Η ιστορία των Μουντομπάσκετ

[benchwarmer]

Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μπάσκετ είναι ένας θεσμός που πλέον ξεπερνάει τα 70 χρόνια ζωής. Η ιδέα πάρθηκε μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ως ένα επιπλέον τουρνουά (μετά βέβαια αυτό των Ολυμπιακών Αγώνων) που θα φέρει κοντά τις ομάδες όλης της υφηλίου. Όπως όμως όλα τα πράγματα εκείνη την εποχή, η πράξη τουλάχιστον αρχικά αποδείχθηκε ότι απείχε αρκετά από την θεωρία.

Πρώτη διοργάνωση το 1950, με διοργανώτρια την Αργεντινή, την μοναδική χώρα που ήθελε να αναλάβει κάτι τέτοιο (βρισκόμενη σε σχετικά "καλή" κατάσταση, μιας που απείχε σε μεγάλο βαθμό από τον πρόσφατο μεγάλο πόλεμο). Μετείχαν μόλις 9 ακόμα χώρες, οι 4 επίσης της Νότιας Αμερικής (Βραζιλία, Χιλή, Εκουαδόρ, Περού), σύνολο δηλαδή οι μισές όλου του τουρνουά. Από την Ευρώπη κλήθηκαν η... Αίγυπτος και η Γαλλία (ως πρώτες του Ευρωμπάσκετ 1949, μια άλλη δική της ιστορία αυτή η διοργάνωση), ενώ με κάτι σαν wild card η Ισπανία και η Γιουγκοσλαβία (χώρες που δεν είχαν καν λάβει μέρος στο πρόσφατο Ευρωμπάσκετ, προσπαθώντας και αυτές να επουλώσουν τις πληγές του πολέμου). Τέλος, είχαμε και την παρουσία της ομάδας των ΗΠΑ. Συγκεκριμένα, την ομάδα των Denver Chevrolets, πρωταθλητών σε μία από τις ερασιτεχνικές λίγκες των ΗΠΑ εκείνη την εποχή, σημάδι φυσικά ότι δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον στην χώρα για μία τέτοια διοργάνωση, μπροστά στο νεοϊδρυθέν ΝΒΑ, αλλά ακόμα και στις υποχρεώσεις του NCAA, με το Παγκόσμιο να ορίζεται για τον μήνα... Νοέμβριο.

Οι ομάδες λοιπόν της Νότιας Αμερικής είχαν σαφέστατο προβάδισμα. Χαρακτηριστικά κάποια σκορ που μοιάζουν ανέκδοτο με τα δεδομένα του σήμερα: Περού-Γιουγκοσλαβία 33-27, Χιλή-Ισπανία 54-40 κλπ. Οι Γιουγκοσλάβοι μάλιστα εν τέλει μηδενίστηκαν από όλο το τουρνουά, καθώς αρνήθηκαν να αγωνιστούν απέναντι στην Ισπανία (Τίτο vs Φράνκο, τελικά ο αθλητισμός δεν ένωνε ακριβώς). Στον άτυπο τελικό της διοργάνωσης (υπήρξε όμιλος τελικής φάσης), βρέθηκαν αντιμέτωπες οι δύο αήττητες ως τότε: η διοργανώτρια Αργεντινή και οι ΗΠΑ (θυμίζω, την χώρα εκπροσωπούσε μία ομάδα πρακτικά εργασιακού πρωταθλήματος, δείγμα βέβαια του πόσο μπροστά ήταν το μπάσκετ εκεί σε σχέση με τον υπόλοιπο πλανήτη ακόμη). Τελικά, μπροστά σε 20.000 κόσμο οι Αργεντίνοι πήραν τη νίκη με 64-50, με 20 πόντους του MVP του τουρνουά, μυθικού για την χώρα Oscar Furlong. Το χάλκινο μετάλλιο πήγε στην Χιλή, ενώ τέταρτη ήταν η Βραζιλία.

Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης ο αγωνιζόμενος για την Ισπανία αλλά πρακτικά Χιλιανός Alvaro Salvadores με 13.8 πόντους μέσο όρο. Να επαναλάβω γιατί πραγματικά μοιάζει με παράλληλο σύμπαν: μιλάμε για μία διοργάνωση που η Χιλή κατέκτησε την 3η θέση και ο καλύτερος παίκτης της Εθνικής Ισπανίας ήταν Χιλιανός! Στην καλύτερη πεντάδα της διοργάνωσης εκτός των Furlong και Salvadores βρέθηκαν επίσης ο Αργεντίνος Ricardo Gonzalez, ο Αμερικανός John Stanich και ο Χιλιανός Rufino Bernedo. Και για να έχουμε και μία ιδέα για τα ύψη των παικτών της εποχής, ο Furlong (που αγωνιζόταν ως σέντερ) ήταν 1.90, ενώ όλοι οι υπόλοιποι της καλύτερης πεντάδας που αναφέρθηκαν ήταν κάτω από 1.85.

Και κάποια ελάχιστα πλάνα από τον τελικό, όπου το πιο ενδιαφέρον είναι το πόσο γεμάτο είναι το γήπεδο, με τον κόσμο να βρίσκεται έως και πάνω στις τελικές γραμμές:



Η τελική κατάταξη:
1. Αργεντινή
2. ΗΠΑ
3. Χιλή
4. Βραζιλία
5. Αίγυπτος
6. Γαλλία
7. Περού
8. Εκουαδόρ
9. Ισπανία
10. Γιουγκοσλαβία

[ssoulliss]

Από την Ευρώπη κλήθηκαν η... Αίγυπτος και η Γαλλία (ως πρώτες του Ευρωμπάσκετ 1949, μια άλλη δική της ιστορία αυτή η διοργάνωση),

Εξαιρετικό!!! Νομίζω ότι εκείνη την περίοδο η Αίγυπτος ήταν μεν ανεξάρτητο κράτος αλλά ουσιαστικά άνηκε ακόμη στη σκέπη της Μεγάλης Βρετανίας. Είχε σίγουρα βασιλιά (μέχρι που ήρθε ο Νάσερ) και αν δεν κάνω λάθος αγωνιζόταν στην ευρωπαϊκή ζώνη σε όλα τα αθλήματα. Θεωρητικά θα έπρεπε να πάμε και εμείς λόγω χάλκινου μεταλλίο σε εκείνο το απίστευτο EuroBasket του 1949 όπως επιπροσθέτως ίσως βοηθούσε ότι υπήρχαν αρκετοί Έλληνες επιχειρηματίες τότε στην Αργεντινή.

Όμως η χώρα είχε βγει από τον εμφύλιο, πιθανότατα δεν θα ασχολήθηκε και κανείς σοβαρά. Κρίμα όμως γιατί είχαμε τα δύο ιερά τέρατα της εποχής (Μουρούζη και Ματθαίου) και επίσης ίσως θα είχαμε κάποιους από τους παίκτες της μεγάλης πεντάδας του Πανελληνίου (σε νεαρότερη ηλικία).

[Giwrgos_AEK]

Τα πρώτα παγκοσμια πρωταθληματα μέχρι και το 1967 όπως θα δούμε έγιναν στη Λατινική Αμερική και οι χώρες της αμερικανικής ηπείρου ξεπερνούσαν τις μισές από τις συμμετέχοντες. Οι χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ αντιμετώπιζαν και προβλήματα με τη βίζα στα πρώτα χρονια ενώ στη διοργάνωση του 1959 έπαιξε ρόλο και η ψυχροπολεμικη πολιτικη καθώς η ΕΣΣΔ δεν κατέβηκε νσ παίξει με την Ταϊβάν στην τελική φάση, μηδενίστηκε κι έχασε ένα σίγουρο χρυσό μετάλλιο ...

[Giwrgos_AEK]

Επιπλέον μιας και είπα για το 1959..από εκείνη τη διοργάνωση ως το 1967 διεξαγονταν τα παγκόσμια πρωτσθληατα σε μόνο έτος για να μη συμπίπτουν με τα μουντιάλ . Το ίδιο που ξανα έγινε από τη τελευταία διοργάνωση του 2019 δηλ..

