Ταινίες

[TonyTonyChopper]

Μιας και μιλάμε για τον Νόλαν εγώ θα πω το παράπονό μου για το Inception. Καλή ταινία, ωραίο μήνυμα δεν μπορώ να πω αλλά πρώτον δύσκολη στην κατανόηση δεν ήταν (το οποίο το ακούω συχνά) και δεύτερον απλά θα αναφέρω τον Σατόσι Κον από του οποίου τις ταινίες έχουν παρθεί σκηνές και σε αυτήν την ταινία και σε άλλες. Οι χαρακτήρες πέρα από τον πρωταγωνιστή δεν είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Γενικά την θεωρώ μια ποιοτική ταινία δράσης χωρίς να με κάνει να νοιαστώ πολύ. Αντιθέτως το interstellar μου άρεσε πολύ και είχε και ενδιαφέρον βέβαια πως χρησιμοποίησε την φυσική και φαινόμενα που συμβαίνουν στην πραγματικότητα μέσα στην ταινία.

[brandon_roy]

Είχα αποφασίσει να μπω στην αίθουσα χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες. Άλλωστε μιλάμε για τον Κρίστοφερ Νόλαν έτσι?
Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δεις μια ταινία ή αν θα χρειαστείς μεταπτυχιακό στη θεωρητική φυσική για να την παρακολουθήσεις.

Ομολογώ πως σε ορισμένα σημεία έκλεισαν λίγο τα μάτια μου. Ίσως για μερικά λεπτά, ίσως και για λίγο παραπάνω. Δεν έχει σημασία. Οι λεπτομέρειες αυτές ενδιαφέρουν μόνο όσους ψάχνουν αφορμή να μειώσουν έναν τεράστιο δημιουργό.

Όταν όμως άναψαν τα φώτα, ήξερα ότι είχα γίνει μάρτυρας ενός ιστορικού κινηματογραφικού γεγονότος. Ο Νόλαν δεν περιορίστηκε στο να διασκευάσει τον Όμηρο. Ουσιαστικά ολοκλήρωσε τη δουλειά του. Πήρε ένα αρχαίο έργο που επί χιλιάδες χρόνια περίμενε κάποιον να το απογειώσει και του έδωσε το επίπεδο βάθους που του έλειπε.

Ο Οδυσσέας δεν παρουσιάζεται απλώς ως βασιλιάς που προσπαθεί να επιστρέψει στην πατρίδα του. Είναι ένας βασανισμένος άνθρωπος, ένας σύζυγος που εξαφανίζεται χωρίς να απαντά σε κανένα μήνυμα στο ρημάδι το κινητό, και ένας πατέρας που κουβαλά τα τραύματα του πολέμου(ΠΤΣΔ), ενώ γύρω του η μουσική παίζει τόσο δυνατά που αναρωτιέσαι αν οι διάλογοι υπάρχουν πραγματικά ή τους φαντάζεσαι.

Πιστεύω, βέβαια, ότι υπήρχε ακόμη χώρος για περισσότερες δημιουργικές παρεμβάσεις. Αν η Ωραία Ελένη και η Κλυταιμνήστρα είναι Αφροαμερικανές, τότε γιατί να υπάρχουν όρια; Η Αθηνά θα μπορούσε κάλλιστα να είναι δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οποία εμφανίζεται στον Οδυσσέα μέσω βιντεοκλήσης για να του εξηγήσει πως η επίθεση στους μνηστήρες θα πρέπει να γίνει με τρόπο που δεν θα παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα τους.

Ο Ποσειδώνας θα ήταν πολύ πιο σύγχρονος ως περιβαλλοντικός ακτιβιστής από τη Σκανδιναβία, έξαλλος επειδή ο ήρωας ταξιδεύει με πλοίο που δεν πληροί τις προδιαγραφές μηδενικών εκπομπών ρύπων.

Η Κίρκη δεν χρειάζεται να μεταμορφώνει τους άντρες σε γουρούνια. Θα αρκούσε να οργανώνει σεμινάρια αυτογνωσίας, στα οποία, βεβαίως-βεβαίως, οι συμμετέχοντες θα ανακαλύπτουν ότι ήταν εξαρχής φορείς τοξικής αρρενωπότητας.

Ο Πολύφημος δεν θα έπρεπε να χαρακτηρίζεται ως "Κύκλωπας". Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί μη συμπεριληπτική ορολογία. Καλύτερα να παρουσιάζεται ως ένας κτηνοτρόφος με διαφορετική οπτική ιδιαιτερότητα, ο οποίος υπήρξε θύμα παραβίασης της ιδιωτικής του περιουσίας.

Οι Σειρήνες επίσης χρειάζονται ανανέωση. Αντί να παρασύρουν τους ναυτικούς με τραγούδια, θα μπορούσαν να ανεβάζουν podcast αυτοβελτίωσης με τίτλους όπως "Ανακάλυψε τον αληθινό σου προορισμό", από τα οποία ο Οδυσσέας θα προσπαθεί μάταια να κάνει διαγραφή συνδρομής.

