Off topic NBA

[yorgos]

Τους βγήκε φθηνή και τους έκατσε να παίρνει ο κάρυ ψυχουλα λόγω τραυματισμου και πήραν και τον ντουραντ.

https://www.espn.com/nba/story/_/id/266 ... -fix-thing

Τα λέει και ο άρχων ποπ ότι το άθλημα χανει την γοητεία του.

Αν δεν βρεθεί λύση θα εκφυλιστει τελείως. Μια λύση είναι να πάει στα 8,5 μέτρα και να καταργηθούν τα γωνιαια.
Μια ανορθοδοξη ισως να πάει στα 5,5-6.

Τελος ειδικά στο νβα είναι θέμα πόσο εύκολα μοιραζονται αντιαθλητικα φάουλ και γενικά φάουλ. Για μένα η μπασκετικη σκληραδα είναι μέρος της γοητειας του αθλήματος και έχει χαθεί σχεδόν τελείως πλέον.
(Στην Ευρώπη ακόμα παλευεται η κατάσταση αν και εδω τα τρίποντα έχουν πάρει την ανηφόρα).

Σίγουρα η σκληράδα πρέπει να επανέλθει. Πολύ ιντριγαδόρικο το άρθρο και σε βάζει σε ωραίο τριπάκι. Υπάρχουν πάντως κι άλλες λύσεις: να απαγορευτούν τα σκριν έξω από το τρίποντο, να μεγαλώσει η μπάλα ή να μειωθεί η διάμετρος της στεφάνης (έχει αποδειχθεί σε έρευνες ότι επηρεάζει λιγότερο τα κοντινά σουτ), αλλά μάλλον η πιο πρακτική πρόταση είναι να καταργηθούν τα τρίποντα γωνίας. Πάντως το πρώτο είναι να επιτραπεί η σκληρότερη άμυνα, δεν πάει άλλο αυτό.

[gourgou]

Από το 2004 μέχρι και το 2007 οι Σανς του ΝταΝτόνι ήταν η ομάδα που σούταρε τα περισσότερα τρίποντα στη λίγκα. Μπορεί να μην σούταραν 40+ τρίποντα αλλά 25+, ήταν όμως η πρώτη. Στην πρώτη τριάδα ήταν και οι Γουόριορς. Οπότε ίσως ήταν και η εποχή που ενδεχομένως να ενθαρυνε την περίφημη αναλυτικς ομάδα τους να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση. Μέχρι και το 2015-16 ο μο τριπόντων για την πρώτη ομάδα της λίγκας ήταν 26-29 με τους Ρόκετς του 14-15 να επιχειρούν 31,8 τρίποντα όσα ακριβώς και οι Γουόριορς. Ερχόμενος ο ΝταΝτόνι στους Ρόκετς εκτόξευσε αυτόν τον αριθμό στο 40+ όταν η δεύτερη ομάδα σούταρε 33, την πρώτη χρονιά και την δεύτερη 45+. Το ίδιο διάστημα οι Γουόριορς συνέχισαν να σουτάρουν περίπου 31 τρίποντα. Η αλλαγή έγινε αδιαπραγμάτευτα από τον ΝταΝτόνι. Άσχετα αν τα εκπληκτικά ποσοστά των Γουόριορς έδιναν την λανθασμένη εντύπωση ότι σουτάρουν μόνο τρίποντα.
Αλίμονο αν συγκρίνουμε τον τρόπο που σφυρίζουν στο ΝΒΑ με τις διοργανώσεις της ΦΙΜΠΑ και ιδιαίτερα για τα αντιαθλητικά. Εδώ τελειώνουν αγώνες επειδή σφυρίζουν αντιαθλητικά τα ηθελημένα φάουλ στο τέλος για να στείλουν την επίθεση σε βολές. Εκεί που το χάνει το ΝΒΑ είναι στην τόσο τραβηγμένη ρεγκιουλαρ που οδηγεί σε "άνοστους" αγώνες.

[nikolas12]

Συμφωνώ μέχρι κεραίας με τον gourgou. Οι Warriors έδωσαν τη λανθασμένη εντύπωση λόγω της ευστοχίας των Splash Brothers, αλλά ήταν μια ομάδα που γενικότερα δεν έπαιζε μόνο τρίποντο και pick and roll όπως έκαναν σε μεγάλο βαθμό οι Rockets. Οι Warriors είχαν καταφέρει να παίζουν στην επίθεση εξαιρετικό ομαδικό μπάσκετ με off ball κινήσεις και κοψίματα χάρη στην ταχύτητα του Curry. Έβαζαν και κάτι τρελά, αλλά ήταν θέμα ικανότητας. Ειδικά στους Warriors το 14-15 είδαμε και ρολίστες που ήταν καθαρά mid rangeάκηδες όπως ο Livingston ή μέτριους σουτέρ που βοηθούσαν στις αμυντικές προσαρμογές όπως ο Iguodala. Ούτε ο Green με τον Bogut ήταν τριποντάκηδες. Οι Warriors έφεραν στο παιχνίδι την ικανότητα του τριπόντου και του μακρινού σουτ, κάτι που είχαν δείξει κι άλλοι στο παρελθόν, απλά δεν είχαμε δει δύο top 10 τριποντάδες να παίζουν στην ίδια ομάδα με εντολή να σουτάρουν τόσο πολύ.

