Ιράν, εξελίξεις, κατάσταση, γνώμες

[Leon Man]

γι' αυτό πολύ σωστά ο καθηγητής Λεκάκης σημειώνει ότι δεν καθορίζει τις πολιτικές, αλλά μπορεί να επέμβει ακυρωτικά ασκώντας κάποιου είδους βέτο. Αυτό το τελευταίο είναι και ένα από τα δικαιώματα του προέδρου σύμφωνα με το ελληνικό Σύνταγμα το οποίο κατά κανόνα δεν ασκείται γιατί υπάρχει εξάρτηση από τα κόμματα εξουσίας τα οποία συστηματικά τοποθετούν στη θέση προσεκτικά επιλεγμένες προσωπικότητες που έχουν δώσει εχέγγυα νομιμοφροσύνης στο σύστημα και τις στρατηγικές επιλογές της ολιγαρχίας. Νομίζω η συμπεριφορά των προέδρων στην εποχή των μνημονίων είναι άκρως ενδεικτική.

Στο άρθρο 42 μάλλον αναφέρεσαι: 1. O Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκδίδει και δημοσιεύει τους νόμους που έχουν ψηφιστεί από τη Bουλή μέσα σε ένα μήνα από την ψήφισή τους. Mέσα στην προθεσμία που προβλέπεται στο προηγούμενο εδάφιο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να αναπέμψει στη Bουλή νομοσχέδιο που έχει ψηφιστεί από αυτή, εκθέτοντας και τους λόγους της αναπομπής.
2. Πρόταση νόμου ή νομοσχέδιο που έχει αναπεμφθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στη Bουλή εισάγεται στην Oλομέλειά της και, αν επιψηφιστεί και πάλι με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών κατά τη διαδικασία του άρθρου 76 παράγραφος 2, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας το εκδίδει και το δημοσιεύει υποχρεωτικά μέσα σε δέκα ημέρες από την επιψήφισή του.

Δεν θυμάμαι ποτέ να έχει γίνει.

Όντως, η αναπομπή νόμων, ενώ προβλέπεται συνταγματικά στην Ελλάδα, δεν έχει εφαρμοστεί ποτέ, ούτε καν από τον Σαρτζετάκη, για τον οποίο κυκλοφορεί ότι έστελνε πίσω νομοσχέδια.
Στην πραγματικότητα, βέβαια, η αναπομπή δεν αποτελεί οριστικό βέτο, καθώς αν η Βουλή ξαναψηφίσει το νομοσχέδιο με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, ο ΠτΔ υποχρεούται να το υπογράψει.
Αντίθετα, αυτή η αναπομπή λειτουργεί στην Κύπρο, όπου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκεί κάνει αρκετά συχνά χρήση του δικαιώματος αυτού.

[gourgou]

γι' αυτό πολύ σωστά ο καθηγητής Λεκάκης σημειώνει ότι δεν καθορίζει τις πολιτικές, αλλά μπορεί να επέμβει ακυρωτικά ασκώντας κάποιου είδους βέτο. Αυτό το τελευταίο είναι και ένα από τα δικαιώματα του προέδρου σύμφωνα με το ελληνικό Σύνταγμα το οποίο κατά κανόνα δεν ασκείται γιατί υπάρχει εξάρτηση από τα κόμματα εξουσίας τα οποία συστηματικά τοποθετούν στη θέση προσεκτικά επιλεγμένες προσωπικότητες που έχουν δώσει εχέγγυα νομιμοφροσύνης στο σύστημα και τις στρατηγικές επιλογές της ολιγαρχίας. Νομίζω η συμπεριφορά των προέδρων στην εποχή των μνημονίων είναι άκρως ενδεικτική.

Στο άρθρο 42 μάλλον αναφέρεσαι: 1. O Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκδίδει και δημοσιεύει τους νόμους που έχουν ψηφιστεί από τη Bουλή μέσα σε ένα μήνα από την ψήφισή τους. Mέσα στην προθεσμία που προβλέπεται στο προηγούμενο εδάφιο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να αναπέμψει στη Bουλή νομοσχέδιο που έχει ψηφιστεί από αυτή, εκθέτοντας και τους λόγους της αναπομπής.
2. Πρόταση νόμου ή νομοσχέδιο που έχει αναπεμφθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στη Bουλή εισάγεται στην Oλομέλειά της και, αν επιψηφιστεί και πάλι με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών κατά τη διαδικασία του άρθρου 76 παράγραφος 2, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας το εκδίδει και το δημοσιεύει υποχρεωτικά μέσα σε δέκα ημέρες από την επιψήφισή του.

