίχτης. Βρώμικος όσο δεν πάει με χτυπήματα συνεχώς στη βουβωνική χώρα των αντιπάλων.

• Καυγατζής. Σε συνέχεια από το προηγούμενο, ακόμη και όταν δεν είχε εμπλοκη σε καβγά (υπήρχαν ουκ ολίγοι από τέτοιους ) αυτός έμπαινε μπροστά.

• Τα αγωνιστικά του μειονεκτήματα π.χ. αργός και καθόλου αλτικός όλοι είχαν επικεντρωθεί σε άλλα με αποτέλεσμα να παρακαλούν όλοι να σταματήσει το μπάσκετ

Δεν έχω άποψη γιατί έκανε αυτά που έκανε εντός παρκέ (πλουσιόπαιδό ήταν σε αντίθεση με τους υπόλοιπους τότε), γιατί έτσι ακύρωνε όσα πραγματικά σπουδαία έκανε εντός.

ssoulliss έγραψε: ↑

Σάβ Σεπ 18, 2021 7:10 pm

Εξαιρετικά ευρηματική η ιδέα σου Μορφή!

Ευχαριστώ πολύ..

ssoulliss έγραψε: ↑

Σάβ Σεπ 18, 2021 7:10 pm

Να γράψω λίγα πράγματα για τον Bill Laimbeer (επειδή κανείς άλλος δε θα γράψει ).

true

ssoulliss έγραψε: ↑

Σάβ Σεπ 18, 2021 7:10 pm

Bill Laimbeer

Την εικόνα του τη χάλασε ο ίδιος, αλλά υπήρξε αξιόλογος σαν παίκτης και γενικά σαν μορφή στα γήπεδα του NBA.
Συμπέρασμα: Ναι, θα τον ήθελα στην ομάδα μου ιδίως για όταν θα κόμπλαρε κάθε παίκτης που θα είχα.

Αναμενόμενη η επόμενη επιλογή παίκτη:

Kobe Bryant

Τα συν
- από τους καλύτερους σκόρερ ever του αθλήματος
- σκοράρει με όλους τους τρόπους που υπάρχουν
- επιθετικές κινήσεις σχεδόν ασταμάτητες
- εξαιρετικός αμυντικός (θυμηθείτε τις αμυντικές του επιδόσεις στις αρχές των 00's)
- πολύ καλός πασέρ (όταν ήθελε, αυτό συνεχίζεται στα μείον..)
- από τους πιο ολοκληρωμένους παίκτες (αυτό συνεχίζεται στα μείον..)
- τρομερό footwork και γενικά άριστος γνώστης των βασικών του αθλήματος
- mamba mentality (φοβερά ανταγωνιστικός)
- πολύ καλός scouter, γνώστης των αντιπάλων και γενικά του αθλήματος μπάσκετ
- αήττητος σε κάθε αγώνα με τη Team USA ενώ επιβλήθηκε στις καλύτερες Ευρωπαικές άμυνες
- επιβλήθηκε σε κάθε μεγάλο παίκτη που συνάντησε μπροστά του
- κληρονομιά εντός και εκτός γηπέδου

Τα πλην
- δύσκολος χαρακτήρας
- πασάρει μόνο όποτε το θελήσει εκείνος, εκνευριστικά εγωιστής πολλές φορές
- ολοκληρωμένος παίκτης αλλά... έπαιζε σαν σκόρερ και όχι σαν κάτι τέτοιο
- πίστευε ότι έπρεπε να σκοράρει 50 πόντους για να βοηθήσει την ομάδα του
- πολλές (αρκετές έστω..) φορές εκνευριστικά άστοχος χωρίς καν να είναι πρόθυμος να σταματήσει
- όχι παρών και μάλλον αγχωμένος σε αναμετρήσεις της ομάδας του όπου "παιζότανε" η legacy του (πχ τελικοί 2008, 7ος τελικός 2010)
- εγωιστής τόσο πολύ σε ορισμένες φάσεις που υπήρξε αναμέτρηση (7ος αγώνας playoff vs Suns 2006) που δεν σούταρε καν για να αποδείξει πως οι συμπαίκτες του δεν μπορούσαν χωρίς αυτόν (ή έστω έτσι φημολογήθηκε έντονα τότε)

Κάπου στη μέση
- Δεν ξέρω αν είναι αντιγραφή ή έμπνευση και αν είναι καλό ή κακό το ότι επηρεάστηκε τόσο πολύ από το παιχνίδι του Michael Jordan, ακόμη και στο τρόπο που πανηγύριζε.

