Ιράν, εξελίξεις, κατάσταση, γνώμες

[JERIAN GRANDAKOS]

Ποιον Σαχη ρε παιδιά; Από αυτόν πήγαν να γλυτώσουν και έφεραν οι αριστεροί τους μουλαδες με την "επανάσταση". Το πολύ πολύ να τον βάλουν για μερικούς μήνες έως ότου δημιουργηθούν κόμματα και κυρηχθουν δημοκρατικές εκλογες. Το πολύ πολύ να γίνει

και ένα τυπικό δημοψήφισμα για Σαχη η όχι. Πάντως είναι πολύ πάρα πολυ δύσκολο χωρίς παρέμβαση στρατιωτικη(χτύπημα στρατιωτικών στόχων η δολοφονία Χομεϊνί) να υποχωρήσουν και να ξεκουμπιστουν οι φρουροί της επανάστασης. Απευχομαστε τον εμφύλιο εννοείται.

Ανοίγουμε ενότητα Καρυστιανου και Γροιλανδια;;;

Καλά ο Τραμπ (που τον συμπαθούσα μέχρι πρότινος κυρίως λόγω μεταναστευτικου) έχει ξεφύγει εντελώς λες και παίζει age of empires!!!!!! Και ο άλλος ο ψυχακιας στην Μινεσότα πήγε και σκότωσε στα ίσια την άλλη την ηλιθια.

[modernam]

Έρχεται ΣΚ και ψάχνω να πάω σε καμία συναυλία υποστήριξης του ιρανικού λαού.

Ξέρετε τίποτα;

[βήματα εκτός φάσης]

Χωρίς να έχω διάθεση να πάρω θέση, καθώς δεν γνωρίζω λεπτομέρειες για το θέμα, υπάρχει τρόπος να ξέρουμε αν αυτά που παραθέτεις είναι πιο αξιόπιστα από όσα κυκλοφορούν στα δυτικά ΜΜΕ και τα social?

Ασφαλώς. Παίρνεις τα γεγονότα και αρχίζεις να ψάχνεις στο ίντερνετ για να επιβεβαιώσεις. Οι δηλώσεις της Μοσάντ και του Πομπέο υπάρχουν στο X. Άλλα γεγονότα θα τα βρεις σε διάφορα δημοσιεύματα και βίντεο.

Εδώ για παράδειγμα μπορείς να δεις τον Αλέξη Κερκυραίο Λεκάκη, δρα. Ιρανικής Εξωτερικής Πολιτικής στο τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου να αναλύει τα τεκταινόμενα πιο συγκροτημένα και με πολύ περισσότερη πληροφορία.

[modernam]

Χωρίς να έχω διάθεση να πάρω θέση, καθώς δεν γνωρίζω λεπτομέρειες για το θέμα, υπάρχει τρόπος να ξέρουμε αν αυτά που παραθέτεις είναι πιο αξιόπιστα από όσα κυκλοφορούν στα δυτικά ΜΜΕ και τα social?

Εδώ για παράδειγμα μπορείς να δεις τον Αλέξη Κερκυραίο Λεκάκη, δρα. Ιρανικής Εξωτερικής Πολιτικής στο τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου να αναλύει τα τεκταινόμενα πιο συγκροτημένα και με πολύ περισσότερη πληροφορία.

Αυτούς του δόκτωρ να φοβάσαι ...

Εδώ ο άλλος δόκτωρ εκτιμούσε (μετά από επίσκεψη στη Βενεζουέλα και επί τόπου επαφές) ... ότι τυχόν κίνηση της Αμερικής κατά της Βενεζουέλας θα είναι ο Αρμαγεδδών των ΗΠΑ

https://www.instagram.com/reel/DTQ5H64ieVx/

Λίγες μέρες μετά ξέρουμε όλοι τι έγινε ...

Να σου πω την αλήθεια αναρωτιέμαι και εγώ πως αυτοί οι τύποι ... πληρώνονται για να διδάξουν ...

[Pani7.0]

Πέρα απ τις αμπελοφιλοσοφίες υπάρχουν και οι πραγματικοι άνθρωποι. Ας ακούσουμε και κανέναν Ιρανο


"Μέχρι σήμερα περίμενα.
Όμως και η υπομονή έχει όρια. Έχουν περάσει περίπου 12 ή 13 ημέρες, ίσως λίγο περισσότερο ή λιγότερο, από τις εξελίξεις στο Ιράν και αυτή είναι η τέταρτη ημέρα που το διαδίκτυο και η επικοινωνία μας με τον έξω κόσμο έχουν διακοπεί. Στο εσωτερικό του Ιράν, το κράτος ασχολείται με τη σφαγή των συμπατριωτών μου και εγώ καθημερινά έρχομαι αντιμέτωπος με πολλά λογοκριμένα άρθρα, με πολιτικούς στόχους, που απλώς περιέχουν ελάχιστο ανθρώπινο συναίσθημα. Αυτή η κατάσταση είναι πραγματικά ντροπιαστική και λυπηρή.
Τις τελευταίες ημέρες μας έχει μεταδοθεί το αίσθημα ότι είμαστε περισσότερο πολιτικά εργαλεία παρά άνθρωποι.
Άρθρα και κείμενα που, εκμεταλλευόμενα τον πόνο του λαού μας, επιδιώκουν τους δικούς τους πολιτικούς στόχους. Κανείς δεν δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα προβλήματά μας.

.......