Δεν θυμάμαι ποτέ να έχει γίνει.

Conan φίλε μου.

Λέει ένας μία αερολογία. Κάποιος άλλος την αποδέχεται απλά και μόνο επειδή αυτός που την είπε φέρει την ιδιότητα του ακαδημαϊκού και χωρίς προηγούμενη διασταύρωση της εγκυρότητας αυτής, την αναπαράγει και μάλιστα προσπαθεί να την δικαιολογήσει, κάνοντας την αρχική αερολογία ακόμη χειρότερη. Και ερχόμαστε εμείς να συζητήσουμε επί της αερολογίας. Πιστεύω ότι καταλαβαίνεις ότι μία τέτοια συζήτηση είναι ατέρμονη.
Τι σχέση έχει ο ΠΤΔ και ο ρόλος του στο πολίτευμα της Ελλάδας με τον Αγιατολάχ, πραγματικά δεν έχω καταλάβει.

[manhac]

Δεν έκρινα αν ο Leon είναι αριστερός ή δεξιός, αλλά όταν παραθέτεις κάτι και το κείμενο το υπογράφουν μόνο αριστεροί νομικοί, καλό είναι να αναφέρεται. Το κείμενο δεν μπήκα να το διαβάσω (ούτε έχω σκοπό), γιατί είδα τους νομικούς που το υπογράφουν. Μεσσήνιους, Αρκάδες και Πατρινούς τυγχάνει να γνωρίζω και προσωπικά, ειδικά όσους εμπλέκονται στα κοινά.

Άρα ο συνομιλητής σου παραθέτει ένα κείμενο, δεν μπαίνεις στο κόπο να το διαβάσεις, δεκτό, πολλοί από εμάς το ίδιο θα έκαναν, κάνουν, αλλά κάνεις μια τοποθέτηση που επηρεάζει τον άλλο με το ύφος της. Είτε πρέπει να μπεις στον κόπο να το διαβάσεις και να δεις αν και που συμφωνείς/διαφωνείς είτε να μην το σχολιάσεις. Έχει σημασία στα επιχειρήματα αυτού του ψηφίσματος η ιδεολογική τους τοποθέτηση (όποιου του έγραψε τέλσοπάντων).

Δεν διάβασα, οπότε δεν συμφώνησα ή διαφώνησα κάπου και δεν συμμετείχα σε καμία συζήτηση στο συγκεκριμένο τόπικ. Παρατήρησα μόνο ότι οι δικηγόροι που το υπογράφουν ανήκουν όλοι στην αριστερά. Για μένα έχει σημασία η ιδεολογική τους τοποθέτηση. Είναι τόσο απλό και επέτρεψε μου να το κάνω.

Αποφεύγω να σχολιάσω κάτι για τη κατάσταση στο Ιραν, γιατί αν δεν καταδικάσω την αμερικανοισραηλινή επίθεση πρώτα, θα είμαι υπέρ του πολέμου. Να μου πεις στη τελική καραγκιοζαραίοι και σκατολαός είμαστε για αυτό άλλωστε έχουμε και την ηγεσία που μας ταιριάζει και ...μας ξεσκίζει (φοβερές απόψεις που προσφέρουν πολλά στην επιχειρηματολογία και καθόλου εμποτισμένες με ιδεοληψίες).

[Conan1982]

Conan φίλε μου.

Λέει ένας μία αερολογία. Κάποιος άλλος την αποδέχεται απλά και μόνο επειδή αυτός που την είπε φέρει την ιδιότητα του ακαδημαϊκού και χωρίς προηγούμενη διασταύρωση της εγκυρότητας αυτής, την αναπαράγει και μάλιστα προσπαθεί να την δικαιολογήσει, κάνοντας την αρχική αερολογία ακόμη χειρότερη. Και ερχόμαστε εμείς να συζητήσουμε επί της αερολογίας. Πιστεύω ότι καταλαβαίνεις ότι μία τέτοια συζήτηση είναι ατέρμονη.
Τι σχέση έχει ο ΠΤΔ και ο ρόλος του στο πολίτευμα της Ελλάδας με τον Αγιατολάχ, πραγματικά δεν έχω καταλάβει.

Κανένα άλλα δεν βλάπτει εγκυκλοπαιδικά να ξερουμε και τι ισχύει.
Είμαι της άποψης ότι όσοι είναι ανοικτοί να ακούσουν, σκεφτούν και να σχηματισουν ή αλλαξουν γνώμη βλέπουν ποιος έχει επιχειρηματα και ποιος όχι, ποιος απαντά με στοιχεία και πιος όχι.