Συμπέρασμα: Φαινόμενο παίκτη-αθλητή που ο καθένας θα ήθελε στην ομάδα του. Αρκεί να βρεις τα κουμπιά του για να μπορέσεις να έλεγξεις τον μπασκετικό χαρακτήρα του.

Μορφή έγραψε: ↑

Σάβ Σεπ 18, 2021 5:58 pm

Chris Webber

Το πλην (γιατί αν και μόνο ένα, είναι σοβαρό)
- οι ηγετικές του ικανότητες. Ο Mike Bibby ήταν ο ηγέτης, όχι αυτός.

Συμπέρασμα: ίσως το μεγαλύτερο ταλέντο στο μπάσκετ που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Όμως δεν χτίζεις γύρω του, πάντα θα χρειάζεται έναν Bibby να αναλαμβάνει στα δύσκολα.

Δύο πράγματα θέλω να πω για τον Webber. Το μυαλό του σταμάταγε στα κρίσιμα, τιλτ, κοκομπλόκο δεν ξέρω τι ακριβώς. Από το time-out στον τελικό του κολλεγιακού εώς τις φοβικές εμφανίσεις του κόντρα κυρίως στους Lakers. Ασυναγώνιστος αλλά...μεγάλο αλλά στα κρίσιμα. Ακριβώς όπως το γράφεις, ένα μειονέκτημα αλλά σοβαρό.

Περίμενα πως και πως να τον δω από κοντά στο Mundobasket του 1998. Αμ δε Lock-out στο NBA, εκτός όλοι οι επαγγελματίες . Μετά ήλπιζα ότι θα έρθει το 2004, αλλά ίσως επειδή κατέβηκε ο Duncan, ίσως γιατί μας θεωρούσαν ανασφαλή χώρα ούτε τότε τον είδα να αγωνίζεται από κοντά.

Το παρακάτω αφιερωμένο στον ssoulliss..

Richard "Rip" Hamilton

Τα συν
- εξαίρετος σουτέρ, πολύ υψηλού επιπέδου
- το ίδιο και αμυντικά όπου τον παρομοιάζεις και με αμυντικό τέρας
- all-around παίκτης (έκανε τα πάντα)
- παίκτης που κάθε προπονητής λατρεύει να κοουτσάρει, πάνω απ' όλα η ομάδα
- από παίκτες τύπου σαν αυτόν, δηλαδή Reggie Miller ή Ray Allen, ο Hamilton προσφέρει περισσότερα στους συμπαίκτες του
- ίσως ότι καλύτερο τότε στην κίνηση χωρίς την μπάλα*
- ανέβαζε απόδοση στα playoffs (ή είναι ιδέα μου..;;)
- καθιέρωσε το στυλάκι με τη μάσκα (οκ, μπασκετικά άκυρο αλλά ειλικρινά, σε ποιον δεν άρεσε; )

Τα πλην (έχει; )
- οι ηγετικές του ικανότητες. Δεν ήταν ποτέ το νούμερο 1, και δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο.

Συμπέρασμα: Από τους πιο υποτιμημένους, ο τύπος έχει στιγματίσει μία γενιά (μαζί και οι τότε Pistons).

*

Μορφή έγραψε: ↑

Κυρ Σεπ 19, 2021 1:49 am

Το παρακάτω αφιερωμένο στον ssoulliss..

Richard "Rip" Hamilton

Τα συν
- εξαίρετος σουτέρ, πολύ υψηλού επιπέδου
- το ίδιο και αμυντικά όπου τον παρομοιάζεις και με αμυντικό τέρας
- all-around παίκτης (έκανε τα πάντα)
- παίκτης που κάθε προπονητής λατρεύει να κοουτσάρει, πάνω απ' όλα η ομάδα
- από παίκτες τύπου σαν αυτόν, δηλαδή Reggie Miller ή Ray Allen, ο Hamilton προσφέρει περισσότερα στους συμπαίκτες του
- ίσως ότι καλύτερο τότε στην κίνηση χωρίς την μπάλα*
- ανέβαζε απόδοση στα playoffs (ή είναι ιδέα μου..;;)
- καθιέρωσε το στυλάκι με τη μάσκα (οκ, μπασκετικά άκυρο αλλά ειλικρινά, σε ποιον δεν άρεσε; )

Τα πλην (έχει; )
- οι ηγετικές του ικανότητες. Δεν ήταν ποτέ το νούμερο 1, και δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο.