Η Πηνελόπη, φυσικά, δεν θα περίμενε είκοσι χρόνια υφαίνοντας. Θα είχε ήδη ιδρύσει μια επιτυχημένη νεοφυή επιχείρηση, θα είχε εξασφαλίσει επενδυτικά κεφάλαια και θα έδινε συνεντεύξεις για το πώς η υφαντική μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις γιατί ο Νόλαν έχει αποκτήσει σχεδόν μυθική υπόσταση. Δεν φτιάχνει απλώς ταινίες. Δημιουργεί κινηματογραφικούς γρίφους, στους οποίους μεγάλο μέρος του κοινού προτιμά να δηλώσει ενθουσιασμένο παρά να παραδεχτεί ότι δεν κατάλαβε Χριστό.

Έτσι, η ασφαλέστερη απάντηση μετά την προβολή είναι ένα αποφασιστικό "αριστούργημα", συνοδευόμενο από ένα σοβαρό βλέμμα που υπονοεί πως όποιος διαφωνεί απλώς δεν διαθέτει την απαιτούμενη πνευματική καλλιέργεια.

Η "Οδύσσεια" είναι ήδη η κορυφαία ταινία που δεν κατάφερα να παρακολουθήσω ολόκληρη επειδή με πήρε ο ύπνος. Μια εμπειρία που, σύμφωνα με πολλούς, αρκεί να γνωρίζεις ποιος τη σκηνοθέτησε για να την αποθεώσεις, ακόμη κι αν δεν έχεις δει ούτε ένα ολοκληρωμένο πλάνο.

Στο κάτω κάτω, αυτό είναι το μεγαλείο του πραγματικού κινηματογράφου. Δεν χρειάζεται να τον κατανοήσεις. Ούτε καν να τον δεις ολόκληρο. Αρκεί να βγεις από την αίθουσα με ύφος περισυλλογής, να ψιθυρίσεις "απίστευτο, ασύλληπτο" και να ανεβάσεις μια φωτογραφία του εισιτηρίου στα κοινωνικά δίκτυα.

Η "Οδύσσεια" δεν είναι απλώς τιτανοτεράστια ταινία. Είναι τόσο σπουδαία, που κάθε άλλη κινηματογραφική παραγωγή μοιάζει ξαφνικά με δοκιμαστικό βίντεο τραβηγμένο πρόχειρα από κινητό (όχι απλ... κανένα Ζάο Μι του 200εύρου). Αν συνεχίσει έτσι, σύντομα θα μιλάμε για την κορυφαία ταινία όχι μόνο της χρονιάς ή του αιώνα, αλλά ίσως ολόκληρης της ανθρώπινης ιστορίας. Είναι ένα αριστούργημα που επαναπροσδιορίζει τη σχέση του ανθρώπου με το κουπί και σίγουρα η σημαντικότερη κινηματογραφική εμπειρία από τότε που οι αδελφοί Λυμιέρ έδειξαν ένα τρένο και τάραξαν τον κόσμο.

Πολυ κουλτουριαρης μας βγηκες ρε συ Knoxvile. Μπορω να πω οτι μου αρεσει πολυ ο τροπος που γραφεις και ο σαρκασμος που βαζεις στον γραπτο σου λογο. Μου δινει την εντυπωση ενος πολυ ευφυους ανθρωπου. Απο εκει και περα γουστα ειναι αυτα. Η αληθεια ειναι οτι μιλαμε για ενα παραμυθι και ως τετοιο αντιμετωπιζω αντιστοιχου περιεχομενου ταινιες οπως τον Χαρι ποτερ και τον αρχοντα των δακτυλιδιων. Αν θελω να δω ποιοτητα θα ανατρεξω σε ταινιες να με εμπνευσουν οπως το beautiful mind ή το gifted hands. Απλα αυτα θα τα δω και θα δακρυσω στην απλοτητα του σαλονιου μου. Εγω προσωπικα Στο σινεμα προτιμω να παω να δω εφε, ηχους και υπερβολη. Ε αυτο η οδυσσεια το ειχε σε υπερβολικο βαθμο οποτε εγω εφυγα αρκετα ικανοποιημενος.

Θα διαφωνήσω πάλι, σόρρυ τελευταία φορά για σήμερα

Το να ελαχιστοποιούμε ένα έπος με τόσο σημαντικό κ διαχρονικό πολιτισμικό αποτύπωμα όπως η Οδύσσεια χαρακτηρίζοντας το ως «απλά ένα παραμύθι» με λυπεί πραγματικά, ειδικά όταν προέρχεται κ από Έλληνες. Η αξία της δεν εξαρτάται από το αν τα γεγονότα της είναι ιστορικά ακριβή, αλλά από την τεράστια επιρροή που άσκησε στη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία, την τέχνη και τον ίδιο τον Δυτικό πολιτισμό. Το ξέρω ότι την τελευταία δεκαετία έχει γίνει της μόδας να υποβαθμίζεται οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτόν, αλλά μη φτάνουμε κ σε αυτό το σημείο.

[Knoxville]

@Christofis Καταρχάς γιατρέ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, τα εκτιμώ.