Αντίθετα το σημερινό ΝΒΑ των analytics οφείλεται περισσότερο στο όλο κατασκεύασμα του Morey όπου μάλιστα μια χρονιά είχαν σχεδόν κόψει το midrange και παίζανε pick and roll και τρίποντα. Τότε φωνάζαμε εδώ μέσα μέχρι που θα πας αν κάνεις μόνο αυτά τα δύο, αλλά λέγανε παίζουν απλό μπάσκετ. Βέβαια χαρά στα σκέλια τους παραλίγο να δουν όταν πήγε ο Paul που ήταν σπεσιαλίστας στο midrange. Αλλά δεν έκανε στον Harden, μετά τα analytics λέγανε δεν είναι αποδοτικός ο Capela, τον δώσανε κι αυτόν για να παίξουν small ball, γωνιακά τρίποντα και iso και έπεσαν πάνω στους δεινόσαυρους των Lakers και τους καταβρόχθισαν.

Το θέμα είναι ότι αν το τρίποντο συνδυάζεται με κινήσεις στο ποστ, με σύστημα και με ροή τότε βλέπεις ωραίο μπάσκετ βλέπε Warriors. Αυτό το πράγμα που πλέον όλοι θέλουν να βγαίνει ένα pick and roll ή ένα ένα pick και μετά να γίνονται pindowns για να βρεθεί ο ελεύθερος παίκτης στη γωνία έχει κάνει το μπάσκετ μονότονο στο ΝΒΑ. Μόνο στα playoffs που σφίγγουν λίγο οι άμυνες βλέπεις ότι πρέπει να γίνει κάτι διαφορετικό. Και το κρίμα είναι ότι και ο Pop φωνάζει για αυτά και δείχνει τον τρόπο. Έπαιξε ίσως το πιο όμορφο και ολοκληρωτικό μπάσκετ την τελευταία δεκαετία και πήρε πρωτάθλημα με υπέροχη κίνηση της μπάλας και ακόμα και τώρα φτιάχνει ανταγωνιστικές ομάδες με ανά περιόδους καλό μπάσκετ χωρίς πολύ τρίποντο. Κάποιες σεζόν οι Spurs ήταν τελευταίοι σε προσπάθειες.

Το ζήτημα είναι αν η λίγκα θα αλλάξει πράγματα ή αν πολύ απλά θα περιμένουμε την εξέλιξη του αθλήματος σε κάτι καινούριο που νομοτελειακά έρχεται κάθε λίγα χρόνια...

[yorgos]

Από το 2004 μέχρι και το 2007 οι Σανς του ΝταΝτόνι ήταν η ομάδα που σούταρε τα περισσότερα τρίποντα στη λίγκα. Μπορεί να μην σούταραν 40+ τρίποντα αλλά 25+, ήταν όμως η πρώτη. Στην πρώτη τριάδα ήταν και οι Γουόριορς. Οπότε ίσως ήταν και η εποχή που ενδεχομένως να ενθαρυνε την περίφημη αναλυτικς ομάδα τους να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση.

Δεν έχω τώρα τα στατιστικά μπροστά μου αλλά νομίζω πως οι Γουόριορς ήταν πάνω από τους Σανς σε τρίποντα ανα κατοχή, απλά οι Σανς είχαν περισσότερες κατοχές με το 7 seconds or less, δηλαδή οι Γουοριορς είχαν μεγαλύτερο ποσοστό επιθέσεων από το τρίποντο, ή το μεγαλύτερο % αύξησης επιθέσεων για 3. Τέλος πάντων, δεν παίζει και πολύ ρόλο, μπορεί και να έχεις δίκιο, περισσότερο ήθελα να καταδείξω το πόσο πίσω πάει ο σχεδιασμός των Γουόριορς, είναι δουλειά 10 ετών αυτό, δεν προέκυψε επί Ντουράντ και Κλέι, ούτε καν επί Κάρι. Και τέλος πάντων τα δικά τους τρίποντα στο πικ τους ήταν αποτέλεσμα καλής κυκλοφορίας μπάλας και εξαιρετικού spacing, του Ντ Αντόνι ήταν αυτοσκοπός και πολλές φορές χωρίς καν μια πάσα. Θυμάμαι τον Μποουεν με τον Μπίλαπς στο espn που έλεγαν ότι ο νταντονικός (ιδίως στο Χιούστον επί Χάρντεν) τρόπος επίθεσης δεν είναι απλά ξενερωτικός για τους φιλάθλους ΚΑΙ τους συμπαίκτες του αλλά και οι ίδιοι ως σχολιαστές ένιωθαν ότι θα τους πάρει ο ύπνος βλέποντας "4 να κάθονται κι έναν να κάνει ντάμπα ντούμπα". Ο Μπίλαπς το είχε παρομοιάσει με το θέαμα που αντικρύζει κανείς στα λούνα παρκ που έχει κάτι μηχανές με μπασκέτα που απλά σουτάρεις ασταμάτητα μέχρι να σου πιαστεί το χέρι.

Αλίμονο αν συγκρίνουμε τον τρόπο που σφυρίζουν στο ΝΒΑ με τις διοργανώσεις της ΦΙΜΠΑ και ιδιαίτερα για τα αντιαθλητικά

Γενικά νομίζωτο επίπεδο στο ΝΒΑ είναι πιο χαμηλό, πχ με παίκτες να κάνουν 7-8-10 βήματα και να μη σφυρίζεται τίποτε, σε βαθμό που τα βίντεο είναι για γέλια, είναι πιο έντονο το favoritism στους σούπερ σταρ και πιο χτυπητά τα αστεία παραδείγματα, Δε μιλάμε καν για δύσκολες φάσεις, κλέβει ο άλλος τη μπάλα, βγαίνει στον αιφνιδιασμό, κάνει 4-5 βήματα, ρίχνει κι ένα χασαποσέρβικο και όλα καλά. Βλέπεις τους διαιτητές του ΝΒΑ σε Ολυμπιακούς Αγώνες ή Παγκόσμια κι εκτίθενται απλεναντι στους Ευρωπαίους, παρότι έχουν ελαφρυντικά.