Με όλα αυτά τα δεδομένα, υπάρχει άραγε ακόμη χώρος για υπομονή; Από την άλλη πλευρά, αυτές τις ημέρες η προσοχή επικεντρώνεται περισσότερο στη διαδρομή μιας πιθανής επανάστασης που βρίσκεται μπροστά μας, παρά στα προβλήματα και τα βάσανα του ιρανικού λαού· εκεί όπου τα ανθρώπινα ιδανικά έχουν ξεχαστεί και οι πολιτικές νίκες έχουν τεθεί σε προτεραιότητα.
Με βάση τα παραπάνω, ίσως να είναι κατανοητό για εσάς ότι ο λαός του Ιράν δεν μπορεί να περιμένει την έγκριση οποιασδήποτε ομάδας ή προσώπου για την ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης. Πολλές φορές ο καταπιεσμένος λαός του Ιράν προσπάθησε να επιφέρει μεταρρυθμίσεις και αλλαγές στη βάση και τη δομή αυτού του κράτους, αλλά αυτές οι προσπάθειες πάντα έμεναν αναπάντητες και καταστέλλονταν. Μια έκρηξη ή επανάσταση που δεν διαμορφώνεται στη βάση πολιτικών και κοινωνικών εννοιών, τελικά θα προκύψει αναπόφευκτα λόγω των οικονομικών προβλημάτων — κάτι που συμβαίνει ήδη.
Τα αιτήματα του αξιοπρεπούς λαού του Ιράν, από κάθε εθνότητα και φυλή, είναι απολύτως δίκαια και κατανοητά, διότι σε κανένα από αυτά δεν έχει δοθεί απάντηση. Σχετικά με την πιθανή επαναστατική πορεία που έρχεται, υπάρχουν πολλά και διαφορετικά σενάρια, και σε κανένα από τα άρθρα και τα έντυπα που έχω διαβάσει δεν έχει παρουσιαστεί η αλήθεια· ο καθένας λογοκρίνει σύμφωνα με το δικό του πολιτικό όφελος.
Η πολιτική κατάσταση του Ιράν σήμερα είναι τέτοια που καμία ομάδα δεν θα είναι απόλυτα νικήτρια ή απόλυτα ηττημένη σε αυτό το παιχνίδι. Όσοι είναι σφοδρά αντίθετοι στη μοναρχία (είτε πλήρη είτε συνταγματική), δεν γνωρίζω γιατί μέχρι σήμερα δεν έχουν μιλήσει για τη μοναρχική μορφή της Ισλαμικής Δημοκρατίας — ένα σύστημα στο οποίο, όποιος κι αν είναι πρόεδρος, υπουργός ή βουλευτής, στο τέλος αποφασίζει κάποιος άλλος.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η ιρανική κοινωνία έχει το υψηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης στη Μέση Ανατολή· επομένως, δεν πρόκειται για μια αμόρφωτη κοινωνία. Ας θυμόμαστε ότι καμία επανάσταση δεν είναι προβλέψιμη μέχρι να ολοκληρωθεί· γι’ αυτό, πριν κρίνουμε ένα ζήτημα, είναι καλύτερο να περιμένουμε το αποτέλεσμά του.
Αυτό που ζητάμε όλοι σήμερα είναι μια κοινωνία με ελευθερία. Αφήστε, λοιπόν, τον ορισμό της ελευθερίας στον λαό του Ιράν· ίσως οι εμπειρίες τους να έχουν μεγαλύτερη αξία από τις δικές σας προβλέψεις. Το αίτημά μου προς εσάς, ως άνθρωπος, είναι να μας βοηθήσετε να ακουστεί η φωνή μας. Κάθε φορά που στο Ιράν διακόπτεται το διαδίκτυο, συμβαίνουν μαζικές δολοφονίες. Εμείς που είμαστε από εκεί, γνωρίζουμε πολλά και αγνοούμε άλλα τόσα.
Γίνετε η φωνή του καταπιεσμένου λαού, όχι προφήτες πολιτικών ζητημάτων. Οι άνθρωποι που σκοτώθηκαν ή θα σκοτωθούν, αναζητούν απλώς ένα κομμάτι ψωμί για το τραπέζι τους και τις οικογένειές τους — αξιοπρεπείς άνθρωποι στους οποίους αυτό το κράτος δεν έχει δώσει ούτε το πιο στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα.
Γίνετε η φωνή του λαού και όχι η φωνή των πολιτικών, όποια μορφή κι αν έχουν. Η ιστορία είναι το σήμερα που ζούμε και εμείς οι Ιρανοί θα θυμόμαστε αυτές τις ημέρες: ποιοι στάθηκαν στο πλευρό μας και έγιναν η φωνή μας και ποιοι σιώπησαν, ώστε 80 εκατομμύρια άνθρωποι να γίνουν θύματα. Κανείς δεν περιμένει από εσάς να πάτε στο Ιράν και να πολεμήσετε για εμάς· απλώς γίνετε η φωνή μας, ώστε με διεθνείς πιέσεις να αποτρέψουμε τη θυματοποίηση και τη φυλάκιση χιλιάδων ανθρώπων.
Με εκτίμηση"

https://www.facebook.com/share/p/1DQgkc3q7E/

[βήματα εκτός φάσης]

Ιράν: Τι γνωρίζουμε για τη δράση της Μοσάντ και τον πραγματικό αριθμό των θυμάτων

Dropsite News, Al Jazeera

Δημοσιογράφος του ακροδεξιού ισραηλινού καναλιού Channel 14 έκανε λόγο για ξένες παρεμβάσεις στις διαμαρτυρίες που συγκλόνισαν το Ιράν. Ο διπλωματικός ανταποκριτής του καναλιού, Ταμίρ Μόραγκ, ανέφερε πως, σύμφωνα με το Channel 14, «ξένες δυνάμεις προμηθεύουν Ιρανούς διαδηλωτές με πραγματικά πυροβόλα όπλα», γεγονός που όπως ισχυρίστηκε, εξηγεί «τους εκατοντάδες νεκρούς από την πλευρά των ανθρώπων του καθεστώτος». Καταλήγοντας, σημείωσε με νόημα ότι «ο καθένας μπορεί να υποθέσει ποιοι βρίσκονται πίσω από αυτό».

Το Channel 14 είναι γνωστό ακροδεξιό τηλεοπτικό κανάλι του Ισραήλ, φιλικό προς τον Νετανιάχου, που προωθεί συστηματικά την αφήγηση περί εθνικής ασφάλειας, προβάλλοντας σταθερά ως απειλή το Ιράν και την Παλαιστίνη.

Από την πλευρά του ο ακροδεξιός ισραηλινός υπουργός Πολιτιστικής Κληρονομιάς, Αμιχάι Ελιγιάου, σύμφωνα με το Aljazeera έκανε την εξής δήλωση στο ισραηλινό ArmyRadio:

«Όταν επιτεθήκαμε στο Ιράν κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Rising Lion» [η ισραηλινή επίθεση κατά του Ιράν τον Ιούνιο], βρισκόμασταν στο έδαφός του και ξέραμε πώς να προετοιμάσουμε το έδαφος για μια επίθεση. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι έχουμε κάποιους από τους ανθρώπους μας που δραστηριοποιούνται εκεί αυτή τη στιγμή».

Θυμίζουμε επίσης ότι στις 3 Ιανουαρίου, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ και διευθυντής της CIA, Μάικ Πομπέο, δημοσίευσε στο X ότι «το ιρανικό καθεστώς βρίσκεται σε δύσκολη θέση» και αναφέρθηκε σε «κάθε πράκτορα της Μοσάντ που περπατά δίπλα» στους Ιρανούς διαδηλωτές στους δρόμους.

Ο καθηγητής Ιρανικών Σπουδών του πανεπιστημίου Columbia, Χαμίντ Νταμπασίντ, έκανε επίσης λόγο για πράκτορες τη Μοσάντ που κρύβονται ανάμεσα στους διαδηλωτές, αλλά και για την εμφάνιση ισραηλινών σημαίων στις διαδηλώσεις. Ο καθηγητής εφιστά την προσοχή, κάνοντας το διαχωρισμό ανάμεσα στους πραγματικούς Ιρανούς διαδηλωτές και τους «νόθους» Ισραηλινούς διαδηλωτές, που έχουν φυσικά τη δική τους ατζέντα.

Την ίδια ώρα ερωτήματα προκύπτουν και για τον πραγματικό αριθμό των νεκρών διαδηλωτών στην Τεχεράνη και σε άλλες ιρανικές πόλεις καθώς οι βασικότερες πηγές που χρησιμοποιούν τα δυτικά ΜΜΕ συνδέονται άμεσα με την κυβέρνηση των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Μια από αυτές τις πηγές, η οποία ανεβάζει τον αριθμό των θυμάτων στους 2.500, είναι η οργάνωση Human Rights Activists News Agency (HRANA) η οποία χρηματοδοτείται από την αμερικανική κυβέρνηση μέσω του NED (National Endowment for Democracy). Πρόκειται για το ταμείο που έστησε το 1983 ο Ντόναλντ Ρίγκαν για να αναλάβει τμήμα των επιχειρήσεων αποσταθεροποίησης ξένων κυβερνήσεων που μέχρι τότε πραγματοποιούσε η CIA. Πάντως ακόμη και στελέχη της HRANA επεσήμαναν ότι είναι πλέον πολύ δύσκολο να πιστοποιηθεί ο ακριβής αριθμός των θυμάτων λόγω της κυκλοφορίας πολλών video AI.

Την ίδια ώρα αίσθηση προκάλεσε η αναφορά του δικτύου CBS για 12.000 με 20.000 νεκρούς -πληροφορία την οποία απέδωσε σε δυο πηγές τις οποίες δεν κατονόμασε (και μόνο η μια βρίσκεται στο Ιράν). Τους τελευταίους μήνες η αξιοπιστία του CBS αμφισβητείται έντονα, ιδιαίτερα από τη στιγμή που ανέλαβε τον έλεγχό του η οικογένεια του Λάρι Έλισον – ο οποίος μεταξύ άλλων χρηματοδοτεί απευθείας τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις από την προσωπική του περιουσία. Αρκετοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι τοποθετώντας την ακραία φιλοισραιλινη δημοσιογράφο Μπάρι Γουάις, επικεφαλής του ενημερωτικού τομέα του καναλιού, ο Λάρι Έλισον μετέτρεψε το CBS σε φερέφωνο του Νετανιάχου – τον οποίο στο παρελθόν είχε ζητήσει να προσλάβει στην εταιρεία του.