[Leon Man]

Στο άρθρο 42 μάλλον αναφέρεσαι: 1. O Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκδίδει και δημοσιεύει τους νόμους που έχουν ψηφιστεί από τη Bουλή μέσα σε ένα μήνα από την ψήφισή τους. Mέσα στην προθεσμία που προβλέπεται στο προηγούμενο εδάφιο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να αναπέμψει στη Bουλή νομοσχέδιο που έχει ψηφιστεί από αυτή, εκθέτοντας και τους λόγους της αναπομπής.
2. Πρόταση νόμου ή νομοσχέδιο που έχει αναπεμφθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στη Bουλή εισάγεται στην Oλομέλειά της και, αν επιψηφιστεί και πάλι με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών κατά τη διαδικασία του άρθρου 76 παράγραφος 2, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας το εκδίδει και το δημοσιεύει υποχρεωτικά μέσα σε δέκα ημέρες από την επιψήφισή του.

Δεν θυμάμαι ποτέ να έχει γίνει.

Conan φίλε μου.

Λέει ένας μία αερολογία. Κάποιος άλλος την αποδέχεται απλά και μόνο επειδή αυτός που την είπε φέρει την ιδιότητα του ακαδημαϊκού και χωρίς προηγούμενη διασταύρωση της εγκυρότητας αυτής, την αναπαράγει και μάλιστα προσπαθεί να την δικαιολογήσει, κάνοντας την αρχική αερολογία ακόμη χειρότερη. Και ερχόμαστε εμείς να συζητήσουμε επί της αερολογίας. Πιστεύω ότι καταλαβαίνεις ότι μία τέτοια συζήτηση είναι ατέρμονη.
Τι σχέση έχει ο ΠΤΔ και ο ρόλος του στο πολίτευμα της Ελλάδας με τον Αγιατολάχ, πραγματικά δεν έχω καταλάβει.

Αν και απευθύνεσαι στον Κόναν, από τη στιγμή που δεν απευθύνθηκες με ΠΜ αλλά δημόσια, θεωρώ ότι μπορώ να πω κι εγώ την αερολογία μου.

1. Ο Αλέξης Λεκάκης-Κερκυραίος, δεν είναι απλώς "κάποιος ακαδημαϊκός" (το οποίο, παρεμπιπτόντως έτσι όπως το εκφέρεις είναι σαν να λες "κάποιος μαλ@κας"). Είναι υποψήφιος διδάκτορας Ιρανικής Εξωτερικής Πολιτικής στο τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου. Στο πλαίσιο εκπόνηση της διατριβής του, έχει πραγματοποιήσει επιτόπια έρευνα στην Τεχεράνη. Μελέτες του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα επιστημονικά περιοδικά.
Εσύ τι λες, μπορεί να έχει έγκυρη γνώμη, ναι ή όχι;
Άσε που για το συγκεκριμένο θέμα που μιλάμε, δεν πρόκειται καν για έκφραση γνώμης, αλλά για παρουσίαση πραγματικών περιστατικών που διαπίστωσε και από την επιτόπια έρευνά του. Εσύ, όμως, τον αποκαλείς ψεύτη;

2. Η αερολογία, όπως τη λες, δεν είναι καθόλου αερολογία. Ο διδάκτορας είπε χοντρικά ότι ο πρόεδρος του Ιράν δεν καθορίζει πολιτικές, αλλά μπορεί να επέμβει ακυρωτικά ασκώντας κάποιου είδους βέτο. Και ο φίλος βήματα-εκτός-φάσης είπε πως αυτό είναι και ένα από τα δικαιώματα του προέδρου σύμφωνα με το ελληνικό Σύνταγμα, θέλοντας προφανώς να δείξει ότι το Ιράν δεν είναι τόσο γκάου, όπως μας παρουσιάζουν καθημερινά στην τηλεόραση, αλλά έχουν κι εκεί θεσμούς παρόμοιους ή σχεδόν παρόμοιους με τους δικούς μας. Επίσης τόνισε ότι αυτή η δυνατότητα του ΠτΔ δεν ασκήθηκε ποτέ λόγω εξαρτήσεων του ΠτΔ από τα κόμματα εξουσίας.
Και μετά, ο φίλος Κόναν, πολύ σωστά λέει και επιβεβαιώνει τα παραπάνω, αναφέροντας ότι μπορεί το Σύνταγμά μας να παρέχει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μια δυνατότητα, αυτή όμως στην πραγματικότητα έχει καταστεί ανενεργή εξαρχής, αφού ποτέ δεν εφαρμόστηκε.