Εδώ τελειώνουν αγώνες επειδή σφυρίζουν αντιαθλητικά τα ηθελημένα φάουλ στο τέλος για να στείλουν την επίθεση σε βολές.

Σωστοί.

Εκεί που το χάνει το ΝΒΑ είναι στην τόσο τραβηγμένη ρεγκιουλαρ που οδηγεί σε "άνοστους" αγώνες.

Και στη διάρκεια των αγώνων το χάνει (ο μέσος θεατής ΜΕΣΑ στο γήπεδο δεν αντέχει να δει 48 λεπτά, θυμάμαι μια έρευνα που έλεγε ότι περνάει πάνω από το 40% του χρόνου του στους περιρρέοντες χώρους, δεν ασχολείται με το μπάσκετ, όποιος έχει πάει σε ματς ΝΒΑ καταλαβαίνει τι εννοώ, φεύγουν αυτοί που κάθονται γύρω σου και τους βλέπεις στο τελευταίο δεκάλεπτο, για τους τηλεθεατές δεν το συζητώ καν), και στο ανόητο σύστημα με το tanking που οδηγεί τις ομάδες στην εμμονική επιδίωξη της... ήττας, και στο ατελείωτο rebuilding που οδηγούν οι κανονισμοί (οπαδοί που περιμένουν μια δεκαετία να φτιάξει η ομάδα τους σύνολο), και στον τρόπο που προστατεύονται οι επιθετικοί, στα χαζά τάιμ άουτ, τα 6 φάουλ που δεν εξαντλούνται, στη μετατροπή των προπονητών σε Φιλιππινέζες, στα sit outs (έχω χάσει το μέτρημα σε πόσα ματς πήγα να δω το Λε Μπρον ή τον Καγουάι και ήταν στον πάγκο με πολιτικά), στο παρανοϊκό salary cap, στην απαγόρευση να διώχνεις τη μπάλα από τη στεφάνη ή να κάνει follow κάρφωμα όσο είναι από πάνω η μπάλα, την έλλειψη "αγωνιστικών" και το αλαλούμ με το διαφορετικό αριθμό των αγώνων, τη χαζομάρα με τις περιφέρειες, είναι πολλά, αλλά ναι ο αριθμός των αδιάφορων ματς είναι σίγουρα από τα κυριότερα και άνευ λόγου, υποβιβάζουν το προϊόν και μειώνουν το ενδιαφέρον, παρότι το καθαρά αθλητικό κομμάτι (οι παίκτες) είναι ασύγκριτα καλύτερο από οποιαδήποτε άλλη διοργάνωση.

[Conan1982]

Να θέσω το ερώτημα αν το ενδιαφέρον πράγματι μειώνεται. Έχουν μειωθεί τα εισιτήρια και η τηλεθέαση και αν ναι πόσο; Νομίζω η τηλεθέαση φέτος πρέπει να είναι και αυξημένη. Σίγουρα για ένα μέρος του κοινού όπως και για μένα το ενδιαφέρον είναι μειωμένο είναι όμως έτσι γενικότερα;
Χρόνια τώρα η Regular έχει μειωμένο ενδιαφέρον, φέτος είναι πιο εμφανές αλλά είναι ιδιαίτερη η κατάσταση.
Το σύστημα με το tanking, τους σουπερσταρ και τους ρολίστες είναι ίδιο χρόνια τώρα, αρκούν για να χάσει το NBA το ενδιαφέρον του άραγε;.
Για τους αγώνες 82 είναι και 82 θα παραμείνουν, δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει αυτό στο άμεσο μέλλον γιατί συνδυάζεται με στατιστικά, ρεκόρ και επιδόσεις που για τους Αμερικάνουν είναι σημαντικά για την προώθηση του NBA.
Τα analytics επίσης ήρθαν για να μείνουν και αυτό δεν γυρίζει πίσω, το μοναδικό που μπορεί να αλλάξει είναι οι κανονισμοί ως προς το τρόπο που παίζεται το άθλημα και ως προς το draft.
Από την δικιά μου σκοπιά γιατί δεν ξέρω πως το βλέπει ένας αμερικάνος θεατής πρέπει να επιτραπεί στους αμυντικούς να παίξουν άμυνα, είτε αυτό λέγεται hand checking είτε όχι, να καταργηθεί ο κανονισμός των 3 δευτερολέπτων για τους αμυνόμενους (ισχύει καμιά 20αριά χρόνια βέβαια αυτό) και να τιμωρείται με επιθετικό φάουλ ο επιθετικός που προσπαθεί να εκμαιεύσει το φάουλ, (σε εμφανείς περιπτώσεις τουλάχιστον) και να ...μειωθεί η αξία του τριπόντου σε 2,5 πόντους (και ας με κοροϊδεύουν όποτε το λέω) είτε να επιτραπεί στους αμυνόμενους να μποκάρουν τα τρίποντα στην κάθοδο.
Για το draft νομίζω τα έκαναν σαλάτα, πήγαν και μείωσαν τις πιθανότητες μια ομάδα που τερματίζει στις 3 τελευταίες θέσεις να πάρει το νο1. Μόνο που αύξησαν ανεμενόμενα την πιθανότητα για άλλες 10 ομάδες. Ειδικά η 9η από το τέλος ομάδα από 6% έχει πλέον 20% πιθανότητες να πάρει ένα τοπ5 pick και 4,5% να πάρει ένα νο1, γιατί μια ομάδα να παλέψει να μπει στα πλέυ οφ και να αποκλειστεί; Προτάσεις υπάρχουν, draft tournaments, draft με προκαθορισμένα ανά έτος Pick και ότι μπορεί να φανταστεί κανείς, η λίγκα είχε αναγνωρίσει το πρόβλημα, όμως το έκανε χειρότερο, για να δούμε σε επόμενο στάδιο τι θα γίνει.

