BasketForum

Άλλο ένα έπος από το παρελθόν με την πρώτη νίκη στην ιστορία του Παναθηναϊκού στην Μαδρίτη.

Οι χρυσές εποχές του μπάσκετ που στις διαφημίσεις του Αντενα χανόταν και απο 2 καλάθια

Ομπραντοβιτς εναντίον της ομάδας που έμελλε να συνδέσει την καριέρα του

Κιουμουρτζογλου που στον πάγκο ήταν ένα κράμα Πεδουλακη και Μπαρτζωκα

Συριγος να ζητάει φάουλ σε κάθε φάση, να συμπεραίνει στο τέλος ότι ο Παναθηναϊκός θέλει να χάσει για να παίξει με την τσιμπονα και όχι την μπακλερ Μπολόνια και η φανερή απέχθεια του από τότε για το ισπανικό μοντέλο του γρήγορου μπάσκετ.

Εντωμεταξύ υπήρξε και μια μεγάλη μάχη ψηλών μεταξύ Σαμπονις Αρκαουσκας και Στογιαν Πασπαλι με τον Μαυρονουνιο να παίρνει τον Παναθηναϊκό στις πλάτες του.

Όμορφες, αγνές, πρωτόγνωρες μπασκετικες στιγμές

Η πιο αδικημένη ομάδα του Παναθηναικου κατ'εμε μεταξύ 1992-97, νομίζω έπαιξε καλύτερο μπασκετ σε σχεση με τη σεζόν του Μάλκοβιτς, Έφτασε πολυ κοντά στον τελικό της ευρωλίγκα ενω στο πρωτάθλημα το έχασε για ενα σουτ μεσα στο ΣΕΦ

Θυμίζω οτι στον ημιτελικό με Ολυμπιακό στη Σαραγόσα ήταν μπροστά στο σκορ για κάποια λεπτά και ατύχησε οταν τραυματίστηκε ο Γιαννάκης που έπαιζε πολύ καλή άμυνα πάνω στον Εντι Τζόνσον. Μετά ο Τζόνσον βρήκε χωρο και στο τελευταίο δεκάλεπτο έβαλε τα σουτ και χαρις σε αυτόν γύρισε το ματς,
Στο πρωτάθλημα έχασε στον κρίσιμο αγώνα με τον Ηρακλή εκτος εδρας 3-4 αγωνιστικές πριν το τελος κι ετσι έχασε και το πλεονέκτημα έδρας στην ισοβαθμία με Ολυμπιακό λόγω διαφοράς συνολικών πόντων. Τότε πλεονέκτημα έδρας=πρωτάθλημα.

Ενώ και στο κύπελλο μετά την πρόκριση επί του Ολυμπιακού (με 42-40 στο αξέχαστο ματς, στο κλειστό του Σπόρτιγκ), αποκλείστηκε απο το Περιστέρι στη Γλυφάδα σε μια ήττα έκπληξε με 70-74. Με Πολίτη ακόμα στον πάγκο λίγο πριν απολυθεί

Όσοι έχουμε δει αυτά τα ματς ζωντανά, έχουμε μια ανάμνηση ενός άλλου, εντελώς διαφορετικού μπάσκετ σε σχέση με σήμερα. Μια εικόνα σαφώς πιο ρομαντική, με πρωτόγνωρο δέος για του παίχτες αλλά και σεβασμό στους αντίπαλους αστέρες. Για μας τότε (που βλέπαμε όσα ματς έδειχνε η τιβί και διαβάζαμε τρίποντο μανιωδώς) αυτοί οι παίχτες ήταν σαν ημίθεοι, σαν να ήταν φτιαγμένοι από κάτι μη ανθρωπινό. Αν δε, πάω και λίγο πιο πίσω στην εποχή του Άρη με τα 3 συνεχόμενα Φ4 και το απίστευτο δίδυμο Γκάλη-Γιαννάκη, το αίσθημα αυτό γίνεται εντονότερο.

https://www.fibaeurope.com/pageID_EtiyC ... _1369.html

τα στατιστικα της χρονιας καλα αν ανοιγει το λινκ

οντως τεραστια απωλεια η αποχωρηση Γιαννακη στον ημιτελικο του φ4, ειδικα οταν μοναδικη εναλλακτικη λυση στην περιφερεια ηταν ο Κωστακης ο Παταβουκας, 17/60 σουτ, ποσοστο 28,3% με τον Πασπαλιε να εχει 5/22, τραγικα ποσοστα οχι πως αυτα του ολυμπιακου ηταν καλυτερα

ισοπεδωτικη εμφανιση στο 3ο παιχνιδι των πλειοφ και αποκλεισμος της Μπολωνια του Ντανιλοβιτς με σκορ 99-56 (ημιχρ 46-18) οπου ολοι ηταν εξαιρετικοι ακομα και οι Παταβουκας, Μυλωνας/Πετσαρσκι (οι μαιμουδες που σχολιαζαμε σε αλλο τοπικ)

στην αρχη της χρονιας φτασατε κοντα σε αποκλεισμο στα προκριματικα απο της Μπουντιβελνικ Κιεβου, που ηταν πολυ καλη ομαδα με ψηλους και αθλητικους παικτες, ειχατε χασει στο πρωτο παιχνιδι με 8π, βλεπω στο βιντεο προηγηθηκατε με 11 λιγα δευτερολεπτα πριν την ληξη, ο Κωστακης κανει τα μαγικα του υποκυπτει σε λαθος και οι Ουκρανοι αστοχουν σε τριποντο, ηταν το τελευταιο ευρωπαικο παιχνιδι του Νικου Γκαλη