Κλιματική κρίση - αγώνας χρόνου που δεν διεξάγεται

[Καρβουνιάρης]

Σε ένα μόνο από τα θέματα που θίγονται θα ήθελα να πω από όσα ξέρω πως η ετήσια παραγωγή CO2 με φυσικές διεργασίες (αναπνοή, αποσύνθεση, ωκεανοί, ηφαίστεια κ.λπ.) είναι περίπου 800 δισ. τόνοι, ενώ από ανθρώπινη δραστηριότητα είναι περίπου 40 δισ. τόνοι. Δηλαδή σε μια αναλογία 95% με 5%.

Πολύ σωστά.

Η φύση εκπέμπει περίπου 800 δισ. τόνους, αλλά απορροφά επίσης περίπου 800 δισ. τόνους. Οι διαδικασίες που περιγράφεις ανακυκλώνουν κυρίως τον ίδιο άνθρακα. Ο άνθρωπος προσθέτει περίπου 40 δισ. τόνους επιπλέον, κυρίως βγάζοντας άνθρακα από γεωλογικά αποθέματα όπου βρισκόταν για εκατομμύρια χρόνια.

Είναι σαν να έχεις ένα λογαριασμό στον οποίο μπαίνουν 800 ευρώ και βγαίνουν 800. Αν προσθέσεις ένα νέο έξοδο 40 ευρώ, αυτό είναι μόνο το 5% της συνολικής κίνησης, αλλά προκαλεί το 100% του ελλείμματος.

Έχεις δίκιο. Οπότε, το ζήτημα είναι όχι μόνο να μειώσουμε τις εκπομπές, αλλά συνδυαστικά να αυξήσουμε και την απορρόφηση. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε με ποιους τρόπους μπορεί να γίνει αυτή η αύξηση της απορροφητικότητας, σε ποιο βαθμό γίνεται σήμερα, και τι όρια έχει. Θέλει ψάξιμο.

[TonyTonyChopper]

Έψαξα λίγα πράγματα αλλά χωρίς να εμβαθύνω πολύ.
Καταρχάς, η φύση αποθηκεύει ένα μέρος του διοξειδίου του άνθρακα που παράγεται από τον άνθρωπο. Αυτή τη στιγμή, αποθηκεύει περίπου το 50% των εκπομπών αυτών μέσω των ωκεανών και των φυτών, τα οποία, με την αύξηση του διοξειδίου, το απορροφούν και φωτοσυνθέτουν περισσότερο. Τα περισσότερα φυτά δεν έχουν φτάσει σε κορεσμό, αλλά η απορρόφηση επιπλέον διοξειδίου σχετίζεται και με τη διαθεσιμότητα θρεπτικών στοιχείων κ.α.

Όμως, οι ωκεανοί γίνονται πιο όξινοι όταν απορροφούν διοξείδιο του άνθρακα. Παράλληλα, μπορεί να αυξάνεται η φωτοσύνθεση, αλλά αυξάνεται και η θερμοκρασία, με αποτέλεσμα τα φυτά να χάνουν άνθρακα λόγω της αναπνοής, να προκαλούνται περισσότερες πυρκαγιές κ.α. Γενικά, οι επιστήμονες δεν είναι σίγουροι για πόσο ακόμα θα μπορεί το περιβάλλον να αποθηκεύει το επιπλέον διοξείδιο, ενώ μπορεί να υπάρξει μέχρι και αντιστροφή του φαινομένου.

Υπάρχουν διάφορες μέθοδοι αποθήκευσης του άνθρακα, οι οποίες χωρίζονται σε βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες. Οι βραχυπρόθεσμες είναι πιο φθηνές, αλλά δεν είναι μόνιμες και μπορεί να επηρεαστούν, πχ από μια πυρκαγιά, με αποτέλεσμα ο άνθρακας να απελευθερωθεί ξανά στο περιβάλλον. Στις μακροπρόθεσμες, ο άνθρακας μπορεί να αποθηκευτεί για χιλιάδες χρόνια, αλλά το κόστος είναι μεγάλο, όπως και η ενέργεια που απαιτείται (τι πιο σύνηθες να συμβεί).

Οπότε, έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτές οι μέθοδοι είναι συμπληρωματικές, αλλά ο βασικός μας στόχος πρέπει να είναι η μείωση των εκπομπών.
Πηγές: IPCC, βιβλίο φυσιολογίας φυτών