[yorgos]

Να θέσω το ερώτημα αν το ενδιαφέρον πράγματι μειώνεται. Έχουν μειωθεί τα εισιτήρια και η τηλεθέαση και αν ναι πόσο; Νομίζω η τηλεθέαση φέτος πρέπει να είναι και αυξημένη.

Εντυπωσιακά πεσμένη, ακόμη και στους τελικούς (στην κανονική περίοδο είναι πιο έντονη η πτώση). Ακόμη κι αν δε λάβουμε υπόψη τον κορωνοιό, σε εκατομμύρια τηλεθεατές η πτώση είναι εμφανής

https://www.statista.com/statistics/240 ... ed-states/

Σίγουρα για ένα μέρος του κοινού όπως και για μένα το ενδιαφέρον είναι μειωμένο είναι όμως έτσι γενικότερα;

Ενδιαφέρον έχει ότι το 70% των Ρεπουμπλικανών (δηλαδή του μισού πληθυσμού) λέει ότι παρακολουθεί λιγότερο ΝΒΑ λόγω της έντονης πολιτικοποίησης της λίγκας :
Some 70% of Republicans say they are less likely to watch sports due to athletes' calls for racial justice, but 61% of Democrats and 47% of Independents say athletes speaking out has "not changed their viewing habits."
https://www.forbes.com/sites/tommybeer/ ... da7c26b315

Για τους αγώνες 82 είναι και 82 θα παραμείνουν, δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει αυτό στο άμεσο μέλλον γιατί συνδυάζεται με στατιστικά, ρεκόρ και επιδόσεις που για τους Αμερικάνουν είναι σημαντικά για την προώθηση του NBA.

Έχει κατατεθεί ήδη πρόταση και εξετάζεται για τροποποίηση του συστήματος των 82 αγώνων, ενώ υπάρχει και το θέμα της διοργάνωσης "του κυπέλλου".

Τα analytics επίσης ήρθαν για να μείνουν και αυτό δεν γυρίζει πίσω, το μοναδικό που μπορεί να αλλάξει είναι οι κανονισμοί ως προς το τρόπο που παίζεται το άθλημα και ως προς το draft.

Σωστά. Τα analytics απλώς επισπεύδουν τις εξελίξεις γιατί είναι πιο εύκολο να δεις τις τάσεις. Αλλά οι τάσεις καθορίζονται από την αλλαγή στον τρόπο που παιχνιδιού, που μπορεί να διαμορφωθεί από τους κανονισμούς.

Σε ό,τι αφορά τη διάρκεια των αγώνων, το θέμα έχει συζητηθεί πολλές φορές στην αρμόδια επιτροπή του ΝΒΑ, η διάρκεια είναι τεράστια και αντιτηλεοπτική πια. Αν θυμάμαι καλά το 2014 (?) στα expansion games είχαν κάνει τους αγώνες 44 λεπτά δοκιμαστικά.

A, βρήκα αυτό στο σοβαρό bleacher:
https://bleacherreport.com/articles/223 ... h-of-games

To πιο εντυπωσιακό για μένα ήταν τα παράπονα των ιδιοκτητών ότι η λίγκα τους πλέον έχει αρχίσει και γίνεται αδιάφορη για τις μη φυλετικές μειονότητες και ότι απευθύνεται σε ένα φτωχότερο κομμάτι του κοινού, χάνοντας τους λευκούς, το οποίο είναι ελαφρώς σοκαριστικό.
During the 2016–17 season, 66 percent of the league's viewers were racial and ethnic minorities. Its audience was 47 percent blacks, 34 percent whites, 11 percent Hispanics (of any race), and 8 percent Asians.

Το λες και εντυπωσιακό σε χώρα όπου μόνο τo 13% είναι μαύροι και μόνο το 18% λατίνοι. Το έχω διαπιστώσει και σε συζητήσεις με Αμερικανούς πελάτες (όχι απαραίτητα Ρεπουμπλικανούς) πως οι παίκτες του ΝΒΑ είναι "αχάριστοι τύποι από το γκέτο" ή πως "παρακολουθώ κολεγιακό αλλά όχι ΝΒΑ, είναι μισθοφόροι και thugs". Τυγχάνει να έχω πολλούς μαύρους Αμερικανούς πελάτες (περίπου το 40% των Αμερικανών μου είναι σε αυτή την κατηγορία) και μου έχει κάνει εντύπωση το πόσοι και πόσες θεωρούν πως οι αθλητές του ΝΒΑ (ή τέλος πάντων πολλοί από αυτούς) είναι ¨κακομαθημένα κ@@@παιδα". Δεν είναι εύκολο να μιλάς με Αμερικανούς για racial issues (το έχουμε ξανασυζητήσει εδώ, μια φορά είχα ραντεβού με ένα πελάτη σε ένα φεστιβάλ, τον ρώτησα πώς θα τον αναγνωρίσω και να μου περιγράψει τον εαυτό του όπως με περιέγραψα εγώ και προσεβλήθη!), αλλά γενικά βρίσκω σοκαριστικό το πώς ακόμη και μαύροι θεωρούν πως οι παίκτες του ΝΒΑ αποτελούν κακά πρότυπα για τα παιδιά τους, σε αντίθεση με άλλους επαγγελματίες (και μαύρους) αθλητές, πχ του american football. Άσχετο με τη συζήτηση, αλλά σχεδόν πάντα η πρώτη κουβέντα με το που μαθαίνουν την εθνικότητά μου είναι ο Γιάννης και πόσο καλό role model είναι "όχι σαν τους δικούς μας".

