Μιλάμε για τις δύο ομάδες με τα μεγαλύτερα μπάτζετ στην Ευρώπη και, δυστυχώς, αντί να απολαμβάνουμε μπάσκετ υψηλού επιπέδου, καταλήγουμε να εκνευριζόμαστε με όλους αυτούς τους εξωγενείς παράγοντες, οι οποίοι κανονικά θα έπρεπε να είναι κομπάρσοι και όχι πρωταγωνιστές. Πρωταγωνιστές θα έπρεπε να είναι μόνο οι παίκτες.
Ειλικρινά, δεν ξέρω πού θα καταλήξει όλη αυτή η κατάσταση. Προσωπικά, έχω κουραστεί να ασχολούμαι με διαιτητές, παρασκήνιο και με το συνεχές ξύλο μέσα στο γήπεδο. Πάνω από τα κύπελλα και τις διακρίσεις θα έπρεπε να βρίσκονται το ευ αγωνίζεσθαι, ο σεβασμός και οι αξίες του αθλητισμού — κάτι που δυστυχώς απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά.
Είναι πραγματικά κρίμα να δαπανώνται τόσα εκατομμύρια για παίκτες, προπονητές, προσωπικό και εγκαταστάσεις, χωρίς να υπάρχει ο ανάλογος σεβασμός προς το ίδιο το άθλημα. Και αυτό ξεκινά, πρωτίστως, από τις διοικήσεις και των δύο ομάδων, οι οποίες συντηρούν και τροφοδοτούν αυτό το ατέρμονο γαϊτανάκι αντιπαραθέσεων.
Είμαι πολύ απογοητευμένος από όλη αυτή την κατάσταση, η οποία συνεχίζεται εδώ και χρόνια χωρίς κανείς να δείχνει πραγματική διάθεση να τη σταματήσει. Και, βλέποντας όλα αυτά, αισθάνομαι ότι η απόφασή μου να φύγω από την Ελλάδα ήταν μία από τις καλύτερες που έχω πάρει. Η τοξικότητα, η κουλτούρα του θύματος και της μετάθεσης ευθυνών, ο φθόνος, η μιζέρια, το βόλεμα μέσω γνωριμιών, ο συντηρητισμός και ο φόβος απέναντι στο διαφορετικό είναι στοιχεία που, κατά τη γνώμη μου, κάνουν την καθημερινότητα αφόρητη.







BasketForum – Ιστορικό Αρχείο