Πού είναι το πρόβλημά σου; Μήπως ξεφύγουμε από το αυστηρά καθορισμένο θέμα συζήτησης; Μήπως πέσουμε σε ατέρμονες συζητήσεις; Και έτσι να είναι, τι πειράζει αυτό γενικώς και τι σε πειράζει εσένα ειδικότερα;
Κουβέντα κάνουμε και η κουβέντα είναι σαν τα κεράσια. Δεν μπορείς να πιάσεις και να βγάλεις μόνο ένα από τη σακούλα. Πάντα θα είναι κι άλλα μπλεγμένα μαζί του και θα βγούνε όλα μαζί.

[Andre_Miller]

Καλά στα σοβαρά τώρα αυτός ο Λεκάκης Κερκυραίος σας φαίνεται σοβαρός επιστήμονας;

[gourgou]

Αν και απευθύνεσαι στον Κόναν, από τη στιγμή που δεν απευθύνθηκες με ΠΜ αλλά δημόσια, θεωρώ ότι μπορώ να πω κι εγώ την αερολογία μου.

1. Ο Αλέξης Λεκάκης-Κερκυραίος, δεν είναι απλώς "κάποιος ακαδημαϊκός" (το οποίο, παρεμπιπτόντως έτσι όπως το εκφέρεις είναι σαν να λες "κάποιος μαλ@κας"). Είναι υποψήφιος διδάκτορας Ιρανικής Εξωτερικής Πολιτικής στο τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου. Στο πλαίσιο εκπόνηση της διατριβής του, έχει πραγματοποιήσει επιτόπια έρευνα στην Τεχεράνη. Μελέτες του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα επιστημονικά περιοδικά.
Εσύ τι λες, μπορεί να έχει έγκυρη γνώμη, ναι ή όχι;
Άσε που για το συγκεκριμένο θέμα που μιλάμε, δεν πρόκειται καν για έκφραση γνώμης, αλλά για παρουσίαση πραγματικών περιστατικών που διαπίστωσε και από την επιτόπια έρευνά του. Εσύ, όμως, τον αποκαλείς ψεύτη;

2. Η αερολογία, όπως τη λες, δεν είναι καθόλου αερολογία. Ο διδάκτορας είπε χοντρικά ότι ο πρόεδρος του Ιράν δεν καθορίζει πολιτικές, αλλά μπορεί να επέμβει ακυρωτικά ασκώντας κάποιου είδους βέτο. Και ο φίλος βήματα-εκτός-φάσης είπε πως αυτό είναι και ένα από τα δικαιώματα του προέδρου σύμφωνα με το ελληνικό Σύνταγμα, θέλοντας προφανώς να δείξει ότι το Ιράν δεν είναι τόσο γκάου, όπως μας παρουσιάζουν καθημερινά στην τηλεόραση, αλλά έχουν κι εκεί θεσμούς παρόμοιους ή σχεδόν παρόμοιους με τους δικούς μας. Επίσης τόνισε ότι αυτή η δυνατότητα του ΠτΔ δεν ασκήθηκε ποτέ λόγω εξαρτήσεων του ΠτΔ από τα κόμματα εξουσίας.
Και μετά, ο φίλος Κόναν, πολύ σωστά λέει και επιβεβαιώνει τα παραπάνω, αναφέροντας ότι μπορεί το Σύνταγμά μας να παρέχει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μια δυνατότητα, αυτή όμως στην πραγματικότητα έχει καταστεί ανενεργή εξαρχής, αφού ποτέ δεν εφαρμόστηκε.

Πού είναι το πρόβλημά σου; Μήπως ξεφύγουμε από το αυστηρά καθορισμένο θέμα συζήτησης; Μήπως πέσουμε σε ατέρμονες συζητήσεις; Και έτσι να είναι, τι πειράζει αυτό γενικώς και τι σε πειράζει εσένα ειδικότερα;
Κουβέντα κάνουμε και η κουβέντα είναι σαν τα κεράσια. Δεν μπορείς να πιάσεις και να βγάλεις μόνο ένα από τη σακούλα. Πάντα θα είναι κι άλλα μπλεγμένα μαζί του και θα βγούνε όλα μαζί.

Ο κύριος Λεκάκης λέει και άλλα διαμάντια, του στυλ ότι η οργάνωση όλων των περιφερειακών οργανώσεων του Ιράν ήταν κυρίως για λόγους αλληλεγγύης γιατί έτσι επιτάσει το Ισλάμ. Τέλωσπάντων.

Abbas Milani: Ιρανοαμερικανός ιστορικός και διευθυντής Ιρανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ

https://www.youtube.com/watch?v=UbqSs5tCqlM

Συνέντευξη Azar Nafisi, Ιρανή διακεκριμένη συγγραφέας.
https://www.bbc.com/audio/play/w3ct7x7q

https://www.youtube.com/watch?v=Olc7g9zUx5g

Αλλά μάλλον ο δικός μας ξέρει περισσότερα.

