Έχει ενδιαφέρον όλο αυτό και πέρα από το καθαρά μπασκετικό κομμάτι. Ο Αταμάν φαίνεται να λειτουργεί με πολύ συγκεκριμένα επαγγελματικά όρια, κρατώντας συνειδητά μια απόσταση από τους παίκτες του.
Και εκεί αποκτά ενδιαφέρον το θέμα από πλευράς ψυχολογίας, κοινωνιολογίας, management και ηγεσίας: κατά πόσο αυτή η απόσταση βοηθά έναν προπονητή να παραμένει αντικειμενικός, να διατηρεί τον έλεγχο και να παίρνει αποφάσεις χωρίς προσωπικές επιρροές, αλλά και κατά πόσο μπορεί να κοστίζει σε εμπιστοσύνη, δέσιμο και συνοχή.
Στον αντίποδα, ένας προπονητής όπως ο Πίνι Γκέρσον λειτουργούσε αρκετά διαφορετικά. Πιο εξωστρεφής, πιο προσωπικός, με έντονο χιούμορ και μεγαλύτερη διάθεση να μπαίνει στην καθημερινότητα και στο κλίμα των αποδυτηρίων.
Δεν υπάρχει απαραίτητα σωστό και λάθος μοντέλο. Η απόσταση μπορεί να εξασφαλίζει καθαρούς ρόλους και μεγαλύτερη αντικειμενικότητα, ενώ η πιο προσωπική σχέση μπορεί να χτίζει εμπιστοσύνη και ισχυρότερο δέσιμο. Το ζητούμενο τελικά δεν είναι πόσο κοντά ή μακριά βρίσκεται ένας προπονητής από τους παίκτες του, αλλά αν ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει να λειτουργεί ταιριάζει στη συγκεκριμένη ομάδα και αν παραμένει συνεπής, δίκαιος και αποτελεσματικός.