[benchwarmer]

Επόμενη διοργάνωση αυτή του 1954 και από την Αργεντινή μεταφερόμαστε στη γειτονική Βραζιλία και το νεόκτιστο κλειστό του Maracanazinho, το οποίο (σωστά μαντέψατε) βρίσκεται δίπλα στο θρυλικό ποδοσφαιρικό Maracana. Συμμετείχαν 12 ομάδες, που χωρίστηκαν σε 4 ομίλους των τριών, με τις δύο πρώτες κάθε ομίλου να προκρίνονται στην τελική φάση των 8 ομάδων, όπου έπαιξαν όλοι με όλους ώστε να βγει η τελική κατάταξη.

Στις 12 αυτές ομάδες δεν βρισκόταν η κάτοχος του τίτλου Αργεντινή, η οποία αρνήθηκε την πρόσκληση (οι λόγοι δεν είναι απόλυτα σαφείς). Έχουμε και πάλι 5 ομάδες από τη Νότια Αμερική (Βραζιλία, Ουρουγουάη, Χιλή, Περού, Παραγουάη), 3 από την Ευρώπη (Γαλλία, Ισραήλ και Γιουγκοσλαβία, με τον μόλις 30χρονο ακόμη Aca Nikolic στον πάγκο της), 2 από την Ασία (Φιλιππίνες και Φορμόζα, η οποία είναι η σημερινή Ταϊβάν και επρόκειτο για την χώρα που δημιουργήθηκε ως "Republic of China" από την εξόριστη κυβέρνηση των Κινέζων εθνικιστών μετά την ήττα τους από τους κομμουνιστές του Μάο, θα φανεί πολύ χρήσιμη αυτή η πληροφορία στην επόμενη διοργάνωση) και 2 από την Βόρεια Αμερική (Καναδάς και ΗΠΑ, η οποία και πάλι στέλνει στη διοργάνωση μία ομάδα ερασιτεχνικού/εργασιακού πρωταθλήματος, τους Peoria Caterpillars). Η πολύ ισχυρή ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης είχε ήδη κάνει την εμφάνισή της στην Ευρώπη κατακτώντας το Ευρωμπάσκετ του 1953, όμως δεν συμμετείχε εδώ λόγω κακών διπλωματικών σχέσεων με την Βραζιλία, τι πιο σύνηθες για την εποχή.

Η διοργάνωση στο αγωνιστικό της μέρος έμοιαζε καρμπόν της προηγούμενης, καθώς στην τελευταία αγωνιστική της τελικής φάσης έφτασαν να αναμετρώνται αήττητες ως τότε στον άτυπο τελικό η ομάδα των ΗΠΑ με την ομάδα της διοργανώτριας χώρας (τότε Αργεντινή, τώρα Βραζιλία). Αυτή τη φορά όμως οι ΗΠΑ θα είναι καλύτερες και θα κερδίσουν εύκολα με 62-41, παρά την παρουσία 35.000 Βραζιλιάνων στις κερκίδες. Το χάλκινο μετάλλιο θα πάει στις Φιλιππίνες, που θα ξεκινήσουν κάπως έτσι την μακρά και ιδιαίτερη σχέση τους με το σπορ. MVP του τουρνουά ο Αμερικανός Kirby Minter, πρώτος σκόρερ ο Ουρουγουανός Oscar Moglia με 18.7 πόντους (τα σκορ γενικά έχουν ανέβει πλέον, μιας που εισήχθη και ο κανονισμός των 30 δευτερολέπτων στην επίθεση που δεν υπήρχε ως τότε!), ενώ την καλύτερη πεντάδα της διοργάνωσης συμπλήρωσαν οι Βραζιλιάνοι Algodao και Wlamir και ο Carlos Loyzaga των Φιλιππίνων.

Η τελική κατάταξη:
1. ΗΠΑ
2. Βραζιλία
3. Φιλιππίνες
4. Γαλλία
5. Φορμόζα
6. Ουρουγουάη
7. Καναδάς
8. Ισραήλ
9. Παραγουάη
10. Χιλή
11. Γιουγκοσλαβία
12. Περού

[ssoulliss]

Στις 12 αυτές ομάδες δεν βρισκόταν η κάτοχος του τίτλου Αργεντινή, η οποία αρνήθηκε την πρόσκληση (οι λόγοι δεν είναι απόλυτα σαφείς).

Από αυτό το κείμενο προκύπτει το παρακάτω:

(μετάφραση Google)

And Argentina? Politics again. Perón did not have a good relationship with President Joao Café, who viewed Peronism's intention to expand throughout Latin America with great reluctance. On top of that, in the 1953 South American Championship, Argentina had not also participated due to political problems between the Argentine and Uruguayan governments and that gave the Brazilians one more excuse.

[benchwarmer]

1959 και η τρίτη διοργάνωση θα γίνει ξανά στην Νότιο Αμερική. Σειρά αυτή τη φορά (μετά από Αργεντινή και Βραζιλία) της Χιλής να την διοργανώσει, όχι με ιδιαίτερη επιτυχία καθώς το κλειστό γήπεδο που επρόκειτο να χτιστεί δεν ετοιμάστηκε εγκαίρως και έτσι οι αγώνες της τελικής φάσης έγιναν στο ανοιχτό Εθνικό Στάδιο του Σαντιάγο.

Από την Ευρώπη θα κληθούν να συμμετάσχουν μόλις δύο χώρες, αυτή τη φορά όμως θα είναι πράγματι οι δυνατότερες της ηπείρου, οι δύο πρώτες του προηγούμενου Ευρωμπάσκετ, Σοβιετική Ένωση και Βουλγαρία. Αντίστοιχα, θα έχουμε τις δύο πρώτες του πρόσφατου Παναμερικανικού: Βραζιλία και Ουρουγουάη. Οι επιπλέον προσκλήσεις βέβαια θα δοθούν αποκλειστικά σε χώρες της διοργανώτριας ηπείρου: Αργεντινή, Καναδάς, Μεξικό και Πουέρτο Ρίκο, ενώ θα έχουμε επίσης την Αίγυπτο από την Αφρική και τις Φιλιππίνες και την Φορμόζα (μιλήσαμε για αυτήν στην προηγούμενη διοργάνωση) από την Ασία. Φυσικά, θα έχουμε και την παρουσία των ΗΠΑ, που αυτή τη φορά θα στείλουν στην διοργάνωση την στρατιωτική ομάδα της Αεροπορίας τους. Σαφέστατα ήταν τελείως υποβαθμιστικός ο τρόπος που αντιμετώπιζαν τη συγκεκριμένη διοργάνωση, ενώ ήδη στους Ολυμπιακούς Αγώνες έστελναν ό,τι καλύτερο υπήρχε στο κολεγιακό μπάσκετ (Bill Russell το 1956, Oscar Robertson αμέσως μετά το 1960 κλπ).

Στην πρώτη φάση, 12 ομάδες θα χωριστούν σε τρεις ομίλους των τεσσάρων, με τους δύο πρώτους από κάθε όμιλο να προκρίνονται στην τελική 7άδα, όπου θα έπαιζαν όλοι με όλους για να βγει η τελική κατάταξη. Αν δεν σας βγαίνουν τα μαθηματικά, δεν κάνετε κάποιο λάθος: η διοργανώτρια Χιλή πέρασε bye την πρώτη φάση και βρέθηκε απευθείας στην τελική... Από τον 1ο όμιλο προκρίνονται ΗΠΑ και Φορμόζα, από τον 2ο Βραζιλία και Σοβιετική Ένωση και από τον 3ο Βουλγαρία και Πουέρτο Ρίκο.

