Redoctor_33 έγραψε: ↑Τετ Δεκ 03, 2025 8:28 pm
Το κοκκινοπράσινο τραύμα.
Η κορύφωση της Β' Μπαρτζώκας περιόδου ήταν φυσικά το 2023. Που τα κάναμε όλα τέλεια εκτός απτο τελευταίο διλεπτο όπου πάθαμε badalona II.
Κάποιοι θα λέγανε και ότι η ήττα από Μισιτς είναι και αυτή τραύμα αλλά τότε η ομάδα ακόμα ήταν στην άνοδο και πρακτικά εμείς πήγαμε να το κλέψουμε το ματς στο τέλος.
Εκ τότε εχει ξεκινήσει μια περίοδος διαχειρισης αυτής της ήττας/τραύματος. Το ότι την ακριβώς επόμενη χρονιά ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το 7ο αστέρι ενώ είχε να πάει φ4 12 χρόνια βάθυνε ακόμα παραπάνω την πληγη και αύξησε την πίεση.
Σαν πληγωμένοι εραστές πρόεδροι και προπονητικό Τιμ προσπαθούν να κατακτήσουν το χαμένο τρόπαιο του 2023. Δεν δέχονται ότι πιθανώς ο τρόπος για να έρθει είναι μέσα απτό να γίνουν οι ίδιοι η αλλαγή που χρειάζεται όπως είπε ο κοουτς στην Α' Μπαρτζωκεια περίοδο υπό την πίεση των επιστημόνων βέβαια.
Εκτόξευση μπάτζετ με ανισοκατανομη και ελλείψεις σε θέσεις κλειδιά. Οι μπατζανακηδες του κοουτς (οι ίδιοι που είχαν συμβάλει βέβαια στο bartzokasball 2022-2023) εκτίθενται περαιτέρω όσο αυξάνεται η πίεση και σωρευονται λάθη ατυχίες και αποτυχίες.
Ακόμα και αν δεν έρθει το τρόπαιο άμεσα, θα φύγει η υπέρμετρη πίεση από κοουτς, μπατζανακηδες κοουτς και παίχτες που παραμένουν κλειδιά και στην τωρινή σύνθεση (πλέον μόνο Γουοκαπ και Βεζενκοφ ουσιαστικά).
Αλλά αν ο Μπαρτζώκας δεν καταφέρει να γιανει το τραύμα φέρνοντας ξανά ένα ευρωπαϊκό η πίεση θα αυξάνει και στους προέδρους για την εμμονή τους σε μια σχέση που έχει καταστεί πλέον δυσλειτουργική. Και παρότι το χάρισμα του σεφ σε ιδιώτες, ανεβάζει το στάτους του συλλόγου μαζί θα ανεβαίνει και η πίεση από πιθανούς μνηστήρες της.
Θα μου επιτρέψεις να πω ότι η ανάρτησή σου βασίζεται σε μια σειρά από εντυπώσεις και ψυχολογικές αναγνώσεις, αλλά όχι σε πραγματική αγωνιστική, οργανωτική ή οικονομική ανάλυση. Ο ίδιος ο τίτλος «κοκκινοπράσινο τραύμα» και η επίκληση σε «πληγωμένους εραστές» το μόνο που κάνει είναι να παρουσιάζει μια αφήγηση και στην πραγματικότητα να προσωποποιεί και να δραματοποιεί ζητήματα που είναι ξεκάθαρα αγωνιστικά και διαχειριστικά.
1. Το 2023 δεν αποτελεί “τραύμα” που καθόρισε την πορεία της ομάδας.
Ο Ολυμπιακός έχασε έναν τελικό στις λεπτομέρειες —όπως όλες οι μεγάλες ομάδες κάποτε. Η ήττα αυτή δεν προκάλεσε κάποιου είδους ψυχολογική κατάρρευση. Η επόμενη σεζόν επηρεάστηκε κυρίως από απώλειες βασικών παικτών, τραυματισμούς και την ανάγκη επαναδόμησης —από παράγοντες, δηλαδή, αντικειμενικούς, όχι «τραυματικούς». Για αυτό ευθύνεται σε κύριο βαθμό ο προπονητής και οι λάθος εκτιμήσεις του (που έχουν υπεραναλυθεί σε άλλα νήματα) και όχι κάποιο ψυχολογικό τραύμα.