Από εκεί και πέρα όμως, δεν νομίζω πως έχει να κάνει με το αν είμαι "κουλτουριάρης".
Είναι περισσότερο θέμα σεβασμού απέναντι στο ίδιο το έργο.

Όσο για το ότι είναι "παραμύθι", σήμερα σαφέστατα και είναι. Αλλά μιλάμε για ένα έπος που διατηρείται εδώ και σχεδόν 3000 χρόνια, το οποίο βασίζεται, ως επί το πλείστον, σε πραγματικούς τόπους και λαούς που υπήρξαν και σε ανθρώπους που πιθανότατα έζησαν, συνδυαστικά με κομμάτια φαντασίας... το οποίο (υποθέτω) περνώντας απο στόμα σε στόμα απέκτησαν ακόμα πιο μυθικές διαστάσεις.
Οι θεοί αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της πραγματικότητας εκείνης της εποχής. Οι άνθρωποι δεν τους αντιμετώπιζαν ως "φανταστικούς φίλους που ζούν ψηλά στην κορυφή του Ολύμπου" ή ως λογοτεχνικό εύρημα, πίστευαν πραγματικά στην ύπαρξη τους και ήταν κομμάτι της καθημερινής τους ζωής.

Το έργο αυτό έχει συγκεκριμένες αρχές, νοήματα και μηνύματα. Δεν απευθύνεται σε "μοντέρνα κοινά" και δεν σαφέστατα δεν είναι απλώς μια ιστορία με έναν ήρωα που σουλατσάρειμε σημαία την αγάπη.

Αν κάποιος θέλει να εμπνευστεί απο την "Οδύσσεια" και να αφηγηθεί μια δική του ιστορία, με δικά του σύγχρονα μηνύματα, δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα.
Ας αλλάξει χαρακτήρες, φύλα, χρώματα, εποχή και ό,τι άλλο θεωρεί απαραίτητο για να κάνει το έργο του να δουλέψει όπως το έχει στο μυαλό του. Δικαίωμα του είναι.

Αλλά τότε να της δώσει και ένα διαφορετικό όνομα. Όπως έγινε, για παράδειγμα, με το Άβαταρ που δανείζεται πάρα πολλά στοιχεία απο την ιστορία της Ποκαχόντας.

Αυτό που προσωπικά με ενοχλεί είναι όταν χρησιμοποιείται το όνομα ενός διαχρονικού έργου για να παρουσιαστεί κάτι που αλλοιώνει τον πυρήνα του. Εκεί θεωρώ οτι δεν πρόκειται πλέον για ποιητική αδεία, αλλά για εκμετάλλευση της αναγνωρισιμότητας και του κύρους του αυθεντικού έργου.

Δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με τις πρωτότυπες ιδέες ούτε με τις σύγχρονες προσεγγίσεις... Έχω όμως πρόβλημα όταν βαφτίζονται "Οδύσσεια¨, ενώ θέλουν να περάσουν τελείως διαφορετικά μηνύματα, φιλοσοφία... αλλάζοντας και τους χαρακτήρες ως κερασάκι στην περίεργη τούρτα. Αν θες να κάνεις κάτι τέτοιο, τότε απλά δώσ'του την δική του ταυτότητα.

------

Και μιας και ο Ομπέρτο έκανε αναφορά στις ισορροπίες που προσπαθεί άκομψα να κρατήσει το Χόλιγουίρντ και στο ότι είναι δήθεν ντροπή να εκφράζονται τέτοιες απόψεις απο λευκούς, κάπου ώπα.

Αυτό δεν είναι επιχείρημα. Μια άποψη δεν γίνεται σωστή ή λανθασμένη ανάλογα με το χρώμα του δέρματος αυτού που την εκφράζει.

[nikolas_asteri]

Φίλε @Knoxville αρκετά διαφορετικός ο τρόπος γραφής σου.

[Knoxville]

Φίλε @Knoxville αρκετά διαφορετικός ο τρόπος γραφής σου.

Εσύ όταν γράφεις κάτι το οποίο το σκέφτεσαι αρκετά ώστε να το συντάξεις επειδή είναι και αρκετά μεγάλο, έχεις τον ίδιο τρόπο γραφής με όταν απλά γράφεις χαζαμάρες σε τρείς γραμμές?

Έχω διαβάσει και κάποια απο τα μεγάλα κείμενα σου και θα μπορούσα να πω πως... ισχύει ακριβώς το ίδιο για τον τρόπο γραφής!

Περίεργο μήνυμα όπως και να 'χει.

[FabrizioOberto]

@Christofis Καταρχάς γιατρέ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, τα εκτιμώ.

Από εκεί και πέρα όμως, δεν νομίζω πως έχει να κάνει με το αν είμαι "κουλτουριάρης".
Είναι περισσότερο θέμα σεβασμού απέναντι στο ίδιο το έργο.