Φτάνουμε λοιπόν στην τελική φάση, όπου καθίσταται σαφές ότι η κορυφαία ομάδα του τουρνουά είναι η Σοβιετική Ένωση. Νίκη με 66-63 επί της Βραζιλίας, νίκη με το εμφατικό 62-37 επί των ΗΠΑ, φτάνοντας έτσι στην τελευταία αγωνιστική αήττητη. Επρόκειτο για μία ομάδα με κορμό της είχε την μεγάλη ομάδα της Ρίγας (με τα τρία σερί Κύπελλα Πρωταθλητριών), προεξάρχοντος φυσικά του θηριώδους Janis Krumins των 2.20, σε μία εποχή που μετά βίας τα αντίπαλα σέντερ έφταναν τα 2 μέτρα. Παράλληλα, η Βραζιλία έχει καθαρίσει την 2η θέση επί των Αμερικανών, ενώ όλες οι υπόλοιπες ομάδες είναι σαφώς πιο αδύναμες. Την τελευταία αγωνιστική όμως έρχεται το πρόβλημα, καθώς το ματς που είχε απομείνει στους Σοβετικούς ήταν αυτό απέναντι στην Φορμόζα, μία χώρα που οι ίδιοι δεν την αναγνώριζαν. Τελικά θα αρνηθούν να αγωνιστούν (όπως ομοίως έπραξαν και οι Βούλγαροι) και η τιμωρία από την ΦΙΜΠΑ ήταν σαφής: οι δύο ομάδες θα κατακτήσουν τις δύο τελευταίες θέσεις στην τελική φάση, ανεξάρτητα από το ρεκόρ τους. Έτσι, οι Βραζιλιάνοι θα κατακτήσουν έναν ανέλπιστο τίτλο (έχοντας πάντως πολύ καλή ομάδα), ενώ τα άλλα δύο μετάλλια θα πάνε σε ΗΠΑ και Χιλή (ένα πολύ ωραίο trivia quiz του πόσα μετάλλια έχει η Χιλή σε Μουντομπάσκετ, η απάντηση είναι δύο!).

MVP του τουρνουά αναδεικνύεται ο Βραζιλιάνος Amaury Pasos (ψηλός), ενώ την καλύτερη πεντάδα της διοργάνωσης συμπληρώνουν ο συμπατριώτης του Wlamir Marques ("πλάγιος"), ο σπουδαίος Βούλγαρος Atanasov, ο Πορτορικάνος πλέι-μέικερ Juan Vicens και βέβαια ο Σοβιετικός Krumins. Πρώτος σκόρερ ο Ταϊβανέζος Chen Tsu-Li με 20.1 πόντους μέσο όρο.

Τελική κατάταξη:
1. Βραζιλία
2. ΗΠΑ
3. Χιλή
4. Φορμόζα
5. Πουέρτο Ρίκο
6. Σοβιετική Ένωση *
7. Βουλγαρία *
- - - - - - - - - - - - - - - - - -
8. Φιλιππίνες
9. Ουρουγουάη
10. Αργεντινή
11. Αίγυπτος (για την ακρίβεια ως "Ενωμένη Αραβική Δημοκρατία", ήταν η σύντομη χώρα που υπήρξε μεταξύ 1958-1961 από την ένωση Αιγύπτου και Συρίας)
12. Καναδάς
13. Μεξικό

[benchwarmer]

Φτάνουμε στην 4η διοργάνωση, αυτήν του 1963 και πλέον σιγά σιγά έχουμε καταλήξει σε ένα συγκεκριμένο "καλούπι" όσον αφορά το format κλπ. Σταθερά επίσης μένουν και άλλα πράγματα, όπως το ότι η διοργάνωση γίνεται για 4η συνεχόμενη φορά στη Νότιο Αμερική (Βραζιλία συγκεκριμένα), καθώς οι Φιλιππίνες που αρχικά ήταν να την διοργανώσουν αρνήθηκαν την έκδοση βίζας στα μέλη των χωρών του ανατολικού/κομμουνιστικού μπλοκ. Άλλη μία σταθερά ήταν η υποτίμηση του τουρνουά εκ μέρους των ΗΠΑ, οι οποίες έστειλαν στην διοργάνωση μία μικτή ομάδα παικτών από κολεγιακό και εργασιακές λίγκες, η οποία όπως θα δούμε για πρώτη φορά θα αποτύχει να πάρει οποιοδήποτε μετάλλιο, σημάδι εκτός των άλλων ότι οι Εθνικές των άλλων καλύτερων χωρών παγκοσμίως είχαν φτάσει πλέον στο επίπεδο να κερδίζουν τέτοιες υποδεέστερες αμερικανικές ομάδες (παρά το γεγονός ότι αυτήν την φορά μετείχαν σε αυτή και ορισμένοι μετέπειτα σπουδαίοι παίκτες, όπως ο θρύλος του ΝΒΑ Willis Reed).

Στον 1ο όμιλο οι ευρωπαϊκές Σοβιετική Ένωση και Γαλλία θα προκριθούν έναντι των υποδεέστερων Ουρουγουάης και Καναδά. Στον 2ο όμιλο το ίδιο θα κάνουν οι Γιουγκοσλαβία και Πουέρτο Ρίκο έναντι των Ιαπωνίας και Περού, ενώ από τον 3ο όμιλο προκρίνονται οι ΗΠΑ και Ιταλία απέναντι σε Μεξικό και Αργεντινή. Είναι ίσως η πρώτη διοργάνωση όπου βλέπουμε τις πλέον πιο γνωστές μας ως μπασκετικές δυνάμεις χώρες να προχωρούν. Φτάνουμε έτσι στην τελική φάση, όπου και πάλι με τον γνωστό τρόπο (όλοι εναντίον όλων) αυτές οι 6 ομάδες μαζί με την διοργανώτρια Βραζιλία θα αγωνιστούν για τα μετάλλια.

Το πρώτο σημαντικό αποτέλεσμα θα έρθει την 1η κιόλας αγωνιστική, με την Γιουγκοσλαβία των θρυλικών Korac και Ivo Daneu να επικρατεί των ΗΠΑ με 65-63, ενώ δύο μέρες μετά θα είναι η σειρά των Σοβιετικών, που θα επικρατήσουν των άσπονδων εχθρών τους με 75-74. Την διαφορά όμως θα την κάνει η διοργανώτρια και κάτοχος του τίτλου Βραζιλία, η οποία θα θέλει να αποδείξει ότι η κατάκτηση του 1959 (με την απόσυρση των Σοβιετικών θυμίζω απέναντι στην Φορμόζα) δεν ήταν τυχαία. Παίζοντας ένα φύσει επιθετικό μπάσκετ θα επικρατήσουν τόσο των Σοβιετικών όσο και των Γιουγκοσλάβων με διψήφιες διαφορές και σκοράροντας 90 πόντους έκαστος, ενώ την τελευταία αγωνιστική θα επικρατήσουν και των Αμερικανών με 85-81 με το πάρτυ να ξεκινά στο Ρίο. Λίγο νωρίτερα την ίδια ημέρα, οι Γιουγκοσλάβοι θα επικρατήσουν με 69-67 των Σοβιετικών και θα κατακτήσουν την 2η θέση, αφήνοντας τρίτους τους Σοβιετικούς και εκτός βάθρου τους Αμερικανούς.

MVP της διοργάνωσης ο Βραζιλιάνος Wlamir, ενώ στην καλύτερη πεντάδα θα είναι μαζί του και ο συμπατριώτης του Amaury (o ΜVP του 1959). Είναι δύο ονόματα άγνωστα σήμερα (ή και παλιότερα) στο ευρύ κοινό, έχουν όμως κατακτήσει 14 και 12 μετάλλια αντίστοιχα με την Εθνική της Βραζιλίας σε Ολυμπιακούς, Παγκόσμια και Παναμερικανικά πρωταθλήματα, με το μπάσκετ στην χώρα να έχει πολύ πλούσια και μακρά ιστορία, αν και πάντα στην σκιά του ποδοσφαίρου. Στην καλύτερη πεντάδα θα βρεθούν επίσης ο Σοβιετικός Petrov (όπου στο τιμόνι της ομάδας βρίσκεται ήδη ο Gomelsky), ο Αμερικανός Don Kojis (που έφτασε και all-star στο ΝΒΑ το 1968) και ο Γάλλος Dorigo, ενώ πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης αναδείχθηκε ο Περουβιανός Duarte (ο κορυφαίος παίκτης που έχει βγάλει ποτέ η χώρα) με 23 πόντους μέσο όρο.

Τελική κατάταξη:
1) Βραζιλία
2) Γιουγκοσλαβία
3) Σοβιετική Ένωση
4) ΗΠΑ
5) Γαλλία
6) Πουέρτο Ρίκο
7) Ιταλία
8) Αργεντινή
9) Μεξικό
10) Ουρουγουάη
11) Καναδάς
12) Περού
13) Ιαπωνία

[benchwarmer]

1967 και πλέον έχουμε περάσει σε μία εποχή λίγο πιο κοντινή μας, όπου τα αποτελέσματα και οι νικητές των αναμετρήσεων μας είναι σίγουρα πιο "οικεία" και δεν μας προξενούν τόση εντύπωση, όσο στη δεκαετία του '50. Αυτό βέβαια που δεν έχει αλλάξει είναι ο τόπος διεξαγωγής, καθώς για 5η συνεχή φορά σε 5 διοργανώσεις ορίζεται η Νότια Αμερική, συγκεκριμένα αυτή τη φορά η Ουρουγουάη.