2. Η κατάκτηση της ευρωλίγκας από τον Παναθηναϊκό δεν “βάθυνε πληγές”.
Ο ανταγωνισμός είναι δεδομένος και φυσιολογικός. Ο Ολυμπιακός δεν λειτουργεί συγκριτικά ή αντανακλαστικά με βάση το τι κάνει ο Παναθηναϊκός. Η σύγκριση, ως μοχλός ψυχολογικής πίεσης, είναι περισσότερο ερμηνεία παρά πραγματικότητα. Περισσότερο αυτό λειτούργησε και λειτουργεί στα συναισθήματα των οπαδών παρά στη λειτουργία ενός μεγάλου αθλητικού οργανισμού.
3. Η διοίκηση δεν “κυνηγά το χαμένο τρόπαιο” σαν εμμονή. Οι οπαδοί μπορεί, και έχουν κάθε δικαίωμα να ονειρεύονται ό,τι θέλουνε. Όχι όμως η διοίκηση.
Οι Αγγελόπουλοι έχουν διαχρονικά επενδύσει στη σταθερότητα, στην αξιοπιστία και στην προστασία ενός μοντέλου που απέδωσε. Όχι σε σπασμωδικές κινήσεις. Αυτό που περιγράφεις ως “εμμονή” είναι στην πραγματικότητα η συνέπεια που έχει φέρει τα συνεχόμενα F4 επί β' θητείας Μπαρτζώκα.
4. Η κριτική περί “ανισοκατανομής μπάτζετ” και “μπατζανάκηδων” είναι επιφανειακή.
Οι επιλογές προσωπικού δεν γίνονται με όρους παρέας, αλλά με βάση ένα συγκεκριμένο αγωνιστικό πλάνο που ήδη έχει αποδειχθεί λειτουργικό. Οι αδυναμίες του ρόστερ δεν οφείλονται σε συγγενικές ή φιλικές σχέσεις, αλλά σε λανθασμένες επιλογές κυρίως ως προς την επάνοδο και τον ρόλο του Έβανς και στην ανάγκη ύπαρξης ενός 4/5αριού με άλλα χαρακτηριστικά από Σάσα και Πίτερς, και σε δεύτερη φάση στις αντικειμενικές δυσκολίες της αγοράς.
5. Η σχέση διοίκησης–προπονητή δεν είναι δυσλειτουργική.
Ίσα-ίσα είναι μια από τις πιο σταθερές συνεργασίες στην Ευρώπη. Αντιμετωπίζει —όπως κάθε οργανισμός— κύκλους επιτυχίας, ανανέωσης και προσαρμογής. Το να προεξοφλείται “κρίση” απλώς επειδή δεν ήρθε ακόμα η ευρωκούπα, είναι υπεραπλούστευση.
6. Το “χάρισμα του ΣΕΦ” και οι φανταστικοί “μνηστήρες” δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.
Το ιδιοκτησιακό καθεστώς του Ολυμπιακού δεν καθορίζεται από αποτελέσματα μιας σεζόν ούτε από αμφιλεγόμενα αφηγήματα περί “πίεσης”. Η διοίκηση έχει αποδείξει ότι είναι σταθερή, οικονομικά συνεπής και απόλυτα συνδεδεμένη με το σύλλογο. Καμμιά δυσλειτουργικότητα δεν υπάρχει.
Με δυό λόγια, προσπαθείς να εξηγήσεις την πορεία της ομάδας με όρους συναισθηματικού δράματος, τη στιγμή που η πραγματικότητα είναι πολύ πιο απλή:
Ο Ολυμπιακός πέρασε από αγωνιστικές και ροστερικές μεταβολές, συνεχίζει να διεκδικεί τίτλους σε υψηλό επίπεδο και στηρίζεται σε μια διοίκηση και έναν προπονητή που έχουν αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα, παρ' όλα τα σοβαρά και μεγάλα λάθη που έγιναν στη στελέχωση της ομάδας το καλοκαίρι.