Όσο για το ότι είναι "παραμύθι", σήμερα σαφέστατα και είναι. Αλλά μιλάμε για ένα έπος που διατηρείται εδώ και σχεδόν 3000 χρόνια, το οποίο βασίζεται, ως επί το πλείστον, σε πραγματικούς τόπους και λαούς που υπήρξαν και σε ανθρώπους που πιθανότατα έζησαν, συνδυαστικά με κομμάτια φαντασίας... το οποίο (υποθέτω) περνώντας απο στόμα σε στόμα απέκτησαν ακόμα πιο μυθικές διαστάσεις.
Οι θεοί αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της πραγματικότητας εκείνης της εποχής. Οι άνθρωποι δεν τους αντιμετώπιζαν ως "φανταστικούς φίλους που ζούν ψηλά στην κορυφή του Ολύμπου" ή ως λογοτεχνικό εύρημα, πίστευαν πραγματικά στην ύπαρξη τους και ήταν κομμάτι της καθημερινής τους ζωής.

Το έργο αυτό έχει συγκεκριμένες αρχές, νοήματα και μηνύματα. Δεν απευθύνεται σε "μοντέρνα κοινά" και δεν σαφέστατα δεν είναι απλώς μια ιστορία με έναν ήρωα που σουλατσάρειμε σημαία την αγάπη.

Αν κάποιος θέλει να εμπνευστεί απο την "Οδύσσεια" και να αφηγηθεί μια δική του ιστορία, με δικά του σύγχρονα μηνύματα, δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα.
Ας αλλάξει χαρακτήρες, φύλα, χρώματα, εποχή και ό,τι άλλο θεωρεί απαραίτητο για να κάνει το έργο του να δουλέψει όπως το έχει στο μυαλό του. Δικαίωμα του είναι.

Αλλά τότε να της δώσει και ένα διαφορετικό όνομα. Όπως έγινε, για παράδειγμα, με το Άβαταρ που δανείζεται πάρα πολλά στοιχεία απο την ιστορία της Ποκαχόντας.

Αυτό που προσωπικά με ενοχλεί είναι όταν χρησιμοποιείται το όνομα ενός διαχρονικού έργου για να παρουσιαστεί κάτι που αλλοιώνει τον πυρήνα του. Εκεί θεωρώ οτι δεν πρόκειται πλέον για ποιητική αδεία, αλλά για εκμετάλλευση της αναγνωρισιμότητας και του κύρους του αυθεντικού έργου.

Δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με τις πρωτότυπες ιδέες ούτε με τις σύγχρονες προσεγγίσεις... Έχω όμως πρόβλημα όταν βαφτίζονται "Οδύσσεια¨, ενώ θέλουν να περάσουν τελείως διαφορετικά μηνύματα, φιλοσοφία... αλλάζοντας και τους χαρακτήρες ως κερασάκι στην περίεργη τούρτα. Αν θες να κάνεις κάτι τέτοιο, τότε απλά δώσ'του την δική του ταυτότητα.

------

Και μιας και ο Ομπέρτο έκανε αναφορά στις ισορροπίες που προσπαθεί άκομψα να κρατήσει το Χόλιγουίρντ και στο ότι είναι δήθεν ντροπή να εκφράζονται τέτοιες απόψεις απο λευκούς, κάπου ώπα.

Αυτό δεν είναι επιχείρημα. Μια άποψη δεν γίνεται σωστή ή λανθασμένη ανάλογα με το χρώμα του δέρματος αυτού που την εκφράζει.

Δε μίλησα γενικά και αόριστα για απόψεις @Knoxville

Αναφέρθηκα συγκεκριμένα σε σχόλια που παρουσιάζουν τους μαύρους σαν να ξύπνησαν μια μέρα ξαφνικά και να φωνάζουν για την υποεκπροσώπηση τους επειδή είναι πλεονέκτες και τα θέλουν όλα δικά τους.

[Christofis]

Πολυ κουλτουριαρης μας βγηκες ρε συ Knoxvile. Μπορω να πω οτι μου αρεσει πολυ ο τροπος που γραφεις και ο σαρκασμος που βαζεις στον γραπτο σου λογο. Μου δινει την εντυπωση ενος πολυ ευφυους ανθρωπου. Απο εκει και περα γουστα ειναι αυτα. Η αληθεια ειναι οτι μιλαμε για ενα παραμυθι και ως τετοιο αντιμετωπιζω αντιστοιχου περιεχομενου ταινιες οπως τον Χαρι ποτερ και τον αρχοντα των δακτυλιδιων. Αν θελω να δω ποιοτητα θα ανατρεξω σε ταινιες να με εμπνευσουν οπως το beautiful mind ή το gifted hands. Απλα αυτα θα τα δω και θα δακρυσω στην απλοτητα του σαλονιου μου. Εγω προσωπικα Στο σινεμα προτιμω να παω να δω εφε, ηχους και υπερβολη. Ε αυτο η οδυσσεια το ειχε σε υπερβολικο βαθμο οποτε εγω εφυγα αρκετα ικανοποιημενος.