[Conan1982]

1. Έχει κατατεθεί ήδη πρόταση και εξετάζεται για τροποποίηση του συστήματος των 82 αγώνων, ενώ υπάρχει και το θέμα της διοργάνωσης "του κυπέλλου".
2.Σε ό,τι αφορά τη διάρκεια των αγώνων, το θέμα έχει συζητηθεί πολλές φορές στην αρμόδια επιτροπή του ΝΒΑ, η διάρκεια είναι τεράστια και αντιτηλεοπτική πια. Αν θυμάμαι καλά το 2014 (?) στα expansion games είχαν κάνει τους αγώνες 44 λεπτά δοκιμαστικά.

A, βρήκα αυτό στο σοβαρό bleacher:
https://bleacherreport.com/articles/223 ... h-of-games

3.Σωστά. Τα analytics απλώς επισπεύδουν τις εξελίξεις γιατί είναι πιο εύκολο να δεις τις τάσεις. Αλλά οι τάσεις καθορίζονται από την αλλαγή στον τρόπο που παιχνιδιού, που μπορεί να διαμορφωθεί από τους κανονισμούς.

1-2. Ναι τα ξέρω αυτά, έχω διαβάσει και το συγκεκριμένο άρθρο απλώς δεν πιστεύω χωρίς να έχω κάποιο στοιχείο στην διάθεση μου ότι θα προχωρήσουν τουλάχιστον άμεσα στην μείωση του αριθμού των παιχνιδιών, ίσως αν δουν ότι τα έσοδα που χάνουν είναι τελικά περισσότερα. Η μείωση τώρα των λεπτών σε 44 δεν θα αλλάξει και κάτι δραματικά και μάλλον δεν το θέλουν ούτε οι παίκτες, πόσος χρόνος θα εξοικονομηθεί; 10-12 λεπτά;
3. Συμφωνούμε.

[yorgos]

Η μείωση τώρα των λεπτών σε 44 δεν θα αλλάξει και κάτι δραματικά και μάλλον δεν το θέλουν ούτε οι παίκτες, πόσος χρόνος θα εξοικονομηθεί; 10-12 λεπτά;

Το 44 ήταν ενδιάμεσο στάδιο, η πρόταση ήταν να πέσουν στα 40 όπως στην Ευρώπη, οπότε και η διαφορά είναι περίπου ένα μισάωρο. Στην Ευρώπη ένα ματς διαρκεί 1ώ50λ (ιδανικός τηλεοπτικός χρόνος, ακόμη και για τις ταινίες υπάρχει πίεση από τα κανάλια προς τους παραγωγούς για να είναι τηλεοπτικές), στις ΗΠΑ 2ώ40λ. Είναι κουραστικό, ειδικά με τα τάιμ άουτ. Όταν είσαι στο γήπεδο περνάει η ώρα αλλά καθισμένος στον καναπέ είναι κάπως.

[ggr]

Δε συμφωνώ στο ότι υάρχει κάμια μυστική συνωμοσία και κάποιοι σκοτεινοί άρχοντες αποφασίζουν, φτιάχνουν αφηγήματα γυρίζουν τα τραπέζια και λένε "άρχεται η διαπλοκή" και κανονίζουν το ποιοι θα πάνε σε ποιες ομάδες και τι θέαμα θα εμφανίσουν.

Συμφωνώ όμως στο ότι με αφετηρία τους Γουόριορς το παιχνίδι στο ΝΒΑ πήγε υπερβολικά στο τρίποντο, βασικά επειδή οι νέοι τρόποι προπόνησης και η τεχνολογία κάνουν πολύ πιο εύκολη την προπόνηση σε εκατοντάδες σουτ την ημέρα και την εξάσκηση της μνήμης των μυών. Αυτό σε συνδυασμό με την αλλαγή των κανονισμών υπέρ του επιτιθέμενου (για να ανεβάσει το σκορ, άρα και τις θεαματικές φάσεις, άρα και την εμπορικότητα) έχουν ως αποτέλεσμα ένα θέαμα αποκρουστικό, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια, όπου οι σέντερ σουτάρουν από τα 8 μέτρα , οι γκαρντ από τα 15 και δεν υπάρχει midrange, post game και κανείς άνθρωπος στη ρακέρα, για να μη μιλήσουμε για το ρυθμό των επιθέσεων που είναι αστείος.


Αλλάζει όλο αυτό, με αλλαγή κανονισμών, ή αν δεν αλλάζει τέλος πάντων μετριάζεται.