Αν και πολλές ανεξάρτητες πηγές επιβεβαιώνουν την ύπαρξη μεγάλου αριθμού θυμάτων από τις επιθέσεις της ιρανικής αστυνομίας, 12.000 και 20.000 νεκροί είναι δύσκολο να υπάρξουν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα ακόμη και σε εμπόλεμες ζώνες κατά τη διάρκεια μαζικών βομβαρδισμών κατοικημένων περιοχών. Αυτό δεν εμπόδισε χιλιάδες δημοσιογράφους στην Ελλάδα και το εξωτερικό να αναπαράγουν τις φήμες δημιουργώντας στην κοινή γνώμη τις συνθήκες που απαιτούνται για να δικαιολογηθούν στρατιωτικά πλήγματα από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

[Pani7.0]

Κείμενο του Siyavash Shahabi,
Ιρανού πρόσφυγα και αριστερού δημοσιογράφου και μπλόγκερ

Ας προσποιηθούμε για μια στιγμή ότι ένα «κοινωνικό κίνημα» είναι μια εφαρμογή πολυτελείας, κάτι που οι άνθρωποι κατεβάζουν όταν βαριούνται. Ή, ακόμη χειρότερα, ένα πρότζεκτ που υποτίθεται ότι σχεδιάστηκε στο Λάνγκλεϊ ή κάπου αντίστοιχα, και μετά «εγκαταστάθηκε» με ένα κλικ στους δρόμους της Τεχεράνης, της Αχβάζ ή του Σαναντάτζ. Αυτή η καρτουνίστικη εικόνα είναι ακριβώς αυτό που αρέσει να πιστεύουν ορισμένες δυτικές ελίτ και κάποιοι καλοντυμένοι ρατσιστές αριστεροί. Γιατί αν παραδέχονταν ότι οι άνθρωποι στο Ιράν βγήκαν στους δρόμους για ψωμί, αξιοπρέπεια και επιβίωση, θα έπρεπε να κοιταχτούν έστω μία φορά στον καθρέφτη.

Η αλήθεια είναι απλή και ωμή: τα κοινωνικά κινήματα αναδύονται για να καλύψουν πραγματικές ανάγκες. Όχι για να εντυπωσιάσουν τα ευρωπαϊκά διανοητικά σαλόνια, και όχι ως γεωπολιτική άσκηση. Οι άνθρωποι στο Ιράν εξεγέρθηκαν απέναντι στην οργανωμένη φτώχεια — μια φτώχεια που παράγεται από το κράτος, αναπαράγεται από το κράτος, και προστατεύεται με γκλομπ. Αυτή η φτώχεια δεν είναι ούτε μεταφορά ούτε ακαδημαϊκή ιδέα· είναι ουρές για ψωμί, απλησίαστο ενοίκιο, άρνηση πρόσβασης σε περίθαλψη, και σώματα εξαντλημένα πολύ πριν την ώρα τους. Όμως από την «άλλη πλευρά», στον ασφαλή λευκό κόσμο, όλα πρέπει να είναι ένα «σενάριο», γιατί ο πραγματικός πόνος των άλλων είναι πολύ πραγματικός και κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν άβολα.

Είναι εύκολο να δει κανείς γιατί κάποιες από αυτές τις ελίτ αποτυγχάνουν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Ζουν μέσα στις δικές τους φιλελεύθερες δημοκρατίες, αντιμετωπίζουν τον λευκό πολιτισμό ως το πρότυπο της λογικής και της πολιτικής, και ταυτόχρονα συμμετέχουν σε γενοκτονία σε ένα μέρος ενώ, αλλού, μειώνουν ανέμελα τις ζωές ανθρώπων σε αποφάσεις της «CIA» ή κάποιου «κακού τοπικού καθεστώτος». Για αυτούς μοιάζει φυσικό: αν στο Ιράν οι άνθρωποι διαμαρτύρονται, «σίγουρα» είναι δουλειά κάποιας υπηρεσίας· αν διαμαρτύρονται στη χώρα τους, αυτό λέγεται «ζωντανή δημοκρατία».

Ας ρίξουμε μια ματιά για λίγο στον δικό τους κόσμο. Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ μιλάει ανοιχτά για βομβαρδισμούς χωρών, έχει προέδρους άλλων χωρών συλληφθέντες, και μετατρέπει την εξωτερική πολιτική σε προσωπικό θέαμα, οι ίδιοι αυτοαποκαλούμενοι «αναλυτές» ξαφνικά γίνονται υπερασπιστές του νόμου και των θεσμών. Οι ίδιοι άνθρωποι που αποκαλούν τις ιρανικές διαμαρτυρίες «επιχείρηση της CIA» είναι, ταυτόχρονα, αυτοί που χειροκροτούν και πανηγυρίζουν για τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης, σαν η πολιτική στον κόσμο τους να είναι ένας ακίνδυνος εσωτερικός ανταγωνισμός. Ο Μαμντάνι γίνεται σύμβολο αντίστασης και σταθερότητας, ενώ η Τεχεράνη μετατρέπεται σε σκηνή συνωμοσίας.

Αυτό το χάσμα δεν είναι μόνο πολιτικό· είναι υπαρξιακό. Ο λευκός κόσμος δεν είναι ο ίδιος με τον κόσμο αυτών των ανθρώπων. Οι άνθρωποι στο Ιράν, και σε πολλές άλλες χώρες, ζουν επί δεκαετίες υπό πίεση: πόλεμο, κυρώσεις, καταστολή, φτώχεια και διακρίσεις. Πάλεψαν, ηττήθηκαν, σηκώθηκαν ξανά, και συνεχίζουν. Για αυτούς, η πολιτική δεν είναι ένα tweet ή ένα podcast· είναι η στιγμή που αποφασίζουν αν θα μείνουν ή θα φύγουν, αν θα φωνάξουν ή θα σωπάσουν. Ο λευκός κόσμος δεν έχει αυτή την εμπειρία — και δεν χρειάστηκε ποτέ να την έχει.

Ακριβώς εδώ πρέπει να ειπωθεί δυνατά μια προφανής αλλά σκόπιμα αποσιωπημένη διάκριση — αυτή που αποκαλύπτει τον κρυφό ρατσισμό του κυρίαρχου λόγου. Ναι, η μηχανική της διαμόρφωσης της κοινής γνώμης είναι πραγματική. Παραπληροφόρηση, ψέματα, λογοκρισία, τηλεοπτικά δίκτυα ευθυγραμμισμένα με την εξουσία, διαδικτυακά bots, ψυχολογικές επιχειρήσεις — όλα αυτά υπάρχουν. Όπως ακριβώς και οι εκλογές στη Δύση μπορούν να χειραγωγηθούν μέσω ψεμάτων, αλγορίθμων και ΜΜΕ, έτσι υπάρχουν και εξωτερικές προσπάθειες επιρροής των γεγονότων στο Ιράν. Το να το αρνηθεί κανείς θα ήταν αφελές.

Αλλά αυτά δεν εξηγούν γιατί συμβαίνουν οι διαμαρτυρίες· είναι μόνο μέρος του πεδίου μάχης της αφήγησης. Όπως το Facebook, το Fox News ή οι στρατοί από bots δεν είναι ο λόγος της οργής ενός Αμερικανού εργάτη ή ενός Γάλλου νέου, έτσι και τα εξωτερικά ΜΜΕ δεν είναι ο λόγος που οι άνθρωποι στο Ιράν ξεσηκώνονται. Η διαμαρτυρία έρχεται από κάτι βαθύτερο: από μια ζωή μη βιώσιμη, από φτώχεια, ταπείνωση, αδιέξοδα, και ένα μέλλον που έχει σκόπιμα αποκλειστεί. Το να μειώνεται αυτή η πραγματικότητα σε «ψυχολογικές επιχειρήσεις» σημαίνει να σβήνονται οι πραγματικοί άνθρωποι από την εξίσωση.