Θα διαφωνήσω πάλι, σόρρυ τελευταία φορά για σήμερα

Το να ελαχιστοποιούμε ένα έπος με τόσο σημαντικό κ διαχρονικό πολιτισμικό αποτύπωμα όπως η Οδύσσεια χαρακτηρίζοντας το ως «απλά ένα παραμύθι» με λυπεί πραγματικά, ειδικά όταν προέρχεται κ από Έλληνες. Η αξία της δεν εξαρτάται από το αν τα γεγονότα της είναι ιστορικά ακριβή, αλλά από την τεράστια επιρροή που άσκησε στη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία, την τέχνη και τον ίδιο τον Δυτικό πολιτισμό. Το ξέρω ότι την τελευταία δεκαετία έχει γίνει της μόδας να υποβαθμίζεται οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτόν, αλλά μη φτάνουμε κ σε αυτό το σημείο.

Δεν με ενοχλει να διαφωνουμε. Για τα εργα του Ομηρου αν εχει υπαρξει ο Ομηρος εχουν μεινει στην ιστορια πρωτον για τα μυνηματα τους, τον τροπο που ειναι γραμμενα και τις πληροφοριες που μας μεταφερουν για την τοτε εποχη. Απο εκει και περα η ιστορια ειναι ενα παραμυθι ουσιαστικα, δεν ειναι ιστορια. Ειναι διαφορετικο ενα βιβλιο απο μια ταινια. Στην ταινια δεν γινεται να περιμενεις να γινει η αναλυση ολων αυτων που παιρνεις διαβαζοντας ενα βιβλιο. Αν δεις τις ταινιες Χαρυ ποτερ για παραδειγμα και δεν εχει διαβασει τα βιβλια ειναι παρα πολυ ωραιες. Εγω προαωπικα πρωτα ειδα τις ταινιες και μετα διαβασα τα βιβλια. Ε τα βιβλια ειναι αριστουργηματα μπροστα στις ταινιες που οταν τις ειχα δει ειχα ξετρελαθει. Ε μετα μου φαινονταν ανιαρες

[big_lebowski]

Και στην Ιλιάδα και στην Οδύσσεια ο Όμηρος αναφέρει τους Αιθίοπες και πόσο αγαπητοί είναι στους θεούς
Αιθίοπας ετυμολογικα από το αιθω(καιω) και όψη .Αυτός με καμμενη/σκούρα όψη.
Οι αρχαίοι Έλληνες αναφέρονταν με τον όρο αυτό για όσους ζούσαν νότια της Αιγύπτου στη Νουβία.
Απλά το γράφω να υπάρχει
Επίσης έχω πραγματική απορία για το ποσοι έχουν πραγματικά διαβάσει την Οδύσσεια ένα μυθολογικό επος(μύθος για τους αρχαίους δεν είναι το ψέμα,είναι η αφηγηση ,ο λογος) και έχουν εντρυφήσει στα νοήματα και τις αλληγοριες της

[Christofis]

@Christofis Καταρχάς γιατρέ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, τα εκτιμώ.

Από εκεί και πέρα όμως, δεν νομίζω πως έχει να κάνει με το αν είμαι "κουλτουριάρης".
Είναι περισσότερο θέμα σεβασμού απέναντι στο ίδιο το έργο.

Όσο για το ότι είναι "παραμύθι", σήμερα σαφέστατα και είναι. Αλλά μιλάμε για ένα έπος που διατηρείται εδώ και σχεδόν 3000 χρόνια, το οποίο βασίζεται, ως επί το πλείστον, σε πραγματικούς τόπους και λαούς που υπήρξαν και σε ανθρώπους που πιθανότατα έζησαν, συνδυαστικά με κομμάτια φαντασίας... το οποίο (υποθέτω) περνώντας απο στόμα σε στόμα απέκτησαν ακόμα πιο μυθικές διαστάσεις.
Οι θεοί αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της πραγματικότητας εκείνης της εποχής. Οι άνθρωποι δεν τους αντιμετώπιζαν ως "φανταστικούς φίλους που ζούν ψηλά στην κορυφή του Ολύμπου" ή ως λογοτεχνικό εύρημα, πίστευαν πραγματικά στην ύπαρξη τους και ήταν κομμάτι της καθημερινής τους ζωής.

Το έργο αυτό έχει συγκεκριμένες αρχές, νοήματα και μηνύματα. Δεν απευθύνεται σε "μοντέρνα κοινά" και δεν σαφέστατα δεν είναι απλώς μια ιστορία με έναν ήρωα που σουλατσάρειμε σημαία την αγάπη.

Αν κάποιος θέλει να εμπνευστεί απο την "Οδύσσεια" και να αφηγηθεί μια δική του ιστορία, με δικά του σύγχρονα μηνύματα, δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα.
Ας αλλάξει χαρακτήρες, φύλα, χρώματα, εποχή και ό,τι άλλο θεωρεί απαραίτητο για να κάνει το έργο του να δουλέψει όπως το έχει στο μυαλό του. Δικαίωμα του είναι.

Αλλά τότε να της δώσει και ένα διαφορετικό όνομα. Όπως έγινε, για παράδειγμα, με το Άβαταρ που δανείζεται πάρα πολλά στοιχεία απο την ιστορία της Ποκαχόντας.

