Μουσική

[basket72]

Αφιέρωμα συντομότατο στην αγαπημένη Αργεντινή όπου η ροκ και τα παρακλάδια της (αλλά και η cumbia) είναι για τους αργεντίνους όπως και το ποδόσφαιρο.
Προτιμώ τις εκτελέσεις από συναυλίες, γιατί οι συναυλίες στην Αργεντινή είναι μιαν άλλη ιστορία.
Ξεκινάω μ' ένα σπουδαίο συγκρότημα, τους Bersuit Vergarabat με πολύ μα πολύ ξεχωριστό ύφος και εν γένει στάση.


Los Piojos:



Leon Gieco:



Los Fabulosos Cadilllacs



Είναι γενικά λόκοο (που λένε κι αυτοί) η φάση με τη μουσική στην Αργεντινή. Άσε που το ποσοστό των Αργεντίνων που παίζουν μουσικό όργανο (βασικά κιθάρα) είναι νομίζω σπάνιο ανά τον κόσμο.

[xavier]

αφου δεν παιρνει κανα ψηλο η αρειαναρα

[berry]

Συνεχίζω στο ίδιο ύφος

Αφού δεν παίρνουμε το 3αρι των ονείρων μας ας βάλω και γω μια πίκρα

[berry]

Έναν Πιτ Μάικλ θέλω ρε

Αντε έναν στηβεν Σμιθ

Τόσο δύσκολο είναι?

Μακεδονικός και Πανελλήνιος λέμε

Ααααχ πόσα τραύματα θα αντέξω πια

[xavier]

εμεις που θα βολευομασταν με το σομπιν και τον τζειμς φορεστ τι να πουμε...

[ssoulliss]

Το Canto General του Neruda



Το Άξιον Εστί, του Ελύτη αμέσως μετά τη πτώση της χούντας



Και φυσικά η σκηνή από την ταινία του Κακογιάννη για τον Ζορμπά, με το χασαποσέρβικο του τεράστιου Anthony Quinn μαζί με τον Alan Bates.

[xavier]

[basket72]

Μεγάλη διασκευή του "Αντώνη¨. Ωραίος.
Κι εξώφυλλο με τα σωστά τα εργαλεία, λέμε.

[basket72]

2 γκαραζιές, αυθάδεις με τα όλα τους:





και μια πολύ καλή γκαράζ, διασκευή του Chills & Fever:

[xavier]

[basket72]

Ένα τραγούδι που έμαθα πρόσφατα (και μου αρέσει πολύυυυ) χάρη στις αλγοριθμικές ταρζανιές του γιουτιούμπ με αφορμή μια ασίστ του Γουόλτερ του Μπέρι του ψυχεδελικού.

[berry]

Ας αποτισουμε φόρο τιμής στον μεγάλο Mark Enbatta που μας άφησε πριν λιγες ημέρες

[xavier]

[berry]

Κιθάρες που ματώνουν αυτιά και σπάνε τύμπανα

[basket72]

Έχω λιώσει τα βίντεο για τον Ντούντα. Του είχα αδυναμία κι ευτυχώς τα έγραψα όσο ζούσε ακόμα.
Σ' ένα από αυτά πήρε το αυτί μου την τρελή εισαγωγή του Ρούντολφ Σένκερ (αδελφός του τεράστιου κιθαρίστα Μάικλ Σένκερ) στο When the smoke is going down. Πέρα του ότι μου θυμίζει παιδικά-γυμνασιακά χρόνια, είναι ασματάρα κιόλας μέσα από φοβερό άλμπουμ.



Αντίο κι από εδώ ρε Ντούντα.