[Αλέξανδρος Τ.]

Συζήτηση με τον Σωτήρη Μητραλέξη:
https://www.youtube.com/watch?v=URvwi_6WBZg

ο Αμερικανοεβραίος Τζέφρι Σακς, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Columbia, κορυφαίος οικονομολόγος & σημαίνον στέλεχος του ΟΗΕ:
https://www.youtube.com/watch?v=NVMqYkvS98o

[Leon Man]

Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους:

Εγώ ούτε κατά διάνοια είμαι απολογητής του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν, ούτε θα κάτσω να υπερασπίζομαι πράγματα που δεν πιστεύω. Θεωρώ ότι ο ιρανικός λαός έχει δοκιμαστεί και έχει μαρτυρήσει κάτω από αυτό το καθεστώς, ΑΛΛΑ (αυτό το γ@μημένο "αλλά" που συνεχώς το ξεχνάμε) τη λύση θα τη βρει μόνος του μέσα από την πάλη του, έξω από όποιες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις (βλ. καταστροφή της χώρας) των ΗΠΑ και από όποια δολοφονικά χτυπήματα του εγκληματικού κράτους του Ισραήλ.

Σε αυτή τη φάση, η θέση μου ως υπεύθυνου και δημοκρατικού ανθρώπου (που πιστεύω πως είμαι) δεν μπορεί να είναι άλλη από το να καταδικάζω την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.

Αν κάποιος θέλει να δικαιολογήσει ΗΠΑ και Ισραήλ, μπορεί να βρει χίλιους λόγους (υπαρκτούς ή ανύπαρκτους) για να το κάνει. Οπότε, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα!

Ακόμα και αν, ως υπόθεση εργασίας, δεχτούμε όσα καταμαρτυρούν για το καθεστώς του Ιράν όσοι είναι εναντίον του, ακόμα και τότε το ερώτημα παραμένει: νομιμοποιούνται ξένα κράτη (και μάλιστα οι ΗΠΑ, που είναι το πλέον τρομοκρατικό κράτος στον κόσμο, και το Ισραήλ, που ο πρωθυπουργός του είναι εγκληματίας με εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας) να επεμβαίνουν στρατιωτικά σε ανεξάρτητο κράτος και να καταστρέφουν τις ζωές αυτών για τους οποίου υποτίθεται ότι κόπτονται και θέλουν να τις σώσουν από τα νύχια του δυνάστη τους;

[big_lebowski]

Responsibilities and Powers of Leader:

1- Determining the general policies of the Islamic Republic of Iran after consultation with the Expediency Discernment Council.

2- Supervising the proper execution of the general policies of the State.

3- Issuing the decree for referendum.

4- Commanding the Armed Forces.

5- Declaring war and peace and mobilizing the Armed Forces.

6- Appointing, dismissing and accepting the resignation of:

i.fuqaha of the Shura-ye Negahban

ii.Highest-ranking official of the Judiciary (Judiciary Chief)

iii.President of the Islamic Republic of Iran Broadcasting (IRIB)

iv.Chief of Staff of the Armed Forces.

v.Commander of the Islamic Revolution Guards Corps.

vi.High-ranking commanders of the military and police forces.

7- Resolving differences between the three branches of government and coordinating their relations.

8- Resolving through the Expediency Discernment Council the problems of the State that cannot be settled via conventional proceedings.

9- Signing the decree of the President after his election by the people. The qualification of candidates for the Presidency with regard to the conditions specified in the Constitution must be confirmed before elections by the Shura-ye Negahban and in the first term by the Leader.

10- Dismissing the President with due attention to the interests of the country after the Supreme Court finds him guilty of violating his constitutional duties or after the Islamic Shura Majlis votes to establish his incompetence based on Article 89 of the Constitution.

11- Pardoning or reducing the sentences of convicts, within the framework of Islamic criteria, upon the recommendations of the Judiciary Chief.

Αυτες τις εξουσιες ορίζει το άρθρο 110 του συντάγματος της ιρανικής επανάστασης για τον υπέρτατο ηγέτης Υπάρχει στα σοβαρά άνθρωπος που συγκρίνει αυτές τις εξουσίες με το βέτο που μπορεί να ασκήσει σε κάποιο νομοσχέδιο ο πρόεδρος της δημοκρατίας?