Οι ομάδες που θα συμμετέχουν είναι:
H διοργανώτρια Ουρουγουάη
Οι 4 πρώτες του Ευρωμπάσκετ (Σοβιετική Ένωση, Γιουγκοσλαβία, Πολωνία, Ιταλία)
Οι 4 πρώτες του τουρνουά Νοτίου Αμερικής (Βραζιλία, Αργεντινή, Περού, Παραγουάη)
Οι 2 πρώτες του τουρνουά Βορείου/Κεντρικής Αμερικής (Μεξικό και Πουέρτο Ρίκο)
Η νικήτρια του Πανασιατικού (Ιαπωνία)
Οι ΗΠΑ ως κάτοχοι του Ολυμπιακού τουρνουά του 1964. Τότε βέβαια είχαν κατεβάσει ό,τι καλύτερο υπήρχε στο NCAA, ενώ τώρα, τηρώντας την παράδοση των Μουντομπάσκετ, κατεβάζουν μία πιο μέτρια ομάδα. Είχαμε βέβαια φύγει από τις εποχές των πρώτων διοργανώσεων και των εργασιακών ομάδων, αλλά πλέον κάποιοι απλώς καλοί παίκτες από κολέγια (και όχι οι καλύτεροι) δεν ήταν de facto καλύτεροι από τις Εθνικές που είχαν κάνει πολύ σημαντικά βήματα προόδου (όπως αυτές του ανατολικού μπλοκ).

Να σημειωθεί πριν περάσουμε στα αγωνιστικά, ότι η διοργάνωση δεν στέφθηκε από ιδιαίτερη επιτυχία από οργανωτικής πλευράς. Κακές γηπεδικές συνθήκες και κυρίως πολύ κρύο (μιας που μιλάμε για Ιούνιο στο νότιο ημισφαίριο) ήταν ίσως και ο βασικός λόγος που από την επόμενη διοργάνωση θα κοπεί το μονοπώλιο της Νοτίου Αμερικής ως τόπος διεξαγωγής.

Στον 1ο λοιπόν όμιλο (που ήταν μάλλον ο δυνατότερος όλων), ΗΠΑ και Γιουγκοσλαβία θα προκριθούν απέναντι σε Μεξικό και Ιταλία. Η Ιταλία ήταν η μοναδική ευρωπαϊκή ομάδα που έμεινε εκτός του τελικού ομίλου, σε μία εποχή που πλέον φαινόταν καθαρά πως το ευρωπαϊκό μπάσκετ είχε σαφώς προοδεύσει και οι ομάδες που το εκπροσωπούσαν στο Μουντομπάσκετ ήταν αναλογικά λίγες ως προς το σύνολο.
Στον 2ο όμιλο οι Σοβιετικοί θα κάνουν πάρτυ απέναντι σε Αργεντινή (που προκρίθηκε μαζί), Περού και Ιαπωνία, κερδίζοντας με διαφορές άνω των 40 πόντων. Ήταν μία ομάδα που στον πάγκο της βρισκόταν ο Aleksander Gomelsky και που διακρινόταν για τις συνεχείς αλλαγές των παικτών της, με όλη την 12άδα να έχει σχεδόν ισάξια συμμετοχή, κάτι καθόλου σύνηθες για την εποχή.
Στον 3ο όμιλο, Βραζιλία και Πολωνία ήταν σαφώς ανώτερες από Πουέρτο Ρίκο και Παραγουάη. Το Πουέρτο Ρίκο που βλέπουμε πάντως πως από τότε είχε μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με το άθλημα, κάτι βέβαια όχι παράλογο αν αναλογιστούμε την ιδιαίτερη σχέση της χώρας με τις ΗΠΑ.

Στην τελική φάση λοιπόν, είναι σαφές πως τα μετάλλια θα είναι υπόθεση των ίδιων 4 ομάδων που ήταν και στο προηγούμενο Μουντομπάσκετ (Βραζιλία, Σοβιετική Ένωση, Γιουγκοσλαβία, ΗΠΑ). Και πράγματι, οι Σοβιετικοί θα χάσουν μεν από τις ΗΠΑ με 58-59 σε ένα δραματικό ματς, οι ΗΠΑ όμως θα βρεθούν τελικά εκτός βάθρου σε τριπλή ισοβαθμία, χάνοντας και από τους Γιουγκοσλάβους και από τους Βραζιλιάνους. Οι Γιουγκοσλάβοι που θα κλειδώσουν το ασημένιο με την νίκη τους επί της Βραζιλίας με 84-87 και την τελευταία αγωνιστική θα έχουν την ευκαιρία για το χρυσό απέναντι στους Σοβιετικούς. Το ματς θα είναι πολύ σκληρό, με παίκτες να αποβάλλονται (1ος διαιτητής μάλιστα ήταν ο Έλληνας Κώστας Δήμου), αλλά τελικά οι Σοβιετικοί θα είναι πιο διαβασμένοι, αλλά θα έχουν και περισσότερες λύσεις και θα επικρατήσουν με 71-59, κατακτώντας τον τίτλο.




MVP της διοργάνωσης δεν θα είναι κάποιος εκ των νικητών πάντως, αλλά ο Γιουγκοσλάβος (Σλοβένος συγκεκριμένα) Ivo Daneu, ενώ στην καλύτερη πεντάδα θα βρεθούν μαζί του ο συμπατριώτης του αδικοχαμένος Ravidoj Korac, ο Σοβιετικός (Λιθουανός) Paulauskas, ο Βραζιλιάνος Menon και ο Πολωνός Lopatka, ο οποίος θα αναδειχθεί και σε πρώτο σκόρερ του τουρνουά με 19.7 πόντους μέσο όρο.

Τελική κατάταξη:
1) Σοβιετική Ένωση
2) Γιουγκοσλαβία
3) Βραζιλία
4) ΗΠΑ
5) Πολωνία
6) Αργεντινή
7) Ουρουγουάη
8) Μεξικό
9) Ιταλία
10) Περού
11) Ιαπωνία
12) Πουέρτο Ρίκο
13) Παραγουάη

[benchwarmer]

Περνάμε στην διοργάνωση του 1970, που είναι η πρώτη που θα γίνει εκτός Νοτίου Αμερικής. Είναι η ώρα της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας να αναλάβει, με 5 πόλεις να μοιράζονται τα καθήκοντα, καμία εκ των οποίων βέβαια δεν είναι η πρωτεύουσα Βελιγράδι (η τελική φάση θα γίνει στην Λουμπλιάνα). Είναι η πρώτη φορά όπου θα εκπροσωπηθούν σε ένα Μουντομπάσκετ και οι 5 ήπειροι, με την συμμετοχή της ομάδας της Αυστραλίας, η οποία βέβαια ακόμη ήταν πολύ πίσω από τον παγκόσμιο ανταγωνισμό.

Στον 1ο όμιλο, ΗΠΑ και Τσεχοσλοβακία θα προκριθούν απέναντι σε Κούβα και Αυστραλία, με το παιχνίδι μεταξύ Τσεχοσλοβακίας και Κούβας να είναι πάντως οριακό (82-80). Η Τσεχοσλοβακία ήταν μία χώρα που είχε κατακτήσει μετάλλιο στα δύο τελευταία Ευρωμπάσκετ (1967 και 1969), οδηγούμενη από τον σπουδαίο Jiri Zidek. Όσο για τους Αμερικάνους, είχαν και πάλι μία ομάδα κολεγιόπαιδων (σε καμία περίπτωση των καλύτερών τους), στην οποία συναντάμε μεταξύ άλλων τον Tal Brody (που κατέκτησε μερικά χρόνια αργότερα το Κύπελλο Πρωταθλητριών ως Ισραηλινός με την Μακάμπι) και τον Bill Walton στα 18 του (πριν καν δηλαδή παίξει την πρώτη του χρονιά στο κολέγιο).