Και εδώ ο ρατσισμός γίνεται εμφανής. Γιατί η ζωή ενός δεκαεξάχρονου σε μια μικρή ορεινή πόλη, σημαδεμένη από ανεργία, φτώχεια και καταστολή, ξαφνικά μετατρέπεται σε «σχέδιο της Μοσάντ»; Γιατί το ίδιο σώμα, η ίδια οργή, η ίδια κραυγή, γίνεται «ηρωική αντίσταση απέναντι στην ολιγαρχία» όταν εμφανίζεται στην Ευρώπη; Τι έχει αλλάξει; Ο άνθρωπος είναι ο ίδιος. Μόνο η γεωγραφία έχει αλλάξει — και μαζί της, η αξία μιας ζωής.

Και ίσως εδώ αποκαλύπτεται η πικρή ειρωνεία. Ο λευκός κόσμος που μιλά αδιάκοπα για «αξίες» βρίσκεται σε παρακμή εδώ και χρόνια, κι όμως εξακολουθεί να φαντάζεται τον εαυτό του ως το κέντρο του κόσμου. Ένας κόσμος που δεν έχει πια το δικαίωμα να «μεταφράζει» τον πόνο των άλλων μέσα από τις δυτικές ελίτ. Οι άνθρωποι στο Ιράν δεν βγήκαν στους δρόμους για να γίνουν κατανοητοί από κανέναν· βγήκαν γιατί η ζωή είχε γίνει μη βιώσιμη. Είναι η πιο απλή εξήγηση — και ακριβώς γι’ αυτό τόσοι πολλοί τη βρίσκουν αφόρητη.

https://www.facebook.com/share/1AYdVhjM23/

[Leon Man]

Κείμενο του Siyavash Shahabi,
Ιρανού πρόσφυγα και αριστερού δημοσιογράφου και μπλόγκερ

Ας προσποιηθούμε για μια στιγμή ότι ένα «κοινωνικό κίνημα» είναι μια εφαρμογή πολυτελείας, κάτι που οι άνθρωποι κατεβάζουν όταν βαριούνται. Ή, ακόμη χειρότερα, ένα πρότζεκτ που υποτίθεται ότι σχεδιάστηκε στο Λάνγκλεϊ ή κάπου αντίστοιχα, και μετά «εγκαταστάθηκε» με ένα κλικ στους δρόμους της Τεχεράνης, της Αχβάζ ή του Σαναντάτζ. Αυτή η καρτουνίστικη εικόνα είναι ακριβώς αυτό που αρέσει να πιστεύουν ορισμένες δυτικές ελίτ και κάποιοι καλοντυμένοι ρατσιστές αριστεροί. Γιατί αν παραδέχονταν ότι οι άνθρωποι στο Ιράν βγήκαν στους δρόμους για ψωμί, αξιοπρέπεια και επιβίωση, θα έπρεπε να κοιταχτούν έστω μία φορά στον καθρέφτη.

Η αλήθεια είναι απλή και ωμή: τα κοινωνικά κινήματα αναδύονται για να καλύψουν πραγματικές ανάγκες. Όχι για να εντυπωσιάσουν τα ευρωπαϊκά διανοητικά σαλόνια, και όχι ως γεωπολιτική άσκηση. Οι άνθρωποι στο Ιράν εξεγέρθηκαν απέναντι στην οργανωμένη φτώχεια — μια φτώχεια που παράγεται από το κράτος, αναπαράγεται από το κράτος, και προστατεύεται με γκλομπ. Αυτή η φτώχεια δεν είναι ούτε μεταφορά ούτε ακαδημαϊκή ιδέα· είναι ουρές για ψωμί, απλησίαστο ενοίκιο, άρνηση πρόσβασης σε περίθαλψη, και σώματα εξαντλημένα πολύ πριν την ώρα τους. Όμως από την «άλλη πλευρά», στον ασφαλή λευκό κόσμο, όλα πρέπει να είναι ένα «σενάριο», γιατί ο πραγματικός πόνος των άλλων είναι πολύ πραγματικός και κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν άβολα.

Είναι εύκολο να δει κανείς γιατί κάποιες από αυτές τις ελίτ αποτυγχάνουν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Ζουν μέσα στις δικές τους φιλελεύθερες δημοκρατίες, αντιμετωπίζουν τον λευκό πολιτισμό ως το πρότυπο της λογικής και της πολιτικής, και ταυτόχρονα συμμετέχουν σε γενοκτονία σε ένα μέρος ενώ, αλλού, μειώνουν ανέμελα τις ζωές ανθρώπων σε αποφάσεις της «CIA» ή κάποιου «κακού τοπικού καθεστώτος». Για αυτούς μοιάζει φυσικό: αν στο Ιράν οι άνθρωποι διαμαρτύρονται, «σίγουρα» είναι δουλειά κάποιας υπηρεσίας· αν διαμαρτύρονται στη χώρα τους, αυτό λέγεται «ζωντανή δημοκρατία».

Ας ρίξουμε μια ματιά για λίγο στον δικό τους κόσμο. Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ μιλάει ανοιχτά για βομβαρδισμούς χωρών, έχει προέδρους άλλων χωρών συλληφθέντες, και μετατρέπει την εξωτερική πολιτική σε προσωπικό θέαμα, οι ίδιοι αυτοαποκαλούμενοι «αναλυτές» ξαφνικά γίνονται υπερασπιστές του νόμου και των θεσμών. Οι ίδιοι άνθρωποι που αποκαλούν τις ιρανικές διαμαρτυρίες «επιχείρηση της CIA» είναι, ταυτόχρονα, αυτοί που χειροκροτούν και πανηγυρίζουν για τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης, σαν η πολιτική στον κόσμο τους να είναι ένας ακίνδυνος εσωτερικός ανταγωνισμός. Ο Μαμντάνι γίνεται σύμβολο αντίστασης και σταθερότητας, ενώ η Τεχεράνη μετατρέπεται σε σκηνή συνωμοσίας.

Αυτό το χάσμα δεν είναι μόνο πολιτικό· είναι υπαρξιακό. Ο λευκός κόσμος δεν είναι ο ίδιος με τον κόσμο αυτών των ανθρώπων. Οι άνθρωποι στο Ιράν, και σε πολλές άλλες χώρες, ζουν επί δεκαετίες υπό πίεση: πόλεμο, κυρώσεις, καταστολή, φτώχεια και διακρίσεις. Πάλεψαν, ηττήθηκαν, σηκώθηκαν ξανά, και συνεχίζουν. Για αυτούς, η πολιτική δεν είναι ένα tweet ή ένα podcast· είναι η στιγμή που αποφασίζουν αν θα μείνουν ή θα φύγουν, αν θα φωνάξουν ή θα σωπάσουν. Ο λευκός κόσμος δεν έχει αυτή την εμπειρία — και δεν χρειάστηκε ποτέ να την έχει.

Ακριβώς εδώ πρέπει να ειπωθεί δυνατά μια προφανής αλλά σκόπιμα αποσιωπημένη διάκριση — αυτή που αποκαλύπτει τον κρυφό ρατσισμό του κυρίαρχου λόγου. Ναι, η μηχανική της διαμόρφωσης της κοινής γνώμης είναι πραγματική. Παραπληροφόρηση, ψέματα, λογοκρισία, τηλεοπτικά δίκτυα ευθυγραμμισμένα με την εξουσία, διαδικτυακά bots, ψυχολογικές επιχειρήσεις — όλα αυτά υπάρχουν. Όπως ακριβώς και οι εκλογές στη Δύση μπορούν να χειραγωγηθούν μέσω ψεμάτων, αλγορίθμων και ΜΜΕ, έτσι υπάρχουν και εξωτερικές προσπάθειες επιρροής των γεγονότων στο Ιράν. Το να το αρνηθεί κανείς θα ήταν αφελές.