[yorgos]

Γ

Ακόμα και αν, ως υπόθεση εργασίας, δεχτούμε όσα καταμαρτυρούν για το καθεστώς του Ιράν όσοι είναι εναντίον του, ακόμα και τότε το ερώτημα παραμένει: νομιμοποιούνται ξένα κράτη (και μάλιστα οι ΗΠΑ, που είναι το πλέον τρομοκρατικό κράτος στον κόσμο, και το Ισραήλ, που ο πρωθυπουργός του είναι εγκληματίας με εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας) να επεμβαίνουν στρατιωτικά σε ανεξάρτητο κράτος και να καταστρέφουν τις ζωές αυτών για τους οποίου υποτίθεται ότι κόπτονται και θέλουν να τις σώσουν από τα νύχια του δυνάστη τους;

Αν σου πουν ότι οι περισσότεροι Ιρανοί (ναι, εντός του Ιράν) είναι υπέρ αυτής της επέμβασης, θα έλεγες ότι ναι, νομιμοποιούνται;

[βήματα εκτός φάσης]

Αλλά μάλλον ο δικός μας ξέρει περισσότερα.

Το ότι έχει γνώση του θέματος είναι δεδομένο. Το ζήτημα είναι να μην είναι διαπλεκόμενος με συγκεκριμένα συμφέροντα που προωθούν και ένα συγκεκριμένο φιλοπολεμικό αφήγημα.

Για παράδειγμα σε σχέση με τους δύο Αμερικανοϊρανούς αντιπάλους του καθεστώτος στο Ιράν σήμερα που παραθέτεις, η Αζάρ Ναφίσι έχει δεχθεί επικρίσεις από διάφορες πλευρές όσον αφορά τις πολιτικές συνδέσεις της για το γεγονός ότι εξυπηρετεί συγκεκριμένες δυτικές αφηγήσεις για το Ιράν μέσα από έναν απλουστευτικό και συχνά αρνητικό φακό συμβάλλοντας έτσι στην ενίσχυση πολιτικών και πολιτισμικών αφηγήσεων που ευνοούν τη δυτική ηγεμονία.

Ο δημοσιογράφος Μπράιαν Γουτάκερ, γράφοντας στον Guardian το 2003, υποστήριξε ότι η Ναφίσι συνεργάστηκε με την εταιρεία δημοσίων σχέσεων Benador Associates, η οποία συνδεόταν με κύκλους που προωθούσαν νεοσυντηρητικές ιδέες. Σύμφωνα με την κριτική αυτή, τέτοιες ιδέες –όπως η «δημιουργική καταστροφή» και η λογική του «ολικού πολέμου»– χρησιμοποιήθηκαν για να δικαιολογήσουν επιθετικές παρεμβάσεις της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το έργο της θεωρήθηκε ότι λειτουργεί ως πολιτισμική νομιμοποίηση αυτών των πολιτικών.

Παρόμοια κριτική διατύπωσε και ο γνωστός (κυρίως για αθεϊστικά θέματα) συγγραφέας Κρίστοφερ Χίτσενς, ο οποίος υποστήριξε ότι η Ναφίσι είχε αφιερώσει το βιβλίο της (Reading Lolita in Tehran) στον Πολ Γούλφοβιτς, πρώην αναπληρωτή υπουργό Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών κατά την προεδρία του Τζορτζ Μπους τζούνιορ και βασικό διαμορφωτή της αμερικανικής στρατηγικής στη Μέση Ανατολή την οκταετία του 2000-2008. Ο Χίτσενς ισχυρίστηκε επίσης ότι η Ναφίσι διατηρούσε στενές σχέσεις με πρόσωπα της κυβέρνησης Μπους. Αν και η ίδια απάντησε στις κατηγορίες αυτές, δεν επιβεβαίωσε ούτε διέψευσε ξεκάθαρα τους ισχυρισμούς, γεγονός που ενίσχυσε τις υποψίες όσων θεωρούν ότι το έργο της συνδέεται με συγκεκριμένες πολιτικές επιδιώξεις.

Ακόμη πιο έντονη είναι η κριτική που προέρχεται από ακαδημαϊκούς κύκλους. Ο καθηγητής λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Τεχεράνης Σεγέντ Μοχάμαντ Μαραντί επισημαίνει ότι το έργο της Ναφίσι αναπαράγει κλασικά οριενταλιστικά στερεότυπα για το Ιράν και το Ισλάμ. Σύμφωνα με τον ίδιο, η συγγραφέας παρουσιάζει μια διαστρεβλωμένη εικόνα της ιρανικής κοινωνίας, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις χρησιμοποιεί αποσπάσματα και αναφορές που είναι ανακριβείς, παραπλανητικές ή ακόμη και επινοημένες. Μέσα από αυτή την οπτική, το βιβλίο δεν αποτελεί απλώς μια προσωπική εμπειρία, αλλά μια αφήγηση που ενισχύει ήδη υπάρχουσες δυτικές προκαταλήψεις για τη Μέση Ανατολή.

