Ολοκληρώθηκε χθες με τον πιο υπέροχο τρόπο μια μαγική σεζόν στην Ευρωλίγκα, η αλήθεια είναι ότι ακόμη δεν έχω καλά καλά συνειδητοποιήσει πόσο σπουδαίο είναι αυτό που πέτυχε η ομάδα. Θέλω όμως να σταθώ σε ορισμένα πρόσωπα που σημάδεψαν αυτή την πορεία.
Στον Γιαννακόπουλο, που −με τα λάθη και τα ελαττώματα του− ξόδεψε πολλά χρήματα για να ''χτιστεί'' η φετινή ομάδα, έκανε υπομονή και δικαιώθηκε.
Στον ''αρχιτέκτονα'' της φετινής ομάδας Αταμάν, που χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως ''αλαζόνας'', ''που απλά δίνει την μπάλα στις πριμαντόνες και ό,τι γίνει'' κλπ. Τελικά απέδειξε ότι ακόμα και τα πιο απίθανα όνειρα είναι δυνατό να γίνουν πραγματικότητα.
Στον συμπαθέστατο Σερέλη, έναν άνθρωπο που έκανε αθόρυβη δουλειά δίπλα στον Αταμάν και που άξιζε να σηκώσει ένα τρόπαιο με τον Παναθηναϊκό.
Στον Σλούκα, που έδειξε για ποιον λόγο πληρώθηκε τόσο αδρά το καλοκαίρι και που −δικαιολογημένα− πρέπει να συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων Ελλήνων παικτών όλων των εποχών.
Στον αμυντικό ''εξολοθρευτή'' Γκραντ, τον ''παίκτη Eurocup'', τον ''άσουτο'' για πολλούς, που θεωρώ ότι είναι ο αφανής ήρωας αυτής της ομάδας.
Στον βιονικό Λεσόρ, που κράτησε σχεδόν μόνος του τη θέση 5 όλη τη σεζόν, παίζοντας 30 και 35 λεπτά σε πολλούς αγώνες, ακόμα και πονώντας. Ό,τι και να πούμε για τον Ματίας είναι λίγο.
Στον ''ψυχρό εκτελεστή'' Ναν, που άλλαξε την μοίρα της ομάδας και δημιούργησε ένα τρομερό δίδυμο με τον Σλούκα.
Στον Λιθουανό sniper Γκριγκόνις, που κάλυψε τη θέση 3 με επιτυχία και έδειξε πόσο σημαντικός μπορεί να είναι σε μια ''καλοκουρδισμένη μηχανή''. Το τρίποντο του στο Μονακό, ίσως να αποτελεί το ''turning point'' της σεζόν.
Στον Μήτογλου, που έκανε εξαιρετικές εμφανίσεις για μεγάλο διάστημα της σεζόν, τη στιγμή που πολλοί αναρωτιούνταν αν θα μπορέσει καλά καλά να παίξει μπάσκετ με αξιώσεις φέτος.
Στον Παπαπέτρου, που ταλαιπωρήθηκε από έναν σοβαρό τραυματισμό αλλά ήταν κομβικός στη σειρά με τη Μακάμπι, όταν η ομάδα τον χρειάστηκε περισσότερο.
Ένα ευχαριστώ αξίζει και σε όλους του υπόλοιπους παίκτες, τον Μωραΐτη, τον Βιλντόζα, τον Π. Καλαϊτζάκη, τον Χουάντσο, τον Μαντζούκα, τον Σαμοντούροφ, τον Αντετοκούνμπο, τον Μπαλτσερόφσκι, που −άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο− συνεισέφεραν στη φετινή πορεία. Δεν ξεχνάω και τον Γκάι, που αποχώρησε από την ομάδα στις αρχές του έτους.
Κλείνοντας, θέλω να σταθώ στην εικόνα του Λεσόρ να πανηγυρίζει κρατώντας αγκαλιά τον γιό του και κλαίγοντας −εικόνα μπροστά στην οποία με το ζόρι συγκρατήθηκα για να μην κλάψω και εγώ− νομίζω πως είναι από τις πιο ''δυνατές'' εικόνες που θα μου μείνουν από τους πανηγυρισμούς. Δεν ξέρω ποια θα είναι η συνέχεια της σεζόν, αν η ομάδα θα κατακτήσει το πρωτάθλημα, αλλά νιώθω πραγματικά τόσο ''γεμάτος'' που δε με απασχολεί και τόσο.
Αυτά τα λίγα από μένα, θα έχουμε περισσότερα να πούμε στην πορεία. Προς το παρόν, ας πανηγυρίσουμε με την ψυχή μας την 7η Ευρωλίγκα!!!