Στον 2ο όμιλο Βραζιλιάνοι και Ιταλοί θα προκριθούν απέναντι σε Κορεάτες και Καναδούς. Οι Βραζιλιάνοι είναι σαφώς ανανεωμένοι από την ομάδα των χρυσών του 1959 και 1963, έχουν όμως τον ίδιο προπονητή, τον θρυλικό "Kanela", με τα συνολικά 5 μετάλλια σε Μουντομπάσκετ. Οι Ιταλοί και αυτοί έχουν προοδεύσει πλέον αρκετά, με παίχτες όπως οι Recalcati, Bariviera, αλλά φυσικά πλέον και ο 20χρονος Dino Meneghin.

Στον 3ο και τελευταίο όμιλο (θυμίζω οι Γιουγκοσλάβοι ως διοργανωτές περνούσαν κατευθείαν στην τελική φάση) έχουμε την γνωστή παράσταση του ολοκληρωτικού μπάσκετ της Σοβιετικής Ένωσης, που δεν αφήνει περιθώριο σε Ουρουγουάη (που πάντως προκρίθηκε ως δεύτερη), Παναμά και Αίγυπτο.

Ο όμιλος της τελικής φάσης αρχίζει από την πρώτη αγωνιστική με σπουδαία ματς, Γιουγκοσλαβία-Ιταλία 66-63 και Βραζιλία-Σοβιετική Ένωση 66-64. Θα δούμε πραγματικά 5 ομάδες σχεδόν ισοδύναμες, όπου τα πάντα θα είναι ίσως θέμα μέρας. Οι Βραζιλιάνοι θα χάσουν με 25 πόντους από τους Γιουγκοσλάβους, αλλά θα κερδίσουν Σοβιετικούς και Αμερικανούς. Οι Σοβιετικοί θα κερδίσουν τους Γιουγκοσλάβους, αλλά θα χάσουν από Βραζιλιάνους και Αμερικανούς. Οι Αμερικανοί θα είναι πρωτοπόροι τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος, αλλά θα χάσουν και τα τρία τελευταία ματς: Ιταλία, Γιουγκοσλαβία και Βραζιλία, και θα βρεθούν έτσι τελείως εκτός βάθρου. Τελικά το χρυσό θα πάει στους διοργανωτές Γιουγκοσλάβους, έστω και αν ο τοπικό είδωλο της Λουμπλιάνας (που θυμίζω έγινε η τελική φάση) Ivo Daneu θα είναι σε κακή κατάσταση και επί της ουσίας ο παίκτης με την λιγότερη συμμετοχή. Είναι η διοργάνωση που γίνεται η "αλλαγή φρουράς" στο γιουγκοσλαβικό μπάσκετ από τους παίκτες του '60 σε αυτούς του '70, με πρώτο και καλύτερο τον Kresimir Cosic, ο οποίος θα έχει σχεδόν τους διπλάσιους πόντους από οποιονδήποτε συμπαίκτη του στο τουρνουά. Αλλαγή σκυτάλης έχουμε και στον πάγκο της ομάδας, με τον Ranko Zeravica πλέον αντί του Nikolic.

MVP του τουρνουά αναδείχθηκε ο Sergei Belov της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ στην καλύτερη πεντάδα τον ακολουθούν ο συμπατριώτης του Paulauskas, φυσικά ο Cosic, o Αμερικανός Kenny Washington και ο Βραζιλιάνος Maciel, ο συνεχιστής των μεγάλων παικτών της προηγούμενης δεκαετίας (μέχρι φυσικά την έλευση του σπουδαιότερου όλων της χώρας, Oscar Schmidt). Πρώτος σκόρερ του τουρνουά ο Κορεάτης Shin Dong-Pa, με την εκπληκτική συγκομιδή των 32.6 πόντων μέσο όρο, την κορυφαία επίδοση μέχρι τότε στην ιστορία της διοργάνωσης.

Τελική κατάταξη:
1. Γιουγκοσλαβία
2. Βραζιλία
3. Σοβιετική Ένωση
4. Ιταλία
5. ΗΠΑ
6. Τσεχοσλοβακία
7. Ουρουγουάη
- - - - - - - - - - - - - - - - - - -
8. Κούβα
9. Παναμάς
10. Καναδάς
11. Κορέα
12. Αυστραλία
13. Αίγυπτος

Και εδώ ολόκληρο το ματς Γιουγκοσλαβίας-ΗΠΑ από την τελική φάση (και όχι βέβαια ο "τελικός" όπως αναφέρεται)

[benchwarmer]

Έχουμε πλέον μπει για τα καλά στην δεκαετία του '70, με το άθλημα να έχει πάρει πλέον μία μορφή που είναι σαφώς πιο οικεία ως προς το σήμερα και συγκεκριμένες χώρες να μονοπωλούν το ενδιαφέρον διεθνώς. Είναι η ώρα για το Μουντομπάσκετ του 1974, το οποίο θα διεξαχθεί στο Πουέρτο Ρίκο, χώρα η οποία ήταν πλέον μία υπολογίσιμη δύναμη στο αμερικανικό μπάσκετ, έχοντας το ασημένιο στους πρόσφατους Παναμερικανικούς, και μερικούς θρυλικούς για την χώρα παίκτες στο ρόστερ της (Raymond Dalmau, Teofilo Cruz κλπ.)

Μία μικρή αλλαγή στην διεξαγωγή του τουρνουά αφορά επίσης την αύξηση των ομάδων από 13 σε 14. Οι τρεις όμιλοι των 4 ομάδων (από όπου προκρίνονται οι δύο πρώτοι) στην πρώτη φάση παραμένουν, στην τελική φάση όμως θα αγωνίζεται απευθείας εκτός από την διοργανώτρια και η κάτοχος του τίτλου (στην προκειμένη περίπτωση η Γιουγκοσλαβία).

Οι άλλες 12 ομάδες του τουρνουά θα είναι:
- Η 2η του Ευρωμπάσκετ Ισπανία (1η ήταν η Γιουγκοσλαβία που πήρε πρόκριση ως κάτοχος του Μουντομπάσκετ). Μία ομάδα που, εκτός από την πρόοδο των γηγενών παικτών, είχε βέβαια δυναμώσει πάρα πολύ με την ισπανοποίηση των Wayne Brabender και Clifford Luyk, γεγονός που εκτός από την Εθνική εκμεταλλευόταν και η Ρεάλ Μαδρίτης για να χτίσει την δυναστεία της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών.
- Η 3η του Ευρωμπάσκετ Σοβιετική Ένωση. Μία χώρα με τεράστια παραγωγή παικτών, όπου βέβαια ο σταρ της ομάδας ήταν ο Sergei Belov και που δύο χρόνια πριν είχε κερδίσει το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στο Μόναχο, στον περίφημο δραματικό τελικό απέναντι στις ΗΠΑ.
- Η 4η του Ευρωμπάσκετ Τσεχοσλοβακία, που παρέμενε σε υψηλό επίπεδο έχοντας όμως ίσως λίγο χάσει τη λάμψη της δεκαετίας του '60.
- Οι δύο πρώτες του πρωταθλήματος Νοτίου Αμερικής: Βραζιλία και Αργεντινή. Οι πρώτοι θυμίζω ήταν μία παγκόσμια δύναμη, έχοντας μετάλλιο στα 5 τελευταία Μουντομπάσκετ, ενώ οι Αργεντίνοι είχαν σαφώς υποχωρήσει κάπως ως προς τον παγκόσμιο ανταγωνισμό.
- Οι δύο πρώτες του πρωταθλήματος Κεντρικής Αμερικής: Μεξικό και Κούβα. Το Μεξικό είχε στις τάξεις του τον σπουδαίο Manuel Raga (με μεγάλη καριέρα στην Ιταλία), ενώ η Κούβα είχε κάνει την μεγάλη έκπληξη κατακτώντας το χάλκινο στους Ολυμπιακούς του 1972. Η μεγάλη άνοδος του μπάσκετ στη χώρα οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι βρέθηκε σε αυτήν την δεκαετία του 1960 ο σπουδαίος Σοβιετικός πρώην παίκτης Stepas Butautas, με σκοπό να κάνει μία σχολή αντίστοιχη με αυτήν της Σοβιετικής Ένωσης. Στη συνέχεια βέβαια η χώρα βρήκε το βόλεϊ ως το κύριο άθλημά της.
- Οι ΗΠΑ και Καναδάς ως μόνες ομάδες της Βορείου Αμερικής. Οι ΗΠΑ αυτήν την φορά κατέβασαν μία αξιόλογη ομάδα (μάλλον κατά τύχη, αφού και πάλι οι καλύτεροι παίκτες του κολεγιακού δεν συμμετείχαν), με καλύτερους παίκτες τους John Lucas (με αξιόλογη καριέρα στο ΝΒΑ μετά) και Ticky Burden (που μετά από μόλις δύο χρόνια στο ΝΒΑ σταμάτησε το μπάσκετ λόγω σοβαρών θεμάτων συμπεριφοράς, εντός και εκτός γηπέδων).
- Η πρωταθλήτρια Ασίας Φιλιππίνες, η πρωταθλήτρια Αφρικής Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και η πρωταθλήτρια Ωκεανίας Αυστραλία. Τρεις ομάδες βέβαια που όπως θα φανεί θα είναι πολύ πίσω από τον ανταγωνισμό στο τουρνουά, με τους Αφρικανούς να "κατέχουν" ακόμα το ρεκόρ μεγαλύτερης διαφοράς πόντων, στην ήττα τους με 140-48 από τους Σοβιετικούς (92 πόντοι...)