Στο ίδιο πνεύμα, ο καθηγητής ανθρωπιστικών σπουδών Τζον Κάρλος Ρόου υποστηρίζει ότι το βασικό έργο της Reading Lolita in Tehran αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο νεοφιλελεύθερες πολιτισμικές αφηγήσεις αξιοποιούνται από νεοσυντηρητικούς κύκλους. Κατά τον Ρόου, η Ναφίσι λειτουργεί ως μια «μη δυτική» φωνή που προσφέρει ένα είδος ηθικής νομιμοποίησης για την υπεράσπιση του δυτικού πολιτισμού και των φιλελεύθερων αξιών του, παρά το γεγονός ότι η ίδια η ιστορική εμπειρία της Δύσης έχει συχνά αποτύχει να υλοποιήσει αυτές τις αξίες στην πράξη.

[IQsis]

Αλλά μάλλον ο δικός μας ξέρει περισσότερα.

Το ότι έχει γνώση του θέματος είναι δεδομένο. Το ζήτημα είναι να μην είναι διαπλεκόμενος με συγκεκριμένα συμφέροντα που προωθούν και ένα συγκεκριμένο φιλοπολεμικό αφήγημα.

Για παράδειγμα σε σχέση με τους δύο Αμερικανοϊρανούς αντιπάλους του καθεστώτος στο Ιράν σήμερα που παραθέτεις, η Αζάρ Ναφίσι έχει δεχθεί επικρίσεις από διάφορες πλευρές όσον αφορά τις πολιτικές συνδέσεις της για το γεγονός ότι εξυπηρετεί συγκεκριμένες δυτικές αφηγήσεις για το Ιράν μέσα από έναν απλουστευτικό και συχνά αρνητικό φακό συμβάλλοντας έτσι στην ενίσχυση πολιτικών και πολιτισμικών αφηγήσεων που ευνοούν τη δυτική ηγεμονία.

Ο δημοσιογράφος Μπράιαν Γουτάκερ, γράφοντας στον Guardian το 2003, υποστήριξε ότι η Ναφίσι συνεργάστηκε με την εταιρεία δημοσίων σχέσεων Benador Associates, η οποία συνδεόταν με κύκλους που προωθούσαν νεοσυντηρητικές ιδέες. Σύμφωνα με την κριτική αυτή, τέτοιες ιδέες –όπως η «δημιουργική καταστροφή» και η λογική του «ολικού πολέμου»– χρησιμοποιήθηκαν για να δικαιολογήσουν επιθετικές παρεμβάσεις της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το έργο της θεωρήθηκε ότι λειτουργεί ως πολιτισμική νομιμοποίηση αυτών των πολιτικών.

Παρόμοια κριτική διατύπωσε και ο γνωστός (κυρίως για αθεϊστικά θέματα) συγγραφέας Κρίστοφερ Χίτσενς, ο οποίος υποστήριξε ότι η Ναφίσι είχε αφιερώσει το βιβλίο της (Reading Lolita in Tehran) στον Πολ Γούλφοβιτς, πρώην αναπληρωτή υπουργό Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών κατά την προεδρία του Τζορτζ Μπους τζούνιορ και βασικό διαμορφωτή της αμερικανικής στρατηγικής στη Μέση Ανατολή την οκταετία του 2000-2008. Ο Χίτσενς ισχυρίστηκε επίσης ότι η Ναφίσι διατηρούσε στενές σχέσεις με πρόσωπα της κυβέρνησης Μπους. Αν και η ίδια απάντησε στις κατηγορίες αυτές, δεν επιβεβαίωσε ούτε διέψευσε ξεκάθαρα τους ισχυρισμούς, γεγονός που ενίσχυσε τις υποψίες όσων θεωρούν ότι το έργο της συνδέεται με συγκεκριμένες πολιτικές επιδιώξεις.

Ακόμη πιο έντονη είναι η κριτική που προέρχεται από ακαδημαϊκούς κύκλους. Ο καθηγητής λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Τεχεράνης Σεγέντ Μοχάμαντ Μαραντί επισημαίνει ότι το έργο της Ναφίσι αναπαράγει κλασικά οριενταλιστικά στερεότυπα για το Ιράν και το Ισλάμ. Σύμφωνα με τον ίδιο, η συγγραφέας παρουσιάζει μια διαστρεβλωμένη εικόνα της ιρανικής κοινωνίας, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις χρησιμοποιεί αποσπάσματα και αναφορές που είναι ανακριβείς, παραπλανητικές ή ακόμη και επινοημένες. Μέσα από αυτή την οπτική, το βιβλίο δεν αποτελεί απλώς μια προσωπική εμπειρία, αλλά μια αφήγηση που ενισχύει ήδη υπάρχουσες δυτικές προκαταλήψεις για τη Μέση Ανατολή.