Συμπέρασμα: Από τους πιο υποτιμημένους, ο τύπος έχει στιγματίσει μία γενιά (μαζί και οι τότε Pistons).

*

Να είσαι καλά, φίλε .

Ο Hamilton και ο τρόπος που συμπεριφερόταν μέσα στο γήπεδο θα πρέπει να διδάσκεται σε όλα τα παιδάκια που θέλουν να παίξουν μπάσκετ, ειδικά σε αυτά που θέλουν να ασχοληθούν λίγο παραπάνω με το σπορ. Το βιντεάκι που ανέβασες είναι πολυ κατατοπιστικό.

Δυστυχώς πλέον τέτοιοι παίκτες δεν υπάρχουν (να είναι ο Clay ένας ακόμη ) και όπως φαίνεται δύσκολα προτιμούνται από τις ομάδες στο ΝΒΑ. Πράγματι ανέβαζε την απόδοση του στην Post-season, όμως το ίδιο έκανε και ένας περίεργος τύπος ονόματι Billups με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μερίδιο της προσοχής του τύπου να πηγαίνει σε εκείνον. Άδικο; Μπορεί.

Πάντως μπορεί με τον Brown να πήραμε το πρωτάθλημα, ομως με τον Flip ο Hamilton βελτίωσε το παιχνίδι του (όπως και όλη η ομάδα).

* Ευχαριστούμε τον Michael Jordan για την απόφαση που πήρε το 2002 να τον ξεφορτωθεί από τους Bullets (καλός παίκτης ήταν και ο Stackhouse που δώσαμε).

* Σαν αρνητικό θα έβαζα την έλλειψη iso παιχνιδιού. Εντάξει αν είχε και αυτό θα μιλάγαμε για εκ των κορυφαίων, η αλήθεια είναι όμως ότι δεν ήταν το φόρτε του.

Dennis Rodman

Τα συν

-εξαιρετικός ριμπάουντερ
- Ο καλύτερος αμυντικός που έχω δει, ικανός να μαρκάρει και τις 5 θέσεις
- Είχε τη μοναδική ικανότητα να βγάζει εκτός εαυτού τον αντίπαλο και την ίδια ώρα να διατηρεί την ψυχραιμία του. Τρομακτικό προσόν.
- Πολύ καλά αθλητικά προσόντα
- X - factor στις ομάδες που έπαιζε. Ειδικά το Σικάγο δεν θα κέρδιζε με τίποτα τα πρωταθλήματα από το 1996 ως το 1998 χωρίς αυτόν.

Τα πλην

- Μετριότατο επιθετικό παιχνίδι.
- Δύσκολος χαρακτήρας στη διαχείριση (το έθεσα όσο κομψά μπορούσα )

Μορφή έγραψε: ↑

Σάβ Σεπ 18, 2021 7:42 pm

- τρομερό footwork και γενικά άριστος γνώστης των βασικών του αθλήματος

Συμφωνώ απόλυτα. Αυτός και ο Jordan είναι για μένα ο ορισμός του μπασκετικού "poetry in motion".

Ας αναφερθώ και στον λατρεμένο μου KG.

Τα συν

- Πολύ καλά αθλητικά προσόντα.
- Εξαιρετικός αμυντικός οργανωτής. Άλλαξε όλο το αμυντικό mentality των Boston Celtics.
- Πολύ καλό σουτ από μέση απόσταση και εξαιρετικές κινήσεις στο λόου ποστ.
- Ομαδικός παίχτης, θυσίαζε άνετα τα προσωπικά του στατιστικά προς όφελος της ομάδας.
- Μαχητικότατος, μετέδιδε την ενέργειά του σε όλη την ομάδα.
Πολύ καλός πασέρ.

Τα πλην

-Παραπάνω ομαδικός απ' ότι έπρεπε σε κάποιες περιπτώσεις.
- Αθυροστομία, η οποία πολλές φορές ξεπερνούσε τα όρια.

Υ.Γ. Ο λόγος που αγόρασα αξεσουάρ των Boston Celtics. Την εποχή που έπαιζε στη Βοστόνη, δεν έχανα σχεδόν κανέναν αγώνα. Ταίριαξε στην ομάδα και στην πόλη σαν γάντι.