Αλλά αυτά δεν εξηγούν γιατί συμβαίνουν οι διαμαρτυρίες· είναι μόνο μέρος του πεδίου μάχης της αφήγησης. Όπως το Facebook, το Fox News ή οι στρατοί από bots δεν είναι ο λόγος της οργής ενός Αμερικανού εργάτη ή ενός Γάλλου νέου, έτσι και τα εξωτερικά ΜΜΕ δεν είναι ο λόγος που οι άνθρωποι στο Ιράν ξεσηκώνονται. Η διαμαρτυρία έρχεται από κάτι βαθύτερο: από μια ζωή μη βιώσιμη, από φτώχεια, ταπείνωση, αδιέξοδα, και ένα μέλλον που έχει σκόπιμα αποκλειστεί. Το να μειώνεται αυτή η πραγματικότητα σε «ψυχολογικές επιχειρήσεις» σημαίνει να σβήνονται οι πραγματικοί άνθρωποι από την εξίσωση.

Και εδώ ο ρατσισμός γίνεται εμφανής. Γιατί η ζωή ενός δεκαεξάχρονου σε μια μικρή ορεινή πόλη, σημαδεμένη από ανεργία, φτώχεια και καταστολή, ξαφνικά μετατρέπεται σε «σχέδιο της Μοσάντ»; Γιατί το ίδιο σώμα, η ίδια οργή, η ίδια κραυγή, γίνεται «ηρωική αντίσταση απέναντι στην ολιγαρχία» όταν εμφανίζεται στην Ευρώπη; Τι έχει αλλάξει; Ο άνθρωπος είναι ο ίδιος. Μόνο η γεωγραφία έχει αλλάξει — και μαζί της, η αξία μιας ζωής.

Και ίσως εδώ αποκαλύπτεται η πικρή ειρωνεία. Ο λευκός κόσμος που μιλά αδιάκοπα για «αξίες» βρίσκεται σε παρακμή εδώ και χρόνια, κι όμως εξακολουθεί να φαντάζεται τον εαυτό του ως το κέντρο του κόσμου. Ένας κόσμος που δεν έχει πια το δικαίωμα να «μεταφράζει» τον πόνο των άλλων μέσα από τις δυτικές ελίτ. Οι άνθρωποι στο Ιράν δεν βγήκαν στους δρόμους για να γίνουν κατανοητοί από κανέναν· βγήκαν γιατί η ζωή είχε γίνει μη βιώσιμη. Είναι η πιο απλή εξήγηση — και ακριβώς γι’ αυτό τόσοι πολλοί τη βρίσκουν αφόρητη.

https://www.facebook.com/share/1AYdVhjM23/

Με το παραπάνω κείμενο εγώ προσωπικά συμφωνώ στα θέματα, όπως τα βάζει, με έναν αστερίσκο:

Κατ' αρχάς, συμφωνώ ότι οι διαμαρτυρίες στο Ιράν δεν είναι προϊόν συνωμοσίας, ούτε σχέδιο ξένων μυστικών υπηρεσιών (ασχέτως αν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει τέτοιο σχέδιο, για να εκμεταλλευτεί την κατάσταση). Η φτώχεια, η καταστολή και η απουσία ορατού μέλλοντος για τη νέα γενιά, σπρώχνουν τους ανθρώπους στο δρόμο. Ακριβώς το ίδιο που συμβαίνει και στη Δύση, όταν οι κοινωνίες πιέζονται.
Επίσης, συμφωνώ που απορρίπτει δυό εξίσου επικίνδυνες απλοποιήσεις. Από τη μία, την ιδέα ότι κάθε λαϊκή κινητοποίηση στο Ιράν είναι "υποκινούμενη από έξω". Αυτή η αντίληψη ακυρώνει την ίδια την ύπαρξη και την αξιοπρέπεια των Ιρανών, σαν να μην είναι ικανοί να αντισταθούν μόνοι τους. Από την άλλη, απορρίπτει και την ψευδαίσθηση ότι η λύση μπορεί να έρθει μέσω ξένης επέμβασης, κυρώσεων, βομβαρδισμών ή "εξαγωγής δημοκρατίας". Η ιστορία του Ιράν, και όχι μόνο, δείχνει ότι τέτοιες παρεμβάσεις φέρνουν καταστροφή, όχι ελευθερία.
Το βασικό μήνυμα του κειμένου, που συμφωνώ απόλυτα, είναι απλό: οι άνθρωποι στο Ιράν πρέπει να έχουν το δικαίωμα να παλέψουν για τη ζωή τους μόνοι τους, χωρίς να γίνονται πιόνια γεωπολιτικών παιχνιδιών και χωρίς να τους "μεταφράζουν" ξένες ελίτ. Αλληλεγγύη δεν σημαίνει παρέμβαση, ούτε επιβολή "σωτήρων". Σημαίνει σεβασμό στην αυτονομία, στην εμπειρία και στον αγώνα των ίδιων των ανθρώπων.

Ο αστερίσκος μου είναι στο ότι θα περίμενα να υπάρχει και ρητή αναφορά στην απόρριψη της επιστροφής στον Σάχη ή σε οποιαδήποτε άλλη μοναρχική νοσταλγία. Θα περίμενα να τονίζεται ότι για τους ανθρώπους που βιώνουν σήμερα τη φτώχεια και την καταστολή, ο Σάχης δεν είναι σύμβολο ελευθερίας, αλλά μέρος μιας ιστορίας αυταρχισμού, ανισοτήτων και ξένης εξάρτησης. Η αντικατάσταση ενός καταπιεστικού καθεστώτος με ένα άλλο, παλιό ή νέο, δεν αποτελεί λύση.

[βήματα εκτός φάσης]

Ο αστερίσκος μου είναι στο ότι θα περίμενα να υπάρχει και ρητή αναφορά στην απόρριψη της επιστροφής στον Σάχη ή σε οποιαδήποτε άλλη μοναρχική νοσταλγία. Θα περίμενα να τονίζεται ότι για τους ανθρώπους που βιώνουν σήμερα τη φτώχεια και την καταστολή, ο Σάχης δεν είναι σύμβολο ελευθερίας, αλλά μέρος μιας ιστορίας αυταρχισμού, ανισοτήτων και ξένης εξάρτησης. Η αντικατάσταση ενός καταπιεστικού καθεστώτος με ένα άλλο, παλιό ή νέο, δεν αποτελεί λύση.

«Θα επιστρέψω στο Ιράν», δηλώνει η μαριονέτα...



Το γεγονός ότι μια τέτοια προοπτική δεν απορρίπτεται ρητά από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ αποκαλύπτει τον πραγματικό χαρακτήρα της λεγόμενης «δημοκρατικής μετάβασης».

Η πολιτική των δυτικών απέναντι στο Ιράν χαρακτηρίζεται από την γνωστή υποκρισία. Οι ίδιες κυβερνήσεις που επικαλούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα για να δικαιολογήσουν κυρώσεις και παρεμβάσεις, στηρίζουν ή ανέχονται γενοκτονίες, πολέμους, κατοχές, την τυφλή και μαζική βία, όταν αυτό εξυπηρετεί τα στρατηγικά τους συμφέροντα.

Στην περίπτωση του Ιράν, η ρητορική περί «δημοκρατίας» και «ελευθερίας» λειτουργεί ως ιδεολογικό περίβλημα για μια πολιτική που στοχεύει στον έλεγχο μιας γεωστρατηγικά κρίσιμης χώρας, στον περιορισμό της επιρροής της Ρωσίας και της Κίνας και στην (υπεραισιόδοξη ίσως) αμερικανική-ευρωπαϊκή φιλοδοξία για εδραίωση μιας παρουσίας στη Μέση Ανατολή. Τίποτα παραπάνω.