Αυτό που προσωπικά με ενοχλεί είναι όταν χρησιμοποιείται το όνομα ενός διαχρονικού έργου για να παρουσιαστεί κάτι που αλλοιώνει τον πυρήνα του. Εκεί θεωρώ οτι δεν πρόκειται πλέον για ποιητική αδεία, αλλά για εκμετάλλευση της αναγνωρισιμότητας και του κύρους του αυθεντικού έργου.

Δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με τις πρωτότυπες ιδέες ούτε με τις σύγχρονες προσεγγίσεις... Έχω όμως πρόβλημα όταν βαφτίζονται "Οδύσσεια¨, ενώ θέλουν να περάσουν τελείως διαφορετικά μηνύματα, φιλοσοφία... αλλάζοντας και τους χαρακτήρες ως κερασάκι στην περίεργη τούρτα. Αν θες να κάνεις κάτι τέτοιο, τότε απλά δώσ'του την δική του ταυτότητα.

------

Και μιας και ο Ομπέρτο έκανε αναφορά στις ισορροπίες που προσπαθεί άκομψα να κρατήσει το Χόλιγουίρντ και στο ότι είναι δήθεν ντροπή να εκφράζονται τέτοιες απόψεις απο λευκούς, κάπου ώπα.

Αυτό δεν είναι επιχείρημα. Μια άποψη δεν γίνεται σωστή ή λανθασμένη ανάλογα με το χρώμα του δέρματος αυτού που την εκφράζει.

Στα νοηματα συμφωνω. Το εγραψα κιολας οτι αν πας με την ιδεα να δεις την οδυσσεια που εχεις διαβασει θα απογοητευτεις. Εγω πηγα να δω μια ταινια με το ονομα οδυσσεια. Δεν πηγα να δω την Οδυσσεια του Ομηρου. Και για αυτο μου αρεσε. Το ειχα συζητησει κιολας με τον πεθερο μου που ειναι πολυ ευαισθητος σε οτι εχει να κανει με ελληνικη ιστορια και μυθολογια που την ειχε δει . Οποτε να το θεσω πιο κομψα. Θεωρω οτι η ταινια σαν ταινια ειναι ποξυ ωραια και εμενα με επεισε και μου αρεσε παρα πολυ. Αν μιλησουμε για Κινηματογραφικη μεταφορα του εργου μιλαμε για μια πολυ κακη εκδοχη. Ξαναλεω δεν θεωρω λαθος της αποψη σου ουτε σωστη τη δικη μου. Απλα εγω καταφερα να το δω με αλλη ματια απο την δικη σου

[nikolas_asteri]

Φίλε @Knoxville αρκετά διαφορετικός ο τρόπος γραφής σου.

Εσύ όταν γράφεις κάτι το οποίο το σκέφτεσαι αρκετά ώστε να το συντάξεις επειδή είναι και αρκετά μεγάλο, έχεις τον ίδιο τρόπο γραφής με όταν απλά γράφεις χαζαμάρες σε τρείς γραμμές?

Έχω διαβάσει και κάποια απο τα μεγάλα κείμενα σου και θα μπορούσα να πω πως... ισχύει ακριβώς το ίδιο για τον τρόπο γραφής!

Περίεργο μήνυμα όπως και να 'χει.

Δέχομαι αυτό που λες, συγγνώμη αν σε προσέβαλλα.

Κατά τα άλλα δεν ξέρω γιατί οι Έλληνες νομίζουν ότι είναι λευκοί και τάσσονται τόσο έντονα υπέρ αυτών των ιδεών. Για να μη μιλήσουμε εντελώς επιστημονικά για την κοινωνική κατασκευή του θέματος.

[Καρβουνιάρης]

Είχα αποφασίσει να μπω στην αίθουσα χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες. Άλλωστε μιλάμε για τον Κρίστοφερ Νόλαν έτσι?
Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δεις μια ταινία ή αν θα χρειαστείς μεταπτυχιακό στη θεωρητική φυσική για να την παρακολουθήσεις.

Ομολογώ πως σε ορισμένα σημεία έκλεισαν λίγο τα μάτια μου. Ίσως για μερικά λεπτά, ίσως και για λίγο παραπάνω. Δεν έχει σημασία. Οι λεπτομέρειες αυτές ενδιαφέρουν μόνο όσους ψάχνουν αφορμή να μειώσουν έναν τεράστιο δημιουργό.

Όταν όμως άναψαν τα φώτα, ήξερα ότι είχα γίνει μάρτυρας ενός ιστορικού κινηματογραφικού γεγονότος. Ο Νόλαν δεν περιορίστηκε στο να διασκευάσει τον Όμηρο. Ουσιαστικά ολοκλήρωσε τη δουλειά του. Πήρε ένα αρχαίο έργο που επί χιλιάδες χρόνια περίμενε κάποιον να το απογειώσει και του έδωσε το επίπεδο βάθους που του έλειπε.