Ας κάνω κι εγώ ένα report για έναν αγαπημένο μου παίκτη που όμως έχει δεχτεί κατά καιρούς κριτική για τις ικανότητες του.

Kύριοι ο Brook Lopez, ένας ταλαντούχος επιθετικά παίκτης που στα πρώτα 8 χρόνια το επιθετικό του παιχνίδι ήταν κυρίως και αποκλειστικά κοντά στο καλάθι, (6 πρώτες σεζόν 7 τρίποντα σύνολο, άλλες 2 σεζόν 24 τρίποντα) για να έρθει η μεταμόρφωση και να γίνει ένας από τους καλύτερους stretch ψηλούς. Ένας παίκτης που δεν διστάζει να κάνει την σκληρή δουλειά, σπρωξίματα, box out και ας θυσιάζει τα στατιστικά του. Ένας παίκτης που παρά την έλλειψη αθλητικότητας όσο περνάνε τα χρόνια κατάφερε να βγει στην πρώτη αμυντική πεντάδα στα 32 του. Μετά το λιβάνισμα του πάμε:

Συν:
Ομαδικός παίκτης.
Πολύ καλό τρίποντο για σέντερ.
Κορυφαίος στα box out.
Πολυ καλός rim protector.

Πλήν:
Έλλειψη αθλητικότητας
Έλλειψη ταχύτητας
Ελλειψη επιθετκού παιχνιδιού κοντά στην ρακέτα (πλέον)

Οι 2 αυτές ελλείψεις τον εμποδίζουν να αμυνθεί αποτελεσματικά μακριά από την ρακέτα, σε δράσεις pick and pop ή σε άμυνα με αλλαγές και henge out.

Ένας ακόμη αγαπημένος μου παίχτης.

Parick Ewing

Τα συν

- Πολύ καλός μπλοκέρ, κλασικό δημιούργημα του Georgetown.
- Άριστος αμυντικός οργανωτής, σκληρός παίχτης, ο οποίος δεν έκανε εύκολα πίσω ανεξαρτήτως αντιπάλου.
- Πολύ καλός σουτέρ από μέση απόσταση, ειδικά για την εποχή του.
- Διέθετε λίγες αλλά αποτελεσματικές κινήσεις στο λόου ποστ.
- Πιστός στρατιώτης, έπαιζε ακόμη και τραυματισμένος (χαρακτηριστικά τα πλέι οφ του 1999, όπου έπαιζε μέχρι να διαλυθεί ο αχίλλειος τένοντας).
-Καλός ριμπάουντερ.

Τα πλην

- Ασταθής στα κρίσιμα. Υπήρχαν περιπτώσεις που έκανε μεγάλα παιχνίδια και περιπτώσεις που ήταν κατώτερος του αναμενομένου, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τους τελικούς του 1994. Όλοι θυμούνται τα 2/18 του Σταρκς στο έβδομο παιχνίδι αλλά λησμονούν το 36% εντός παιδιάς του Γιούιν σε όλη τη σειρά.
- Προβλέψιμος επιθετικά σε αρκετές περιπτώσεις.
-Μέτριος πασέρ.

Συμπέρασμα: Πλήρωσε το γεγονός ότι άργησε να πλαισιωθεί με έναν ικανό περιφερειακό σκόρερ. όταν ο Χιούστον πήγε στη Νέα Υόρκη το 1997, ο Γιούιν ήταν πλέον 35 χρονών. Παρόλα αυτά, θα μπορούσε το 1997 να φτάσει ως το τέρμα, αν δεν συνέβαιναν οι τιμωρίες με το Μαϊάμι.

Ο Clyde "The Glide" Drexler.

+

• Ο Jordan της "Δύσης". Εξαιρετικός σκόρερ, ειδικά στο ανοικτό γήπεδο. Πολύ καλός πασέρ.

• Ένας αθλητικότατος παίκτης που χωρίς να εντυπωσιάζει στην άμυνα είχε πάντα υψηλά νούμερ σε κλεψίματα και κοψίματα.

• Στη βραδυά του ήταν ασταμάτητος.

• Καταπληκτικός άνθρωπος (γ...ω τα παιδιά λένε) εντός και εκτός παρκέ.

• Προς το τέλος της καριέρας είχε βελτιώσει πολύ το midrange παιχνίδι του, όπως και το τρίποντο του.

-

• Κανένα!!! Εντάξει το τρίποντο ήταν ένα ζήτημα, αλλά μιλάμε για μπάσκετ άλλη εποχής.