[τουλουμπα]

φερτε πισω τον σαχη

[βήματα εκτός φάσης]

Fact check σε πέντε μύθους για το Ιράν

Από το λογαριασμό στο facebook του Αλέξη Λεκάκη-Κερκυραίου, υποψήφιου διδάκτορα Ιρανικής Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο.

«Τις τελευταίες ημέρες στον ελληνικό δημόσιο διάλογο για τον πόλεμο στο Ιράν επαναλαμβάνονται άκριτα απλουστευτικές περιγραφές καρικατούρα, που απέχουν από την πραγματικότητα. Συγκεκριμένα, λένε:

- Στο Ιράν οι γυναίκες υποχρεώνονται να φορούν μπούρκα
Fact Check: Στο Ιράν δεν φορούν μπούρκα. Προφανώς, το μπερδεύουν με το Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Απεναντίας, οι γυναίκες στις μεγάλες πόλεις του Ιράν δεν φέρουν πλέον σε σημαντικό ποσοστό κάποιο κάλυμμα κεφαλής στους δημόσιους χώρους. Μάλιστα, ορισμένες ντύνονται σχεδόν σαν τις Ελληνίδες. Το ανωτέρω γεγονός είναι κεκτημένο των διαδηλώσεων «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» του 2022. Έκτοτε οι αρχές κάνουν βαθμηδόν τα στραβά μάτια, ιδιαιτέρως δε επί προεδρίας Πεζεσκιάν. Τα ισλαμικά ενδύματα που παρατηρούνται στο Ιράν είναι η μαντίλα (φουλάρι ουσιαστικά), το maghnaeh (μια μονοκόμματη μαντίλα που καλύπτει και τον λαιμό και τους ώμους, η οποία φοριέται κυρίως στα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τις δημόσιες υπηρεσίες) και το πιο συντηρητικό τσαντόρ (σαν αυτό που φορούν οι μοναχές).

- «Το καθεστώς των μουλάδων»
Fact Check: Ο μουλάς είναι ο κατώτατου βαθμού κληρικός. Επομένως, ο Ανώτατος Ηγέτης δεν είναι μουλάς. Οι κληρικοί τη δεκαετία του 80′ είχαν σημαντική παρουσία στα κορυφαία αξιώματα της χώρας. Ωστόσο, αυτό έχει αλλάξει σημαντικά τα τελευταία 20 χρόνια. Στη βουλή, η παρουσία των κληρικών είναι μικρή. Στο, δε, υπουργικό συμβούλιο του Πεζεσκιάν υπάρχει μόνο 1 κληρικός. Τέλος, στο κορυφαίο όργανο λήψης αποφάσεων της χώρας, στο 12μελές Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (ΑΣΕΑ) υπάρχουν μόνο 2 ιερωμένοι. Πράγματι, ο θεσμός του Ανώτατου Ηγέτη είναι ο πιο ισχυρός, εδραζόμενος στη συνταγματική αρχή Βελαγιάτ-ε Φαγίχ (Επιτροπεία του Νομοκανολόγου), αλλά δεν κάνει micromanaging και δεν λαμβάνει μόνος του τις σημαντικές αποφάσεις της χώρας. Απεναντίας, προτιμάται εθιμικά να λαμβάνονται συλλογικά οι κρίσιμες αποφάσεις στο ΑΣΕΑ, για να διαμοιράζεται η πολιτική ευθύνη. Εν ολίγοις, ο Ηγέτης έχει περισσότερο ακυρωτική εξουσία παρά διαμορφωτική. Στην παραγματικότητα, η παρουσία των αφοσιωμένων γραφειοκρατών και κυρίως των βετεράνων ή εν ενεργεία στρατιωτικών είναι μεγαλύτερη στα κέντρα εξουσίας.

- «Οι άφρονες μουλάδες που θέλουν να χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα»
Fact Check: Η συντριπτική πλειονότητα της επιστημονικής βιβλιογραφίας για την ιρανική εξωτερική πολιτική αντιμετωπίζει το Ιράν ως ορθολογικό δρώντα. Ακόμη κι οι κορυφαίοι θεωρητικοί των Διεθνών Σχέσεων, όπως ο εκλιπών Kenneth Waltz κι ο John Mearsheimer, το υποστηρίζουν αυτό. Πέραν τούτων, ανώτατοι Ισραηλινοί κι Αμερικανοί αξιωματούχοι, πολιτικοί και στρατιωτικοί, το έχουν παραδεχθεί αυτό κατά καιρούς. Εάν το Ιράν επιχειρήσει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα κάποια στιγμή, θα το κάνει για λόγους αποτροπής. Δεν είναι αυτοκτονικό.

- «Το Ιράν είναι θεοκρατία»
Fact Check: Μεγάλος μέρος της βιβλιογραφίας των ιρανικών σπουδών περιγράφει την Ισλαμική Δημοκρατία ως ένα πρωτόγνωρο υβριδικό σύστημα. Εν ολίγοις, δεν είναι ούτε ακριβώς δημοκρατία ούτε ακριβώς θεοκρατία, αν κι έχει στοιχεία και των δύο με αυταρχικό περίβλημα. Εν αντιθέσει με το Ιράν, η Σαουδική Αραβία δεν έχει σύνταγμα και δεν πραγματοποιεί εκλογές.

- «Το Ιράν είναι σύμμαχος της Τουρκίας»
Fact Check: Το Ιράν είναι το κύριο ανάχωμα στις περιφερειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας. Όπου υποχωρεί η Τεχεράνη, ωφελείται αμέσως η Άγκυρα. Η περίπτωση της Συρίας είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ανταγωνίζονται στον Λίβανο, στο βόρειο Ιράκ, στον νότιο Καύκασο, στο Αφγανιστάν και στην κατανομή των διασυνοριακών υδάτων. Επίσης, η Τουρκία φιλοξενεί στο Κιούρετσικ ένα νατοϊκό ραντάρ έγκυρης προειδοποίησης επιθέσεων με βαλλιστικούς πυραύλους, το οποίο πρακτικά αποσκοπεί στην ενίσχυση της αεράμυνας του Ισραήλ έναντι του Ιράν. Στο, δε, κουρδικό, έχουν κοινά συμφέροντα μακροσκοπικά,, ήτοι η παρεμπόδιση ίδρυσης κουρδικών κρατών. Ωστόσο, βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα, έχουν χρησιμοποιήσει κουρδικές οργανώσεις εναντίον του άλλου.

Συγκεκριμένα, το Ιράν εξόπλιζε για χρόνια το PKK, για να προκαλεί κατατριβή στην Τουρκία. Όσον αφορά το Παλαιστινιακό, η Τουρκία υποστηρίζει τη λύση των δύο κρατών. Η Τουρκία διατηρεί διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ παρά τους λεκτικούς λεονταρισμούς του Ερντογάν. Η Άγκυρα πιέζει τη Χεζμπολάα να αφοπλιστεί, σύμφωνα με υπουργικές πηγές του Λιβάνου. Η Τουρκία διαμετακομίζει ακατάπαυστα αζέρικο πετρέλαιο προς το Ισραήλ, το οποίο καλύπτει το 46% των ισραηλινών πετρελαϊκών εισαγωγών. Μάλιστα, οι σχετικές εξαγωγές σημείωσαν ρεκόρ τριετίας το 2025. Η Τουρκία στις αρχές Φεβρουαρίου φέρεται να πρότεινε ταπεινωτικούς όρους στην ιρανική πλευρά σε μια ενδεχόμενη συμφωνία με τις ΗΠΑ. Επιπλέον, οι τουρκικές κι ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών συνεχίζουν να συνομιλούν. Την ίδια στιγμή, στο πλαίσιο της διαμερισματοποίησης των ιρανο-τουρκικών σχέσεων, διατηρούν σημαντικούς οικονομικούς κι ενεργειακούς δεσμούς, ιδίως λόγω των κυρώσεων.