Στον 1ο όμιλο λοιπόν, Σοβιετικοί και Βραζιλιάνοι θα προκριθούν εύκολα απέναντι σε Μεξικό και Κεντροαφρικανούς. Στον 2ο ΗΠΑ και Ισπανία θα κάνουν το ίδιο απέναντι σε Αργεντινή και Φιλιππίνες, ενώ στον 3ο θα γίνει η έκπληξη(?) με Κουβανούς και Καναδούς να αφήνουν εκτός την Τσεχοσλοβακία (και την Αυστραλία).

Στην τελική φάση (όλοι με όλους) θα γίνει σαφές από την πρώτη κιόλας αγωνιστική ότι τα μετάλλια θα είναι υπόθεση τριών. ΕΣΣΔ, Γιουγκοσλαβία και ΗΠΑ θα διαλύσουν Ισπανία, Βραζιλία και Πουέρτο Ρίκο και όλοι θα περιμένουν με αγωνία τα ματς μεταξύ των τριών τους. Την 3η αγωνιστική θα είναι το πρώτο εξ' αυτών, Σοβιετική Ένωση - Γιουγκοσλαβία. Οι Γιουγκοσλάβοι θα επικρατήσουν 82-79, με ονόματα όπως οι Cosic, Kicanovic, Slavnic κλπ να σηματοδοτούν την νέα εποχή στο μπάσκετ της χώρας, για πολλούς ανώτερη ακόμα και αυτής του 1988-1991. Στη συνέχεια, την 6η αγωνιστική έρχεται το ματς των Γιουγκοσλάβουν με τις ΗΠΑ. Με νίκη θα κλειδώσουν το χρυσό μετάλλιο, όμως οι Αμερικανοί θα επικρατήσουν με 91-88, με 27 πόντους του Burden. Την αμέσως επόμενη ημέρα είναι η τελευταία αγωνιστική και το τελευταίο ματς Σοβιετική Ένωση - ΗΠΑ. Εκεί την παράσταση θα κλέψει όχι ο Belov, αλλά ο Alexander Salnikov που με 38 πόντους (!!) θα οδηγήσει την ΕΣΣΔ στον θρίαμβο με 105-94 και το χρυσό μετάλλιο, σε μία σπάνια τριπλή ισοβαθμία στην κορυφή του τουρνουά.

MVP του τουρνουά ο Dragan Kicanovic (ο παίκτης που ήταν η απάντηση του Ίβκοβιτς στην ερώτηση ποιος ήταν ο καλύτερος παίκτης που είχε κοουτσάρει ποτέ, την μοναδική ίσως φορά που αναγκάστηκε να δώσει ένα όνομα), ενώ για αυτό το τουρνουά η καλύτερη πεντάδα δεν περιελάμβανε τον MVP. Σε αυτήν βρέθηκαν οι Vinko Jelovac (Γιουγκοσλαβία), Salnikov και Alexander Belov (αδερφός του Sergei) από ΕΣΣΔ, Wayne Brabender (Ισπανία) και Alejandro Urgelles (Κούβα, η οποία βρέθηκε στην πολύ επιτυχημένη 4η θέση του τουρνουά). Πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης ο Μεξικανός Guerrero με 27.0 πόντους μέσο όρο, με τον συμπατριώτη του Raga δεύτερο με 26.1, σε ένα επίσης σπάνιο επίτευγμα για συμπαίκτες.

Τελική κατάταξη:
1) Σοβιετική Ένωση
2) Γιουγκοσλαβία
3) ΗΠΑ
4) Κούβα
5) Ισπανία
6) Βραζιλία
7) Πουέρτο Ρίκο
8) Καναδάς
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
9) Μεξικό
10) Τσεχοσλοβακία
11) Αργεντινή
12) Αυστραλία
13) Φιλιππίνες
14) Κεντροαφρικανική Δημοκρατία

[benchwarmer]

1978 και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα θα διεξαχθεί για πρώτη φορά στην Ασία και συγκεκριμένα στις Φιλιππίνες (εκεί όπου θα επιστρέψει φέτος).

Στην διοργάνωση συμμετέχουν:
- Η κάτοχος του 1974 Σοβιετική Ένωση. Στον πάγκο έχει επιστρέψει ο Gomelsky (μετά από μία 5ετία του Kondrashin), o Sergei Belov παίζει ακόμα (ήδη μεγάλος για την εποχή, στα 34 του), πρώτα βιολιά όμως πλέον της ομάδας είναι ο "μοντέρνος" φόργουορντ Anatoly Myshkin, αλλά κυρίως ο θηριώδης 21χρονος, γνωστός και μη εξαιρετέος, Vladimir Tkachenko
- H διοργανώτρια ομάδα των Φιλιππίνων. Με αρκετά μετάλλια σε Πανασιατικά ήδη, θα βρεθεί φυσικά στην τελική φάση ως διοργανώτρια, αλλά κακά τα ψέματα θα είναι αρκετά πίσω από τον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Ένας από τους σημαντικότερους λόγους για αυτό θα είναι τα ύψη των παικτών της, όπου οι ψηλοί της μετά βίας θα ξεπερνούν το 1.90, σε μία εποχή που πλέον τα ύψη διεθνώς είναι αυτά που γνωρίζουμε και σήμερα στο άθλημα.
- Η Γιουγκοσλαβία, πρωταθλήτρια Ευρώπης το 1977. Kresimir Cosic, Dragan Kicanovic, Drazen Dalipagic, Zoran Slavnic είναι μερικά μόνο από τα ονόματα μίας εκ των πιο επιτυχημένων και ταλαντούχων εθνικών φουρνιών στην ιστορία του παγκόσμιου μπάσκετ.
- Η Τσεχοσλοβακία, χάλκινη στο Ευρωμπάσκετ του 1977 (ασημένια η ΕΣΣΔ). Με παίκτες όπως οι Brabenec και Kropilak, κατόρθωνε και έμενε στο υψηλότερο επίπεδο παρά την πρόοδο των "δυτικών" χωρών της Ευρώπης.
- Η Ιταλία, τέταρτη στο Ευρωμπάσκετ του 1977. Κέντρο της ομάδας βέβαια ο Dino Meneghin, αλλά και άλλοι σπουδαίοι παίκτες που ευνοούνταν και από ένα πρωτάθλημα επιπέδου, όπου ήδη συμμετείχαν δύο ξένοι σε κάθε ομάδα, το μοναδικό της Ευρώπης.
- Η Δομινικανή Δημοκρατία και το Πουέρτο Ρίκο, ως δύο πρώτοι του Centrobasket του 1977. Για τους Δομινικανούς θα είναι η πρώτη παρουσία σε Μουντομπάσκετ.
- Οι ΗΠΑ και Καναδάς, ως γνωστόν οι μόνοι εκπρόσωποι της Βόρειας Αμερικής. Για τον Καναδά, στην 12άδα του τουρνουά (παίζοντας σε μόλις 2 ματς πάντως) θα βρεθεί και ο Τομ Κάππος, με γνωστή καριέρα στη χώρα μας αργότερα. Όσο για τις ΗΠΑ, θα παρουσιάσουν μία από τις χειρότερες ομάδες στην ιστορία τους, όχι κολεγιόπαιδα αλλά κάποιους μεγαλύτερης ηλικίας ερασιτέχνες αθλητές από διάφορες λίγκες της χώρας.
- Η Βραζιλία, ως πρωταθλήτρια Νοτίου Αμερικής. Πέρα από τους γνωστούς παίκτες της εποχής (Marcel, Ubiratan κλπ) θα είναι η πρώτη διοργάνωση στην οποία όλος ο κόσμος θα μάθει έναν από τους σπουδαιότερους σκόρερ στην ιστορία του παγκόσμιου μπάσκετ, τον μόλις 20χρονο ακόμη Oscar Schmidt.
- H Κίνα και η Κορέα, ως εκπρόσωποι της Ασίας. Δύο ομάδες με σαφή έλλειψη μεγέθους και που θα προσπαθούν διαχρονικά με την ταχύτητά τους να κάνουν την έκπληξη, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία βέβαια.
- Η Σενεγάλη ως εκπρόσωπος της Αφρικής, μία ήπειρος όπου ακόμη το μπάσκετ βρισκόταν πολύ πίσω.
- Η Αυστραλία ως εκπρόσωπος της Ωκεανίας, που σιγά σιγά έκανε και αυτή βήματα προς τα μπροστά.