Το πρόβλημα πάντως της μείωσης του ενδιαφέροντος τουλάχιστον στην εγχώρια αγορά δεν είναι μόνο θέμα προϊόντος και θεάματος. Είναι και θέμα perception, αυτό δείχνουν όλες οι μελέτες, το ΝΒΑ ο μέσος Αμερικανός το βλέπει ως το άθλημα των μαύρων και των λατίνων. Guess what, έτσι είναι, το κοινό του είναι κυρίως μαύροι και λατίνοι και σε αυτές τις διχαστικές εποχές είναι τελευταίο στις προτιμήσεις των λευκών ανδρών (με ΤΕΡΑΣΤΙΑ διαφορά), που είναι η πλειοψηφία του αθλητικού κοινού (και του διαφημιστικά πιο ενδιαφέροντος κοματιού του). Αν δει κανείς τις έρευνες είναι εώς και σοκαριστικές. Έξω πάντως πάει καλά το ΝΒΑ, το expansion συνεχίζεται.

Εντάξει, δεν είναι Game of Thrones αλλά δεν είναι και αγγελικά πλασμένο το ΝΒΑ. Υπάρχουν και περιπτώσεις που έχει γίνει επέμβαση της λίγκας ή προσπάθεια προώθησης συγκεκριμένων ομάδων και παιχτών. Θυμήσου το σκάνδαλο με τους στημένους αγώνες, που είχε ξεσπάσει την προηγούμενη δεκαετία. Την ανταλλαγή του Paul στους Clippers. Πολύ απλά, είχε γίνει σούσουρο, επειδή κάποιοι ιδιοκτήτες δεν ήθελαν να πάει στους Lakers και εκμεταλλευόμενοι το καθεστώς της ομάδας της Νέας Ορλεάνης, τον έστειλαν στην άλλη ομάδα της πόλης. Το ντραφτ του 1985, που υπάρχει πιθανότητα να ήταν σημαδεμένος ο φάκελος των Knicks (υπάρχουν σχετικά βίντεο). Κατάλαβα τι εννοείς στην αρχή του ποστ, απλά σου παραθέτω και την άλλη πλευρά. Κάτι πέταξε στο Last dance και ο Salley για το πλάνο του ΝΒΑ εκείνης της εποχής...

Τώρα, όσον αφορά τη μείωση του ενδιαφέροντος, είναι καθαρά δική τους ευθύνη και θεωρώ ότι οφείλεται περισσότερο στους κανονισμούς και λιγότερο στα φυλετικά κριτήρια. Άθλημα των μαύρων ήταν και στη δεκαετία του '90 αλλά ήταν πολύ δημοφιλές στις ΗΠΑ. Καταλαβαίνω τον φίλαθλο που δεν θέλει να βλέπει σκορ τύπου 75-72 αλλά και το σημερινό , όπως πολύ σωστά αναφέρεις, έχει πάει στο άλλο άκρο.

[ssoulliss]

Πάρα πολύ ωραία τα επιχειρήματα της συζήτησης από τους προλαλήσαντες (gourgou, nikolas12, yorgos, ggr, Conan1982) με το θέμα που έθιξε ο Redotor_33.

Με αρκετά από αυτά συμφωνώ, έχω σαν σκέψεις να προτίνω τα εξής:

Μήπως ήρθε η ώρα να υπάρξει ένα moratorium δεκαετίας μεταξύ NBA, NCAA και παικτών που να απαγορεύει τη συμμετοχή στο draft για παίκτες κάτω των 20 ετών;

Μήπως πρέπει να γίνει υποχρεωτική (για κάποια χρόνια) η διετία στα προγράμματα των κολλεγίων; Για κάθε Kobe, Garnett και LeBron υπάρχουν δεκάδες παραδείγματα αθλητών που η μπασκετική παιδεία που πήραν από την τριετή ή τετραετή τους πορεία στα προγράμματα ήταν σημαντική (π.χ. πρόσφατα ο Brogdon).

Ο Kenyon Martin ήταν ο τελευταίος Senior (τεταρτοετής) σαν νούμερο ένα στο draft το 2000, o Buddy Hield o επόμενος που βρέθηκε πολύ ψηλά (Νο6) το 2016. Ο Oladipo είναι ο τελευταίος Junior (το 2013) που επιλέχθηκε στην πρώτη πεντάδα, μετά υπάρχουν μόνο 18άρηδες-19άρηδες και τέλος.

Μήπως θα πρέπει η FIBA να επιβάλλει κάποιους όρους στην αθρόα φυγή παικτών από την Ευρώπη; (αυτό το θεωρώ εκ των πρωτέρων πάρα πολύ δύσκολο αλλά νομίζω είναι αναγκαίο πλέον).

Παλιότερα οι αμερικανοί που ερχόντουσαν από το NBA στην Ευρώπη κουβαλούσαν πολύ μπάσκετ και παραστάσεις από παικταράδες. Τώρα υπάρχουν πολλά παραδείγματα που έρχονται αμερικανοί με πέρασμα από το NBA και δεν μπορούν να σταθούν ούτε εδω, και ο λόγος είναι πως δεν γνωρίζουν τα βασικά του αθλήματος ή της θέσεως τους.