Στο ίδιο πνεύμα, ο καθηγητής ανθρωπιστικών σπουδών Τζον Κάρλος Ρόου υποστηρίζει ότι το βασικό έργο της Reading Lolita in Tehran αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο νεοφιλελεύθερες πολιτισμικές αφηγήσεις αξιοποιούνται από νεοσυντηρητικούς κύκλους. Κατά τον Ρόου, η Ναφίσι λειτουργεί ως μια «μη δυτική» φωνή που προσφέρει ένα είδος ηθικής νομιμοποίησης για την υπεράσπιση του δυτικού πολιτισμού και των φιλελεύθερων αξιών του, παρά το γεγονός ότι η ίδια η ιστορική εμπειρία της Δύσης έχει συχνά αποτύχει να υλοποιήσει αυτές τις αξίες στην πράξη.

Κανονικό "Γεράκι του Πολέμου" η κυρία λοιπόν.

Σε τέτοιες περιπτώσεις καλύτερα να έχουμε απευθείας το αφήγημα του πενταγώνου από έναν στρατηγό, κατά προτίμηση πέντε αστέρων, παρά το ερζάτς που αντιπροσωπεύουν οι εμιγκρέδες διανοούμενοι της φακής.

[Andre_Miller]

Έχει και στο Ιράν τέτοιους καθηγητάδες που κάνουν κριτική στον Οριενταλισμό και το ρατσισμό της κακιάς Δύσης, κοίτα να δεις

[Leon Man]

Γ

Ακόμα και αν, ως υπόθεση εργασίας, δεχτούμε όσα καταμαρτυρούν για το καθεστώς του Ιράν όσοι είναι εναντίον του, ακόμα και τότε το ερώτημα παραμένει: νομιμοποιούνται ξένα κράτη (και μάλιστα οι ΗΠΑ, που είναι το πλέον τρομοκρατικό κράτος στον κόσμο, και το Ισραήλ, που ο πρωθυπουργός του είναι εγκληματίας με εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας) να επεμβαίνουν στρατιωτικά σε ανεξάρτητο κράτος και να καταστρέφουν τις ζωές αυτών για τους οποίου υποτίθεται ότι κόπτονται και θέλουν να τις σώσουν από τα νύχια του δυνάστη τους;

Αν σου πουν ότι οι περισσότεροι Ιρανοί (ναι, εντός του Ιράν) είναι υπέρ αυτής της επέμβασης, θα έλεγες ότι ναι, νομιμοποιούνται;

Αν ήταν υπέρ της επέμβασης, θα είχαν ξεσηκωθεί κατά της κυβέρνησής τους και εκείνη ή θα τους χτυπούσε εν μέσω πολέμου ή θα έπεφτε.
Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Αντίθετα, καθημερινά γίνονται στο Ιράν ογκωδέστατες συγκεντρώσεις στήριξης της κυβέρνησής τους (εκατοντάδων χιλιάδων κόσμου).
Μπορείς να δεις μία από αυτές στο πολύ κατατοπιστικό video συνέντευξης του Μητραλέξη στον δημοσιογράφο Πάρι Καρβουνόπουλο, που έβαλε παραπάνω σε ανάρτησή του ο φίλος Αλέξανδρος Τ. Την ώρα της συγκέντρωσης ακούγονται από πιο πέρα εκρήξεις από κοντινούς βομβαρδισμούς του Ισραήλ, και ο κόσμος όχι μόνο δεν διαλύθηκε έντρομος (όπως θα περίμενα εγώ μέσα από την άνεση του καναπέ μου), αλλά αντίθετα ξεκίνησε ακόμα πιο μαχητικά να κουνάει σημαίες και να φωνάζει συνθήματα κατά των Ισραηλινών.
Σε κάθε περίπτωση (επανέρχομαι στην ερώτησή σου), αν υποθέσουμε ότι οι περισσότεροι Ιρανοί εντός του Ιράν είναι υπέρ της επέμβασης, και πάλι θα έλεγα ότι δεν νομιμοποιούνται τα ξένα κράτη σε τέτοιου είδους πολεμική επέμβαση. Τότε θα ξεσηκωνόταν ο ίδιος ο κόσμος.