Η πρώτη φάση έχει το γνωστό ως τότε σύστημα διεξαγωγής των τριών ομίλων.
Στον 1ο όμιλο Γιουγκοσλαβία και Καναδάς προκρίνονται πολύ εύκολα απέναντι σε Κορέα και Σενεγάλη.
Στον 2ο το ίδιο μοτίβο με Βραζιλία και Ιταλία απέναντι σε Πουέρτο Ρίκο και Κίνα. Οι Βραζιλιάνοι μάλιστα θα σημειώσουν... 154 πόντους απέναντι στους Κινέζους.
Στον 3ο θα έχουμε την έκπληξη, με την Αυστραλία να αποκλείει τους Τσεχοσλοβάκους και να ακολουθεί τις ΗΠΑ στην επόμενη φάση. Μάλιστα, το μεταξύ τους ματς έληξε με μόλις 77-75 υπέρ των ΗΠΑ, στο τσακ δεν είχαμε μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία της διοργάνωσης.

Η αλλαγή στο σύστημα διεξαγωγής έρχεται μετά, όπου η πάλαι ποτέ τελική φάση των 8 ομάδων και του round robin θα είναι πλέον η ημιτελική φάση. Ως τελική φάση θα ακολουθούν μονά παιχνίδια μεταξύ των ομάδων που τερμάτισαν σε 7η-8η θέση, 5η-6η θέση, 3η-4η θέση (για το χάλκινο) και 1η-2η θέση (ο μεγάλος τελικός φυσικά). Σύντομα πάντως θα γίνει σαφές πως Γιουγκοσλαβία και Σοβιετική Ένωση είναι με διαφορά οι δύο καλύτερες ομάδες. Βραζιλία και Ιταλία θα κάνουν την προσπάθειά τους, αλλά θα μείνουν 3η και 4η αντίστοιχα (με την Βραζιλία τελικά να κερδίζει το χάλκινο με 86-85 στον μικρό τελικό), ενώ οι ΗΠΑ θα μείνουν μόλις στην 5η θέση, γνωρίζοντας την ήττα από τις 4 πρώτες ομάδες (από την ΕΣΣΔ μάλιστα με 21 πόντους διαφορά).

Στον μεγάλο τελικό λοιπόν θα δούμε ένα από τα σπουδαιότερα και δραματικότερα παιχνίδια στην ιστορία του θεσμού. Νικήτρια η Γιουγκοσλαβία με 82-81 στην παράταση και αντί περισσότερων σχολίων, εδώ όλόκληρο το ματς:



MVP του τουρνουά ο Drazen Dalipagic, στην καλύτερη πεντάδα μαζί του οι συμπατριώτες του Kicanovic και Cosic, o Tkachenko και ο Oscar. Δεν χρειάζονται περισσότερα σχόλια, ίσως πράγματι να πρόκειται για τους 5 κορυφαίους παίκτες του κόσμου εκείνη την εποχή, πλην ΗΠΑ. Πρώτος σκόρερ ο Τσεχοσλοβάκος Brabenec με 26.9 πόντους μέσο όρο.

Τελική κατάταξη:
1) Γιουγκοσλαβία
2) ΕΣΣΔ
3) Βραζιλία
4) Ιταλία
5) ΗΠΑ
6) Καναδάς
7) Αυστραλία
8) Φιλιππίνες
9) Τσεχοσλοβακία
10) Πουέρτο Ρίκο
11) Κίνα
12) Δομινικανή Δημοκρατία
13) Κορέα
14) Σενεγάλη

[Giwrgos_AEK]

Tελευταιο μετάλλιο για τη Βραζιλία σε παγκόσμιο επίπεδο. Τη δεκαετία του 80 και μέχρι αρχές 90ς θα τη κρατήσει ο Οσκαρ σε καποιο υψηλό επίπεδο όχι ομως ωστε να μπορεί να είναι στο βάθρο (4-6η θέση)

[berry]

Ακόμα θυμάμαι καζερτα ρεαλ σεφ

Όσκαρ με Ντραζεν (με τον Βραζιλιάνο ημουν)

Όπως θυμάμαι και Μακαντου εναντίον Γκάλη

Τεσπα οφτοπικ

[Giwrgos_AEK]

Πλέον περνάμε στη δεκαετία του '80, με τις ΗΠΑ να παρουσιάζουν πιο δυνατές κολλεγιακές ομάδες και μαζι με τις πανίσχυρες ΕΣΣΔ και Γιουγκοσλαβία να μονοπωλούν τις θέσεις των μεταλλίων έως και το 1990.

1982: Το 9ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης διοργανώθηκε στην Κολομβία το 1982 και, πιο συγκεκριμένα, οι αγώνες διεξήχθησαν από τις 15 Αυγούστου ως τις 28 Αυγούστου στις πόλεις Κάλι, Μπογκοτά, Μεδεγίν, Μπουκαραμάνγκα και Κούκουτα. Συνολικά συμμετείχαν 13 ομάδες.

Το σύστημα διεξαγωγής παραμένει το ίδιο με τη διαφοροποίηση οτι στην τελική φάση αγωνίζεται απευθείας μόνο η διοργανώτρια χώρα και όχι και η κάτοχος του τίτλου. Έτσι έχουμε τρεις ομίλους των 4 ομάδων, από όπου προκρίνονται οι δύο πρώτοι στην τελική φάση η οποία περιλαμβάνει και την διοργανώτρια Κολομβία, σύνολο 7 ομάδες δηλ.