Μήπως θα πρέπει η "ρακέτα" να επιστρέψει στην κανονική της μορφή (της ρακέτας) και όχι στην μορφή ταψιού που είναι πλέον;

Τελικά είμαι ο μόνος που πιστεύει πως ο Popovich έχει ευθύνες και μεγάλες για αυτό που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια; Αυτός δεν είναι που πήγε τον Duncan στο 5; Αυτός δεν είναι που στις αρχές του 2000 έπαιζε ξυλίκι (μαζί με εμάς φυσικά ); Αυτός δεν έγινε εμμονικός με τα γωνιαία τρίποντα; Αυτός δεν ήταν που ουσιαστικά απαγόρευε δια ροπάλου από τους παίκτες του να σουτάρουν από μέση απόσταση; Με αυτόν στον πάγκο δεν απέτυχε παταγωδώς δύο φορές η εθνική τους ομάδα (τη μια σαν βοηθός);

Μπορεί να κάνω λάθος, διορθώστε με

[yorgos]

Μήπως ήρθε η ώρα να υπάρξει ένα moratorium δεκαετίας μεταξύ NBA, NCAA και παικτών που να απαγορεύει τη συμμετοχή στο draft για παίκτες κάτω των 20 ετών;

Μήπως πρέπει να γίνει υποχρεωτική (για κάποια χρόνια) η διετία στα προγράμματα των κολλεγίων; Για κάθε Kobe, Garnett και LeBron υπάρχουν δεκάδες παραδείγματα αθλητών που η μπασκετική παιδεία που πήραν από την τριετή ή τετραετή τους πορεία στα προγράμματα ήταν σημαντική (π.χ. πρόσφατα ο Brogdon).

Υπάρχει πάντως και αντιφατική ανάγνωση σε αυτό. Αφού όσοι μένουν 4 χρόνια δεν πάνε και πολύ ψηλά στο ντραφτ, γιατί να μείνουν στο κολέγιο; Οι καλοί απ' ό,τι φαίνεται είναι έτοιμοι από πριν.

Μήπως θα πρέπει η FIBA να επιβάλλει κάποιους όρους στην αθρόα φυγή παικτών από την Ευρώπη; (αυτό το θεωρώ εκ των πρωτέρων πάρα πολύ δύσκολο αλλά νομίζω είναι αναγκαίο πλέον).

Δε νομίζω ότι γίνεται καν, αντίκειται σε ένα σωρό δικαιώματα, ακόμη και τα ανθρώπινα.

Παλιότερα οι αμερικανοί που ερχόντουσαν από το NBA στην Ευρώπη κουβαλούσαν πολύ μπάσκετ και παραστάσεις από παικταράδες.

Αυτό γινόταν όμως επειδή η οικονομική διαφορά Ευρώπης και ΗΠΑ ήταν μικρότερη. Είναι άπειρα τα παραδείγματα μικρομεσαίων ομάδων της Α1 που έφερναν τον 70 παίκτη του ρόστερ των Τζαζ και τον πλήρωναν περισσότερο από όσα έπαιρνε στις ΗΠΑ, ακόμη και την εποχή της δραχμής (ΠΑΣΟΚάρα μας λείπεις). Σήμερα έχουν ξεφύγει τόσο πολύ οι αμοιβές εκεί που δεν μπορείς να προσελκύσεις ούτε από τη G LEague καλά-καλά.

Τώρα υπάρχουν πολλά παραδείγματα που έρχονται αμερικανοί με πέρασμα από το NBA και δεν μπορούν να σταθούν ούτε εδω, και ο λόγος είναι πως δεν γνωρίζουν τα βασικά του αθλήματος ή της θέσεως τους.

Κι επειδή τακτικά είναι πολύ διαφορετικό το παιχνίδι εδώ (πιο πολύπλοκο θα έλεγα, χωρίς να θέλω να προσβάλλω κανέναν) κι επειδή πια οι Ευρωπαίοι παίκτες είναι καλύτεροι, οι ομάδες έχουν περισσότερους ξένους, πια το ότι ήρθες από το ΝΒΑ με 2-way συμβόλαιο δε λέει και πολλά. Ήρθε ο Γουέσλεϊ Τζόνσον με βιογραφικάρα κι έπαιζε σαν το Γιάνκοβιτς. Ήρθε ο Τσάλμερς και του κάνει πλάκα ο Μουράτος.

Αυτός δεν ήταν που ουσιαστικά απαγόρευε δια ροπάλου από τους παίκτες του να σουτάρουν από μέση απόσταση;

Για να μην τα ψάχνβ, οι Σπερς του Πόποβιτς θυμάμαι λάθος ότι είχαν το μεγαλύτερο % στα τρίποντα αλλά δεν ήταν στις ομάδες που επιχειρούσαν πολλά; Πάντως για πολέμιος των σουτ μέσης απόστασης περίεργο να έχει ομάδα με αστέρια τον ΝτεΡόζαν και τον Όλντριτζ.

Με αυτόν στον πάγκο δεν απέτυχε παταγωδώς δύο φορές η εθνική τους ομάδα (τη μια σαν βοηθός);

Δεν τον πολυσυμπαθείς, ε;;;

[Μορφή]

Σε κάποια συμφωνώ, σε κάποια άλλα όχι. Το μπάσκετ αλλάζει, ανέκαθεν άλλαζε, το ίδιο και ο μπασκετμπολίστας. Είμαι δηλαδή από τους λίγους που πιστεύουν πως το τωρινό NBA είναι μαζί με αυτό της δεκαετίας του '80 το καλύτερο της ιστορίας του; Επειδή δεν μπορώ τώρα να μακρολογήσω, και με συγχωρείται, επιτρέψτε μου αργότερα να επιχειρηματολογήσω.

[yorgos]

Είμαι δηλαδή από τους λίγους που πιστεύουν πως το τωρινό NBA είναι μαζί με αυτό της δεκαετίας του '80 το καλύτερο της ιστορίας του;

Βάλε ένα poll να δούμε, αλλά σε βλέπω ως φωτεινό φάρο , καλαμιά στον κάμπο ή μπάτσελορ του ΝΒΑ της post 2017 να ψάχνεις το έτερον σου ήμισυ (δεν το έχεις σε εκτίμηση! στιχάρα ).