Προφανώς, ο οποιοσδήποτε έχει κάθε δικαίωμα να εκφράσει ελεύθερα την άποψή του. Ωστόσο, αποτελεί κάτι εντελώς διαφορετικό να αρθρώνει κάποιος με απόλυτη αυτοπεποίθηση κι απολυτότητα θέσεις χωρίς να έχει επισκεφθεί ποτέ το Ιράν ή έστω να έχει μελετήσει στοιχειωδώς τη σχετική βιβλιογραφία. Αυτή η πρακτική είναι παραπληρόφορηση ένεκα ιδεοληψιών ή λόγω ματαιοδοξίας αυτοπροβολής.


Οι αναρτήσεις στο “Χ” και το “Telegram”, που είναι φωλιές σκόπιμης παραπληροφόρησης ή αποσπασματικής εύπεπτης πληροφορίας, καθώς και τα ισραηλινά ΜΜΕ δεν υποκαθιστούν την πραγματική γνώση για το Ιράν.

[Redoctor_33]

Ενδιαφέρουσα συνέντευξη Σαχίνη με κουρδοϊρανο.

Έχει με και με Λεκάκη και με τον αγαπητο Μητραλέξη σήμερα.

Σαχίνης φωτεινή εξαίρεση της ντόπιας δημοσιογραφίας. Προβάλει σταθερά εκεντρες φωνές. Διαχρονικά. Και στον κορωνοιο απτις ελάχιστες εκπομπές με καλεσμένους που δεν αναπηραγαν ρομποτικά την μια και μόνο επιστημονική αλήθεια ( στην εποχή του λοκντσουν τουλάχιστον. Τα εμβόλια δεν τα άγγιξε τόσο)

[IQsis]

Μητραλέξης, Λεκάκης, Μαργαρίτης, Βενέτης και μερικοί ακόμα καθηγητές που καλούνται στα ανεξάρτητα ειδησεογραφικά κανάλια του ίντερνετ γνωρίζουν καλά το αντικείμενο και αποτελούν όαση αντικειμενικής πληροφόρησης.
Όποιος κάνει το λάθος να ανοίξει τηλεόραση για να πάρει μια ιδέα θα φρίξει από το μέγεθος της παραπληροφόρησης για τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή. Ούτε στην Αμερική δεν γίνεται το πάρτι προπαγάνδας, ουσιαστικά ισραηλινής, που βλέπουμε εδώ.

Η θέση 89 στην ελευθερία του τύπου δεν είναι καθόλου τυχαία.

[Redoctor_33]

Καλά ειδικά από γαπ και μετά έχουμε ξεπέσει πολύ. Στην πραγματικότητα από Σημίτη και μετά απλώς για 10-15 χρόνια ζούσαμε τη φούσκα του ευρώ/σύγκλισης.

Πλέον μηδαμινή αυτονομία. Γίναμε Ευρωπαίοι επιτέλους. Η βασικά Αμερικάνοι

[gourgou]

Ούτε στο Ιράν έχω πάει ούτε και το σύνολο της βιβλιογραφίας του κύριου καθηγητά έχω διαβάσει. Αλλά από την ελάχιστη γνώση των βασικών πληροφοριών που είναι προσβάσιμη σε όλους μας και με λογική και διάκριση, μπορεί οποιοσδήποτε να εντοπίσει σημαντικές παραλείψεις και υπεραπλουστεύσεις στην όλη τοποθέτηση με κίδυνο να εξαχθούν λάθος συμπεράσματα. Την ίδια στιγμή μάλιστα που ο ίδιος αντιμάχεται την απολυτότητα των θέσεων και την προβάλει σαν πρακτική παραπληροφόρησης ένεκα ιδεοληψιών ή ματαιοδοξίας αυτοπροβολής. Δεν προσπαθώ να αποδομήσω τις απόψεις του καθηγητή αλλά να αποσαφηνίσωτα σημεία εκείνα τα οποία κρατούν δέσμιο τον Ιρανικό λαό και για τα οποία μάχεται να αποτινάξει από πάνω του, την ίδια ώρα που οι Δυτικές δυνάμεις έχουν βαλθεί να τον «ξεκάνουν».

- Στο Ιράν οι γυναίκες υποχρεώνονται να φορούν μπούρκα
Fact Check: Στο Ιράν δεν φορούν μπούρκα. Προφανώς, το μπερδεύουν με το Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Απεναντίας, οι γυναίκες στις μεγάλες πόλεις του Ιράν δεν φέρουν πλέον σε σημαντικό ποσοστό κάποιο κάλυμμα κεφαλής στους δημόσιους χώρους. Μάλιστα, ορισμένες ντύνονται σχεδόν σαν τις Ελληνίδες. Το ανωτέρω γεγονός είναι κεκτημένο των διαδηλώσεων «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» του 2022. Έκτοτε οι αρχές κάνουν βαθμηδόν τα στραβά μάτια, ιδιαιτέρως δε επί προεδρίας Πεζεσκιάν. Τα ισλαμικά ενδύματα που παρατηρούνται στο Ιράν είναι η μαντίλα (φουλάρι ουσιαστικά), το maghnaeh (μια μονοκόμματη μαντίλα που καλύπτει και τον λαιμό και τους ώμους, η οποία φοριέται κυρίως στα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τις δημόσιες υπηρεσίες) και το πιο συντηρητικό τσαντόρ (σαν αυτό που φορούν οι μοναχές).

Δεν πρόκειται για κάποιο κεκτημένο δικαίωμα ελευθερίας αλλά για ανυπακοή στους νόμους. Πράγματι η στάση του Πεζεσκιάν είναι αντίθετη προς την βίαιη επιβολή του χιτζάμπ, όμως ούτε οι νόμοι έχουν καταργηθεί ούτε η «αστυνομία ηθών» έχει σταματήσει να ελέγχει τους πολίτες και να επεμβαίνει κατά το δοκούν.

- «Το καθεστώς των μουλάδων»
Fact Check: Ο μουλάς είναι ο κατώτατου βαθμού κληρικός. Επομένως, ο Ανώτατος Ηγέτης δεν είναι μουλάς. Οι κληρικοί τη δεκαετία του 80′ είχαν σημαντική παρουσία στα κορυφαία αξιώματα της χώρας. Ωστόσο, αυτό έχει αλλάξει σημαντικά τα τελευταία 20 χρόνια. Στη βουλή, η παρουσία των κληρικών είναι μικρή. Στο, δε, υπουργικό συμβούλιο του Πεζεσκιάν υπάρχει μόνο 1 κληρικός. Τέλος, στο κορυφαίο όργανο λήψης αποφάσεων της χώρας, στο 12μελές Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας (ΑΣΕΑ) υπάρχουν μόνο 2 ιερωμένοι. Πράγματι, ο θεσμός του Ανώτατου Ηγέτη είναι ο πιο ισχυρός, εδραζόμενος στη συνταγματική αρχή Βελαγιάτ-ε Φαγίχ (Επιτροπεία του Νομοκανολόγου), αλλά δεν κάνει micromanaging και δεν λαμβάνει μόνος του τις σημαντικές αποφάσεις της χώρας. Απεναντίας, προτιμάται εθιμικά να λαμβάνονται συλλογικά οι κρίσιμες αποφάσεις στο ΑΣΕΑ, για να διαμοιράζεται η πολιτική ευθύνη. Εν ολίγοις, ο Ηγέτης έχει περισσότερο ακυρωτική εξουσία παρά διαμορφωτική. Στην παραγματικότητα, η παρουσία των αφοσιωμένων γραφειοκρατών και κυρίως των βετεράνων ή εν ενεργεία στρατιωτικών είναι μεγαλύτερη στα κέντρα εξουσίας.