• Του είχαν κολλήσει (και αυτού) την ταμπέλα του looser παρόλο που στην ομάδα του ουσιαστικά ήταν ο μοναδικός superstar. Όταν πήγε στους Rockets αποκαταστάθηκε η τάξη με τα πολύ μεγάλα παιχνίδια που έκανε

Ο Grant Hill (πίνει Sprite που έλεγε και μια διαφήμιση ).

+

• Χωρίς υπερβολή (βαράτε αν διαφωνείτε )νομίζω ότι ήταν ένας παίκτης ανάμεσα σε Jordan και LeBron. Ένας πιο ομαδικός Jordan, ένας πιο φινετσάτος LeBron.

• Παίκτης με πολύ, πάρα πολύ μπάσκετ μέσα του που είχε στο παιχνίδι του όλες τις απλές κινήσεις των περιφερειακών αλλά και χαρακτηριστικά ένος μεγάλου forward.

• Έπαιζε ότι θέση ήθελε. Πανέξυπνος παίκτης, χαμηλών τόνων, εξαιρετικός αμυντικός.

-

• Άτυχος. Οι τραυματισμού στα πόδια του ήταν καταδικαστικοί για την καριέρα του.

• Α, μην το ξεχάσω, ήταν άτυχος .Το αγωνιστικό του πρόβλημα ήταν το μακρυνό σουτ, το οποίο ήταν μετροκακό.

• Άργησε να φύγει από το Detroit. Πολύ μέτριοι οι συμπάικτες και ο σύλλογος δε θύμιζε τίποτα την ομάδα των '80s.

Ένας από τους καλύτερους παίκτες που έχω δει. Δυστυχώς δε θα μάθουμε ποτέ τι είδους "θαύματα" θα έκανε μαζί με τον T-Mac, όταν πήγε στο Orlando. Παρόλα αυτά επέστρεψε και θα μπορούσε να είχε ένα δακτυλίδι στο Phoenix. Μεγάλο respect.

Charles Barkley

+

• Ίσως ο πιο γρήγορος/εκρηκτικός Forward εκείνης της εποχής. Μπορούσε να σιασχύσει το γήπεδο (με την μπάλα) σε χρόνο dt ολοκληρώνοντας τον εκάστοτε αιφνιδιάσμό.

• Πολύ δυνατός παίκτης , ήταν σχεδόν αδύνατο να τον σπρώξεις και παρόλο που ήταν κοντός τα έβαζε άνετα με όλα τα θηρία της εποχής.

• Εξαιρετικός ριμπάουντερ, πολύ καλός πασέρ όταν ήθελε ενώ η μαχητικότητα του ήταν το σήμα κατατεθέν του.

• Την τριετία 1992-1995, όταν και έγινε το νούμερο 1 σε μια ομάδα, έπαιξε διαστημικό μπάσκετ που δυστυχώς δεν επιβραβεύτηκε με ένα τίτλο πρωταθλητή.

-

• Καυγατζής. Πάντοτε ήταν έτοιμος για μανούρα, που πολλές φορές όμως κόστιζε στην ομάδα του καθώς έχανε την αυτοσυγκέντρωση του ή έτρωγε αποβολές.

• Θα μπορούσε να τα είχε πάει καλύτερα στη Philadelphia. Ίσως "φταιεί" η παρουσία του Dr. J., ή η βαριά σκιά που άφησε όταν σταμάτησε το μπάσκετ. Παρόμοια ήταν και η κατάσταση στο Houston. Λειτουργούσε καλύτερα σαν νούμερο 1.

• Έβγαλε αρκετά προβλήματα τραυματισμών, κυρίως στη μέση που αναχαίτησαν τον τρόπο παιχνιδιού του

Σαν γενική εικόνα ήταν παιχταράς. Γούσταρες να τον βλέπεις (μακράν το πιο εκρηκτικό "κρεατοσφαιρίδιο" που έχει παίξει μπάσκετ ), να μάχεται, να πλακώνεται ή να κάνει τις γκριμάτσες του όταν καθόταν στον πάγκο. Ήταν (και είναι) μεγάλη μορφή. Λείπουν τέτοιοι παίκτες από το σημερινό ΝΒΑ.

Μεγάλη καψούρα ο Sir Charles. Γενικά, είχα την τάση να συμπαθώ όλα τα "καλόπαιδα"