[ssoulliss]

Υπάρχει πάντως και αντιφατική ανάγνωση σε αυτό. Αφού όσοι μένουν 4 χρόνια δεν πάνε και πολύ ψηλά στο ντραφτ, γιατί να μείνουν στο κολέγιο; Οι καλοί απ' ό,τι φαίνεται είναι έτοιμοι από πριν.

Δεν ισχυρίζομαι, ότι ντε και καλά μια διετή φοίτηση θα βελτιώσει την κατάσταση του πρωταθλήματος, αλλά είμαι βέβαιος πως θα βελτιωθούν σε αγωνιστικούς (τακτική, γνώση της θέσης) αλλά και ακαδημαϊκούς τομείς, ατομικά.

Δε νομίζω ότι γίνεται καν, αντίκειται σε ένα σωρό δικαιώματα, ακόμη και τα ανθρώπινα.

Αναφερόμουν σε οικονομικούς τομείς κυρίως, δεν το εξέφρασα σωστα. Π.χ. δεν γίνεται να φεύγει τζάμπα ο Bogdanovic.

Αυτό γινόταν όμως επειδή η οικονομική διαφορά Ευρώπης και ΗΠΑ ήταν μικρότερη. Είναι άπειρα τα παραδείγματα μικρομεσαίων ομάδων της Α1 που έφερναν τον 70 παίκτη του ρόστερ των Τζαζ και τον πλήρωναν περισσότερο από όσα έπαιρνε στις ΗΠΑ, ακόμη και την εποχή της δραχμής (ΠΑΣΟΚάρα μας λείπεις). Σήμερα έχουν ξεφύγει τόσο πολύ οι αμοιβές εκεί που δεν μπορείς να προσελκύσεις ούτε από τη G LEague καλά-καλά.

Συμφωνώ. Παρόλο που τότε οι επιλογές των ξένων ήταν λίγες και οι μικρές ομάδες μπορούσαν να φέρουν ένα όνομα π.χ Jeff Malone στο ΒΑΟ.

Για να μην τα ψάχνβ, οι Σπερς του Πόποβιτς θυμάμαι λάθος ότι είχαν το μεγαλύτερο % στα τρίποντα αλλά δεν ήταν στις ομάδες που επιχειρούσαν πολλά; Πάντως για πολέμιος των σουτ μέσης απόστασης περίεργο να έχει ομάδα με αστέρια τον ΝτεΡόζαν και τον Όλντριτζ.

Ο DeRozan του φορτώθηκε, λόγω της φυγής του αγαπημένου του Kawhi. Για τον Λαμάρκο έχω να πω, πως σιγά μην τον έβαζε στα prime του να βαράει τριποντα. Θα ήταν έγκλημα! (το έκανε φέτος, όμως )

Δεν τον πολυσυμπαθείς, ε;;;

[germany96]

Να θέσω το ερώτημα αν το ενδιαφέρον πράγματι μειώνεται. Έχουν μειωθεί τα εισιτήρια και η τηλεθέαση και αν ναι πόσο;
...

Χωρίς να έχω νούμερα μπροστά μου, τα έσοδα της λίγκας πηγαίναν από ρεκόρ σε ρεκόρ στην εποχή της αύξησης των προσπαθειών τριών πόντων και οι ομάδες είχαν βρεθεί να πολλαπλασιάζουν την μετοχική τους αξία χρονιά με την χρονιά. Μεταξύ αυτών των δύο γεγονότων δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι υπάρχει ξεκάθαρη σχέση αιτίας και αιτιατού αλλά σαφώς και δεν είχαν και κανέναν απολύτως λόγο να προβληματιστούν από κάποια αρνητική επίδραση του τρόπου παιχνιδιού του αθλήματος στο bottom line των ομάδων.

Κι από την αντίθετη πλευρά νομίζω ότι είναι επιπόλαιο να ρίξουμε την πτώση των τηλεθεάσεων πέρσι (που όσο περνάνε τα χρόνια οι τηλεοπτικές επιδόσεις στα Αμερικάνικα δίκτυα είναι συνεχώς όλο και λιγότερο σημαντικός δείκτης του συνόλου των εσόδων των ομάδων), σε κάποια ξαφνική αποστροφή του κοινού προς τον τρόπο παιχνιδιού.

Η περσινή ήταν γενικώς χρονιά ανωμαλίας και στο link που παραθέτει ο Γιώργος φαίνεται ότι αντίστοιχη και μεγαλύτερη πτώση σημείωσαν και τα υπόλοιπα αμερικάνικα σπορ στις τηλεθεάσεις τους στις ΗΠΑ. Το σημαντικότερο πρόβλημα της λίγκας όσον αφορά τα έσοδά της (πέρα φυσικά από απρόβλεπτες φυσικές καταστροφές, λιμούς σεισμούς και κορονοψόφους), ξεκάθαρα είναι η σχέση της με την Κίνα και όχι η θέση της γραμμής του τρίποντου, αυτά είναι για να συζητάμε εμείς τις προτιμήσεις μας και να θυμόμαστε τα νιάτα μας που παιζόταν αντρικό μπάσκετ (και δεν το λέω για να πικάρω κανένα, κι εγώ Νταντονικό, Χαρντενικό Houston, μόνο στα playoffs άντεχα να υπομείνω για να γελάσω εις βάρος τους όταν θα τρώγανε την φόλα τους στο τέλος).