Ο Αγιατολάχ, που είναι και ο τίτλος του Ανώτατου Ηγέτη, είναι ο τελικός λήπτης αποφάσεων, και δεν ασκεί απλώς ακυρωτική εξουσία, παρόλο που επιδιώκεται για τυπικούς λόγους η συναίνεση στο Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (ΑΣΕΑ), ενώ διαχρονικά έχει κατηγορηθεί για micromanaging μέσα από ένα τεράστιο δίκτυο αντιπροσώπων.
Όσον αφορά την αναφορά σε γραφειοκράτες και στρατιωτικούς πρέπει να διευκρινιστεί ότι πρόκειται για τους Φρουρούς της Επανάστασης οι οποίοι ελέγχουν τεράστιο μέρος της οικονομίας και της ασφάλειας, καθιστώνατς το Ιράν μία στρατιωτική θεοκρατία.

- «Οι άφρονες μουλάδες που θέλουν να χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα»
Fact Check: Η συντριπτική πλειονότητα της επιστημονικής βιβλιογραφίας για την ιρανική εξωτερική πολιτική αντιμετωπίζει το Ιράν ως ορθολογικό δρώντα. Ακόμη κι οι κορυφαίοι θεωρητικοί των Διεθνών Σχέσεων, όπως ο εκλιπών Kenneth Waltz κι ο John Mearsheimer, το υποστηρίζουν αυτό. Πέραν τούτων, ανώτατοι Ισραηλινοί κι Αμερικανοί αξιωματούχοι, πολιτικοί και στρατιωτικοί, το έχουν παραδεχθεί αυτό κατά καιρούς. Εάν το Ιράν επιχειρήσει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα κάποια στιγμή, θα το κάνει για λόγους αποτροπής. Δεν είναι αυτοκτονικό.

Παραλείπεται η αναφορά στους Φρουρούς της Επανάστασης, η παρουσία των οποίων καθιστά τον όποιον ορθολογισμό εύθραστο. Σημαντική παράλειψη από την παραπάνω τοποθέτηση αποτελεί και η αντίδραση των γειτόνων και κυρίως της Σαουδική Αραβίας, κατά την οποία ένα πυρηνικό Ιράν όσο ορθολογικό και αν είναι, ενδέχεται να την ωθήσει στην απόκτηση δικών της πυρηνικών. Και τέλος το μεγάλο πρόβλημα δεν έγκειται στο κατά πόσο ορθολογική είναι η χρήση πυρηνικών από το Ιράν αλλά από την ρητορική καταστροφής του Ισραήλ που χρησιμοποιείται κατά κόρον από το καθεστώς είτε για λόγους περιφεριακής ηγεμονίας είτε για λόγους εσωτερικής συσπείρωσης ειδικά σε περιόδους εσωτερικών αναταράξεων. Συνεπώς η ένταση και ο κίνδυνος αυξάνονται όχι γιατί το Ιράν είναι αυτοκτονικό αλλά γιατί η κατοχή πυρηνικών αλλάζει τις ισορροπίες και τις αντιλήψεις των γειτόνων του.

- «Το Ιράν είναι θεοκρατία»
Fact Check: Μεγάλος μέρος της βιβλιογραφίας των ιρανικών σπουδών περιγράφει την Ισλαμική Δημοκρατία ως ένα πρωτόγνωρο υβριδικό σύστημα. Εν ολίγοις, δεν είναι ούτε ακριβώς δημοκρατία ούτε ακριβώς θεοκρατία, αν κι έχει στοιχεία και των δύο με αυταρχικό περίβλημα. Εν αντιθέσει με το Ιράν, η Σαουδική Αραβία δεν έχει σύνταγμα και δεν πραγματοποιεί εκλογές.

Ο πιο ακριβής όρος που περιγράφει το πολίτευμα του Ιράν είναι η «στρατιωτική και θεοκρατική ολιγαρχία». Ναι μεν υπάρχουν εκλογές και παρατάξεις που λειτουργούν σαν βιτρίνα δημοκρατίας, αλλά το συμβούλιο των Φρουρών ελέγχει και εγκρίνει τις υποψηφιότητες, ενώ ο Αγιατολάχ είναι η τελική αρχή πάνω από όλους τους εκλεγμένους θεσμούς. Στη Σαουδική Αραβία υπάρχει απόλυτη μοναρχία, αλλά εν αντιθέσει με το Ιραν δεν προσποιέιται ότι έχει δημοκρατικές δομές.

- «Το Ιράν είναι σύμμαχος της Τουρκίας»
Fact Check: Το Ιράν είναι το κύριο ανάχωμα στις περιφερειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας. Όπου υποχωρεί η Τεχεράνη, ωφελείται αμέσως η Άγκυρα. Η περίπτωση της Συρίας είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ανταγωνίζονται στον Λίβανο, στο βόρειο Ιράκ, στον νότιο Καύκασο, στο Αφγανιστάν και στην κατανομή των διασυνοριακών υδάτων. Επίσης, η Τουρκία φιλοξενεί στο Κιούρετσικ ένα νατοϊκό ραντάρ έγκυρης προειδοποίησης επιθέσεων με βαλλιστικούς πυραύλους, το οποίο πρακτικά αποσκοπεί στην ενίσχυση της αεράμυνας του Ισραήλ έναντι του Ιράν. Στο, δε, κουρδικό, έχουν κοινά συμφέροντα μακροσκοπικά,, ήτοι η παρεμπόδιση ίδρυσης κουρδικών κρατών. Ωστόσο, βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα, έχουν χρησιμοποιήσει κουρδικές οργανώσεις εναντίον του άλλου.

Συγκεκριμένα, το Ιράν εξόπλιζε για χρόνια το PKK, για να προκαλεί κατατριβή στην Τουρκία. Όσον αφορά το Παλαιστινιακό, η Τουρκία υποστηρίζει τη λύση των δύο κρατών. Η Τουρκία διατηρεί διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ παρά τους λεκτικούς λεονταρισμούς του Ερντογάν. Η Άγκυρα πιέζει τη Χεζμπολάα να αφοπλιστεί, σύμφωνα με υπουργικές πηγές του Λιβάνου. Η Τουρκία διαμετακομίζει ακατάπαυστα αζέρικο πετρέλαιο προς το Ισραήλ, το οποίο καλύπτει το 46% των ισραηλινών πετρελαϊκών εισαγωγών. Μάλιστα, οι σχετικές εξαγωγές σημείωσαν ρεκόρ τριετίας το 2025. Η Τουρκία στις αρχές Φεβρουαρίου φέρεται να πρότεινε ταπεινωτικούς όρους στην ιρανική πλευρά σε μια ενδεχόμενη συμφωνία με τις ΗΠΑ. Επιπλέον, οι τουρκικές κι ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών συνεχίζουν να συνομιλούν. Την ίδια στιγμή, στο πλαίσιο της διαμερισματοποίησης των ιρανο-τουρκικών σχέσεων, διατηρούν σημαντικούς οικονομικούς κι ενεργειακούς δεσμούς, ιδίως λόγω των κυρώσεων.

Οι Κούρδοι χρησιμοποιήθηκαν κατά καιρούς για να εξυπηρετήσουν σκοπιμότητες της μίας πλαυράς έναντι της άλλης, ο κοινός στόχος όμως και των δύο ήταν πάντα να μην δημιουργηθεί ένα ενιαίο και ανεξάρτητο κουρδικό κράτος.
Και τέλος η βιομηχανία της Τουρκίας στηρίζεται σε πολύ μεγάλο ποσοστό από το φυσικό αέριο του Ιράν, ενώ από την άλλη η Τουρκία λειτουργει ως «δούρειος ίππος» ώστε το Ιράν να παρακάμπτει τις κυρώσεις της Δύσης. Συνεπώς υπάρχει μία αμοιβαία σχέση εξάρτησης τόσο για να μπορεί το Ιράν να «ανασαίνει» οικονομικά όσο και για να έχει η Τουρκία φθηνή ενέργεια και κέρδη από τη διαμεσολάβηση.