eddiedimitris έγραψε: ↑Σάβ Αύγ 29, 2026 10:39 am
1)Βλέπω κράξιμο γενικά για το Σπανούλη...Σοβαρά τώρα από πότε θεωρείται καλός προπονητής?Εχει ελάχιστα χρόνια και έχει προοονησει ομάδες σε πολύ συγκεκριμένες συνθήκες.Μπορει να είναι ή να γίνει στο μέλλον προπονηταρας αλλά ακόμα δεν μπορείς να το πεις αυτό.
2)Όσον αφορά το υλικό...όσοι είμαστε γεννημένοι πριν το 90 θυμόμαστε ότι μπασκέτα υπήρχε ειδικά από Μάιο μέχρι Σεπτέμβριο να είναι γεμάτη...Στα σχολεία πηδούσαμε κάγκελα για να μπούμε ,παίζαμε βολές για το ποιος θα πάρει τη μπασκέτα και φάπες πολλές φορές...Πλέον πέρα απ το γεγονός ότι έχουν μειωθεί πολύ τα παιδιά τα περισσότερα είναι με ένα ταμπλετ και ένα κινητό αποβλακωμένα
Με λίγα λόγια η δεξαμενή είναι πολύ μειωμένη ...προφανώς θα ξανά προκύψουν κάποιοι καλοί παίκτες αλλά με τόσο μικρότερη δεξαμενή αυτό ολοένα και θα δυσκολεύει
Συμφωνώ 100% το εχω ξαναγράψει. Προσπαθώ να ψήσω τον 6χρονο γιο μου να ασχοληθεί με το σπορ, δεν θέλει. Πάει ποτε στοιβο, κολύμπι, ποτε Ζιου Ζιτσου, ποτε ποδόσφαιρο, αλλα το μπάσκετ δεν τον συγκινεί.
Τα παιδιά σήμερα χωριά τα βιντεοπαιχνιδια, την τηλεόραση, τα σοσιαλ, εχουν μια τρελή γκάμα διαθέσιμων δραστηριοτήτων, απο 12 διαφορετικές πολεμικές τέχνες, το ποδόσφαιρο που καλώς η κακώς είναι "βασιλιας" (οχι για εμένα), τένις, στοιβο, πισίνες, ζουμπα, σκάκι, ιστιοπλοΐα, ιππασία και ό,τι μπορεί κάποιος να φανταστεί.
Δεν υπάρχει αυτος ο εθνικός παροξυσμος του 1987-1997 με το μπασκετ. Εγω έφευγα απο το σπίτι 09:30 καλοκαίρι και γύριζα βραδυ (εκτός αν παίζαμε σε σχολεία με προβολείς που με μάζευαν οι γονείς μου) και απο φαί ό,τι έβρισκα.
Ποτε έκατσαν τελευταία φορά παιδιά να δουν Εθνική Εφήβων οπως έβλεπα εγω γυμνασιο τους Ρεντζια Χατζη Ντικουδη Παπανικολαου Κακιουζη, Καλαιτζη, Καραγκουτης, Σουλης, Γιαννούλη και ήθελα να τους μοιάσω. Γιατι και αυτοί οταν έβλεπαν τους Γκάλη, Γιαννάκη κοκ ηταν 10 χρόνων και ονειρευονταν.
Τα σημερινά 16-18 χρονα στα 10 τους τι έβλεπαν... τι είχαν να ονειρευτουν και να θαυμάσουν. Τον Γιάννη;
Ο Γιάννης είναι ενα μεγάλο δώρο και μεγάλη καταρα για το ελληνικό μπάσκετ. Η επιτυχία του δεν δείχνει όσα νομίζουμε. Ο Γιάννης είναι ενα παιδι που δούλεψε και τρύπησε το ταβάνι του. Αλλα το ταβάνι του ηταν εξαρχής ψηλο, για αυτο τον πήραν μικρό στο ΝΒΑ. 2.11 εγινε.
Δεν είναι ο μισοαγυμναστος Διαμαντιδης, ο καθημερινός Γιαννάκης, να ταυτιστούν οτι μπορούν. Καταλαβαινουν οτι Γιάννης δεν θα γίνουν ποτε. Αρα τον θαυμάζουν, δεν προσπαθούν να του μοιάσουν. Μεγάλη συζήτηση.
2ο μεγάλο θεμα το αναπτυξιακό. Τα παιδιά μας δεν μαθαίνουν fundamentals. Δεν βγάζουμε ψηλους. Οκ. Παλιά είχαμε πληθώρα μεγάλων κορμιών. Δεν ξέρω τι φταίει τωρα.
Αλλα για να έχεις 4-5 παικτες ταχυδυναμικους με καλο χειρισμό, πασα, και πολυ καλο σουτ, σε 10.000.000 διαολε, να μην έχεις ούτε έναν (ο Τολιο δεν έχει καλο χειρισμο/δημιουργία) κατι φταίει.
Δεν μαθαίνουν αυτα τα 3 βασικα μικροί. Στα 18 είναι αργά. Εχουν ποτίσει σκοπιμότητα, σκεπτομενα μπασκετ, μπασκετικο ξυλο και αλλα τετοια ωραία.
Και σε αυτό φταίνε γονεις-μανατζαραιοι-προπονητές.
Φταίνε οι μικρές ομάδες που προτιμούν το άγνωστο μαυρακι μπας και βγει νέος Τζειμς απο το να ρισκάρουν σε 3-4 νεα παιδιά (θυμάστε Αμπελόκηπους του Σταυρακοπουλου);
Οι 2 μεγάλοι φταίνε στο οτι παίρνουν ό,τι κινείται απο φόβο μήπως το παρει ο αλλος. Θα έπρεπε να παίρνουν μονο έτοιμους για Ευρωλιγκα παικτες. Τελος.
Φταίνε τέλος και οι παικτες γιατί έχοντας επιλέξει καριερα που πληρώνει 10-12 χρόνια προτιμούν να εξασφαλίσουν προς το ζην απο το να ρισκάρουν. Ίσως γιατί δεν πιστεύουν και στον εαυτό τους.
Σορρυ για το σεντόνι