Ο Οδυσσέας δεν παρουσιάζεται απλώς ως βασιλιάς που προσπαθεί να επιστρέψει στην πατρίδα του. Είναι ένας βασανισμένος άνθρωπος, ένας σύζυγος που εξαφανίζεται χωρίς να απαντά σε κανένα μήνυμα στο ρημάδι το κινητό, και ένας πατέρας που κουβαλά τα τραύματα του πολέμου(ΠΤΣΔ), ενώ γύρω του η μουσική παίζει τόσο δυνατά που αναρωτιέσαι αν οι διάλογοι υπάρχουν πραγματικά ή τους φαντάζεσαι.

Πιστεύω, βέβαια, ότι υπήρχε ακόμη χώρος για περισσότερες δημιουργικές παρεμβάσεις. Αν η Ωραία Ελένη και η Κλυταιμνήστρα είναι Αφροαμερικανές, τότε γιατί να υπάρχουν όρια; Η Αθηνά θα μπορούσε κάλλιστα να είναι δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οποία εμφανίζεται στον Οδυσσέα μέσω βιντεοκλήσης για να του εξηγήσει πως η επίθεση στους μνηστήρες θα πρέπει να γίνει με τρόπο που δεν θα παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα τους.

Ο Ποσειδώνας θα ήταν πολύ πιο σύγχρονος ως περιβαλλοντικός ακτιβιστής από τη Σκανδιναβία, έξαλλος επειδή ο ήρωας ταξιδεύει με πλοίο που δεν πληροί τις προδιαγραφές μηδενικών εκπομπών ρύπων.

Η Κίρκη δεν χρειάζεται να μεταμορφώνει τους άντρες σε γουρούνια. Θα αρκούσε να οργανώνει σεμινάρια αυτογνωσίας, στα οποία, βεβαίως-βεβαίως, οι συμμετέχοντες θα ανακαλύπτουν ότι ήταν εξαρχής φορείς τοξικής αρρενωπότητας.

Ο Πολύφημος δεν θα έπρεπε να χαρακτηρίζεται ως "Κύκλωπας". Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί μη συμπεριληπτική ορολογία. Καλύτερα να παρουσιάζεται ως ένας κτηνοτρόφος με διαφορετική οπτική ιδιαιτερότητα, ο οποίος υπήρξε θύμα παραβίασης της ιδιωτικής του περιουσίας.

Οι Σειρήνες επίσης χρειάζονται ανανέωση. Αντί να παρασύρουν τους ναυτικούς με τραγούδια, θα μπορούσαν να ανεβάζουν podcast αυτοβελτίωσης με τίτλους όπως "Ανακάλυψε τον αληθινό σου προορισμό", από τα οποία ο Οδυσσέας θα προσπαθεί μάταια να κάνει διαγραφή συνδρομής.

Η Πηνελόπη, φυσικά, δεν θα περίμενε είκοσι χρόνια υφαίνοντας. Θα είχε ήδη ιδρύσει μια επιτυχημένη νεοφυή επιχείρηση, θα είχε εξασφαλίσει επενδυτικά κεφάλαια και θα έδινε συνεντεύξεις για το πώς η υφαντική μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις γιατί ο Νόλαν έχει αποκτήσει σχεδόν μυθική υπόσταση. Δεν φτιάχνει απλώς ταινίες. Δημιουργεί κινηματογραφικούς γρίφους, στους οποίους μεγάλο μέρος του κοινού προτιμά να δηλώσει ενθουσιασμένο παρά να παραδεχτεί ότι δεν κατάλαβε Χριστό.

Έτσι, η ασφαλέστερη απάντηση μετά την προβολή είναι ένα αποφασιστικό "αριστούργημα", συνοδευόμενο από ένα σοβαρό βλέμμα που υπονοεί πως όποιος διαφωνεί απλώς δεν διαθέτει την απαιτούμενη πνευματική καλλιέργεια.

Η "Οδύσσεια" είναι ήδη η κορυφαία ταινία που δεν κατάφερα να παρακολουθήσω ολόκληρη επειδή με πήρε ο ύπνος. Μια εμπειρία που, σύμφωνα με πολλούς, αρκεί να γνωρίζεις ποιος τη σκηνοθέτησε για να την αποθεώσεις, ακόμη κι αν δεν έχεις δει ούτε ένα ολοκληρωμένο πλάνο.

Στο κάτω κάτω, αυτό είναι το μεγαλείο του πραγματικού κινηματογράφου. Δεν χρειάζεται να τον κατανοήσεις. Ούτε καν να τον δεις ολόκληρο. Αρκεί να βγεις από την αίθουσα με ύφος περισυλλογής, να ψιθυρίσεις "απίστευτο, ασύλληπτο" και να ανεβάσεις μια φωτογραφία του εισιτηρίου στα κοινωνικά δίκτυα.

Η "Οδύσσεια" δεν είναι απλώς τιτανοτεράστια ταινία. Είναι τόσο σπουδαία, που κάθε άλλη κινηματογραφική παραγωγή μοιάζει ξαφνικά με δοκιμαστικό βίντεο τραβηγμένο πρόχειρα από κινητό (όχι απλ... κανένα Ζάο Μι του 200εύρου). Αν συνεχίσει έτσι, σύντομα θα μιλάμε για την κορυφαία ταινία όχι μόνο της χρονιάς ή του αιώνα, αλλά ίσως ολόκληρης της ανθρώπινης ιστορίας. Είναι ένα αριστούργημα που επαναπροσδιορίζει τη σχέση του ανθρώπου με το κουπί και σίγουρα η σημαντικότερη κινηματογραφική εμπειρία από τότε που οι αδελφοί Λυμιέρ έδειξαν ένα τρένο και τάραξαν τον κόσμο.

Χωρίς να θέλω να σε προσβάλω (πολύ) νομίζω πως αυτό θα μπορούσε να λέγεται και λογοκλοπή (βλ. παρακάτω, από το FB των εκδόσεων Κάκτος, το ποστάρισμα κάποιου Giannis Kikiras --εκτός αν είσαι ο ίδιος):

[Knoxville]

Εσύ όταν γράφεις κάτι το οποίο το σκέφτεσαι αρκετά ώστε να το συντάξεις επειδή είναι και αρκετά μεγάλο, έχεις τον ίδιο τρόπο γραφής με όταν απλά γράφεις χαζαμάρες σε τρείς γραμμές?

Έχω διαβάσει και κάποια απο τα μεγάλα κείμενα σου και θα μπορούσα να πω πως... ισχύει ακριβώς το ίδιο για τον τρόπο γραφής!

Περίεργο μήνυμα όπως και να 'χει.

Δέχομαι αυτό που λες, συγγνώμη αν σε προσέβαλλα.

Κατά τα άλλα δεν ξέρω γιατί οι Έλληνες νομίζουν ότι είναι λευκοί και τάσσονται τόσο έντονα υπέρ αυτών των ιδεών. Για να μη μιλήσουμε εντελώς επιστημονικά για την κοινωνική κατασκευή του θέματος.

Νικόλα μου, έλα τώρα... όχι και να προσβληθώ.
Κούβεντα να γίνεται, απλά όντως μου φάνηκε περίεργη η διαπίστωση σου.

[ssoulliss]

Επειδή ξεκίνησα την αναφορά σήμερα στην ταινία θα σας πω τη δική μου οπτική γενικά για τις ταινίες/σειρές κλπ.

Πλέον που μεγάλωσα όταν βλέπω κάτι στην τηλεόραση ή στο πανί το κρίνω για αυτό που βλέπω και μόνο (όχι για τα γύρω-γύρω). Είτε κοστίζει ένα δολλάριο, είτε 300 μύρια όπως η συγκεκριμμένη ταινία. Ο μόνος διαχωρισμός που κάνω είναι ότι ορισμένα έργα πρέπει να τα βλέπεις στο πανί, όπως η Οδύσσεια. Όποιος τη δει στην τηλεόραση αργότερα ή πειρατικά θα χάσει σίγουρα κάτι σημαντικό από την ταινία.

Επανέρχομαι όμως ότι κάποτε η τηλεόραση έδειχνε τις περιπέτειες του Ηρακλη και επειδή ήμουν νεότερος με εκνεύριζε αφάνταστα το πως "ξεφτύλιζε" την ελληνική μυθολογία για κάποια λίγα ή πολλά δολλάρια. Τώρα πλέον δε με αγγίζει αυτό - δε με ενοχλεί - αφενώς μεν διότι σε κάποιους αυτό ακόμη και σήμερα τους αρέσει το απολαμβάνουν, αφετερου δίοτι δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι αυτά που έχουμε μάθει μικροί σχετικά με την ιστορία μας και στην προκειμένη με τη μυθολογία μας τα έχουμε μάθει σωστά. Δεν είμαι σίγουρος ότι έχουν μεταφερθεί σωστά.

Θυμηθείτε τι είχε γίνει π.χ. με τον Αλέξανδρο του Stone ή πως μεταφέρεται στην οθόνη η μυθολογία των Σκανδιναβών και συγκεκριμμένα ο Thor. Είναι πολλά τα παραδείγματα αν όμως θέλετε να δείτε κάτι, να το ευχαριστηθείτε χωρίς ναι μεν αλλά, σας προτρέπω να δείτε ινδικό σινεμά ή ασιατικό γενικά όπου πιθανόν να αγνοείται (και εγώ μαζί) την κουλτούρα τους. Αλλιώς αν βλέπετε Hollywood δείτε το χωρίς πολλά preview, αναλύσεις και βιντεάκια διότι τότε θα είναι σα να βλέπεις πολιτική εκπομπή του χειρίστου είδους. Φιλικά πάντα!

[Knoxville]

@Καρβουνιάρης

Δεν έχω σόσιαλ μίντια πέραν Τουίτερ/Χ. Αλλά γράφω σε αρκετά φόρα, Ντίσκορντ και Ρέντιτ.

[Καρβουνιάρης]

Πάντως εγώ το ίδιο κείμενο (περίπου) το διάβασα εδώ (FB των εκδόσεων Κάκτος):