Στην διοργάνωση συμμετέχουν:
- Η κάτοχος του 1978 και χρυσή Ολυμπιονίκης του 1980, Γιουγκοσλαβία. Οι Kresimir Cosic, Zoran Slavnic έχουν αποσυρθεί από την εθνική αλλά παραμένει η 3αδα Dragan Kicanovic, Drazen Dalipagic, Mirza Delibasic από τη μεγάλη φουρνιά των 70ς. Ο Ranko Zeravica είναι πλέον στον πάγκο.
- H διοργανώτρια ομάδα της Κολομβίας, η οποία δεν είχε καμία συμμετοχή στο παρελθόν σε ανάλογες διοργανώσεις. Η Κολομβία ήταν αγωνιστικά ίσως η χειρότερη οικοδέσποινα στην ιστορία του θεσμού, καθώς έκανε 6 ήττες σε ισάριθμους αγώνες, κάποιες από τις οποίες ήταν εξευτελιστικές (137-84 από Ισπανία, 143-76 από τη Σοβιετική Ένωση).
- Η χάλκινη στους Ολυμπιακούς του 1980 (η διοργάνωση έδινε 3 θέσεις πρόκρισης) και πρωταθλήτρια Ευρώπης του 1981, Σοβιετική Ένωση. Οι Σοβιετικοί είχαν ανανεώσει την ομάδα τους σε σχέση με το 1978. Στον πάγκο παραμένει ο Gomelsky, o Sergei Belov έχει αποσυρθεί αλλά με αστέρια τους ώριμους Anatoly Myshkin, Vladimir Tkachenko αλλά και τους Valdis Valters, Sergejus Jovaiša, Valdemaras Chomičius, Alexander Belostenny, Stanislav Eremin, Andrei Lopatov συνέθεταν μια ολοκληρωμένη πανίσχυρη ομάδα ενώ κάνει την παρθενική του εμφάνιση σε μεγάλο τουρνουά και ο Arvydas Sabonis σε ηλικία 17 ετών.
- Η Τσεχοσλοβακία, χάλκινη στο Ευρωμπάσκετ του 1977 (πήρε τη θέση πρόκρισης απο το ευρωμπάσκςτ, αφού Γιουγκοσλαβία και ΕΣΣΔ είχαν ήδη προκριθεί). Με τον μεγάλο Stanislv Kropilak στις τάξεις της, παρέμενε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 80 μια υπολογίσιμη δύναμη της Ευρώπης.
- Η Ισπανία, ως 4η στην Ολυμπιάδα της Μόσχας (πήρε τη θέση της Γιουγκοσλαβίας που είχε ήδη προκριθεί ως κάτοχος του τίτλου). Οι Furias Rojas του Antonio Diaz Miguel παρουσίασαν την πιο πλήρη ομάδα όλων των εποχών τους ως τότε με μέλη σπουδαίους περιφερειακούς σαν τον Juan Antonio Corbalán, τον Josep Maria Margall, τον Juan Antonio "Epi" San Epifanio και τον Cándido Sibilio και εξίσου δυνατή front line όπου ξεχώριζε το νέο αστέρι, ο Fernando Martín πλαισιωμένος από τους Andrés Jiménez, Fernando Romay και Juan Domingo de la Cruz,. Ανάμεσα τους και η μορφή του μεγάλου Wayne Brabender, στο τελευταίο τουρνουά της ένδοξης καριέρας του.
- O Παναμάς νικητής του Centrobasket του 1981, στη δεύτερη του παρουσία σε Μουντομπάσκετ. Ηγέτης της ομάδας θα είναι ο Rolando Frazer, ο οποίος αναδείχθηκε και πρωτος σκόρερ της διοργάνωσης με 24,4π.
- Οι ΗΠΑ και Καναδάς, ως εκπρόσωποι της Βόρειας Αμερικής.
Για τον Καναδά, θα αγωνιστούν οι Bill Wennington μετέπειτα πρωταθλητης ΝΒΑ με τους Chicago Bulls και ο δικός μας απο τη θήτεια του στον Άρη, Greg Wiltjer.
Όσο για τις ΗΠΑ, θα παρουσιάσουν μία μια από τις πιο δυνατές τους κολλεγιακές ομάδες στα παγκόσμια πρωταθλήματα, η οποία περιλάμβανε μερικούς καλούς παίκτες που αργότερα αγωνίστηκαν στο ΝΒΑ, με ηγέτη τον Glenn "Doc" Rivers και τους Mitchell Wiggins (γνωστός και απο τη θητεία του στο ελληνικό πρωτάθλημα), Antoine Carr και Jim Thomas.
- Η Βραζιλία του Oscar Schmidt, ως 5η στην Ολυμπιάδα της Μόσχας, (παίρνοντας τη θέση της 2ης Ιταλίας η οποία αρνήθηκε τη συμμετοχή της λόγω του οτι οι ημερομηνίες διεξαγωγής του παγκοσμίου συνέπιπταν με την έναρξη του εθνικού της πρωταθλήματος) η οποία όμως δεν θα καταφέρει να μπει στην 6αδα για πρωτη φορά στη συγκεκριμένη διοργάνωση.
- Η Ουρουγουάη, ως πρωταθλήτρια Νοτίου Αμερικής του 1981.
- H Κίνα ως νικήτρια του πρωταθλήματος της Ασίας η οποία αρχίζει να είναι η ομάδα που ξεχωρίζει περισσότερο απο τη συγκεκριμένη ήπειρο σε παγκόσμιες διοργανώσεις.
- Η Aκτή Ελεφαντοστού ως εκπρόσωπος της Αφρικής, νικήτρια του πρωταθλήματος Αφρικής του 1981, στη πρώτη της συμμετοχή στη διοργάνωση.
- Η Αυστραλία ως εκπρόσωπος της Ωκεανίας, σταθερά νικήτρια του Oceanian championship.

Η πρώτη φάση έχει το γνωστό ως τότε σύστημα διεξαγωγής των τριών ομίλων.
- Στον 1ο όμιλο Iσπανία και ΗΠΑ προκρίνονται όπως αναμενόταν απέναντι σε Παναμά και Κίνα. Η Ισπανία μάλιστα κάνει την έκπληξη και κερδίζει την ισχυρή ομάδα των ΗΠΑ με 109-99 καταλαμβάνοντας την 1η θέση στον όμιλο. Οι Αμερικανοί εγκλωβίστηκαν στην ζώνη του Diaz ενώ στην άμυνα δεν μπόρεσαν να σταματήσουν τους γρήγορους γκαρντ των Ισπανών. Αυτός που έκανε την μεγαλύτερη ζημιά ήταν ο 20χρονος Μαρτίν που κυριάρχησε στις δύο ρακέτες, πέτυχε 24 πόντους με σχεδόν τέλεια ποσοστά (όπως όλη η ισπανική ομάδα που αστόχησε μόνο σε 4 σουτ σε ολόκληρο τον αγώνα!).
- Στον 2ο η Σοβιετική Ένωση δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα ενώ η Αυστραλία κάνει πάλι την έκπληξη όπως το 1978, κερδίζοντας αυτή τη φορά τη Βραζιλία στην παράταση με 75-73 και έτσι κατορθώνει να πάρει τη 2η προνομιούχο θέση.
- Στον 3ο η Γιουγκοσλαβία προκρίνεται άνετα επίσης, με τους Τσεχοσλοβάκους να αποκλείονται από την επόμενη φάση από τον Καναδά.

Ακολουθεί όπως και το 1978 ο γύρος round robin ως ημιτελική φάση. Η διαφορά με το 1978 είναι ότι ως τελική φάση διεξάγονται παιχνίδια μεταξύ μόνο των ομάδων που θα τερματίσουν στις 4 πρώτες θέσεις αυτού του γύρου, δηλ στη 3η-4η θέση (για το χάλκινο) και στη 1η-2η θέση (ο μεγάλος τελικός για το χρυσό). Σύντομα ξεκαθαρίζει το τοπίο και διαφαίνεται ότι οι ΗΠΑ, Γιουγκοσλαβία και Σοβιετική Ένωση θα παλέψουν για τον τίτλο. Οι ΗΠΑ κατορθώνουν να καλύψουν την ήττα από την Ισπανία σημειώνοντας μόνο νίκες. Οι Σοβιετικοί κέρδισαν την Γιουγκοσλαβία με 99-94 και στο τελευταίο τους ματς στη φάση αυτή ηττήθηκαν από τις ΗΠΑ με 99-93..κατ’ εντολή Γκομέλσκι.. όπως λέει ο «αστικός» μύθος, ώστε να τις πάρει μαζί του στον τελικό (ΗΠΑ και ΕΣΣΔ τερματίζουν στη 1η και 2η θέση αντίστοιχα και 3η η Γιουγκοσλαβία) και να μείνουν εκτός οι Πλάβι τους οποίους θεωρούσε πιο δύσκολους αντίπαλους. Τέταρτη η Ισπανία που πάλεψε όσο μπορούσε απέναντι σε ΕΣΣΔ και Γιουγκοσλαβία αλλά δεν τα κατάφερε, ενώ Αυστραλία και Καναδάς καταλαμβάνουν την 5η και 6η θέση αντίστοιχα. Η δε Κολομβία γίνεται σάκος του μποξ για όλους τους αντιπάλους.
Στον μικρό τελικό η Γιουγκοσλαβία καταβάλλει τη σθεναρή αντίσταση της Ισπανίας με 119-117 σε ένα ματς αποθέωση του επιθετικού μπάσκετ.

Στον μεγάλο τελικό λοιπόν θα δούμε έναν από τους πιο αμφίρροπους του θεσμού. Νικήτρια η ΕΣΣΔ με 95-94, η οποία δυσκολεύτηκε απέναντι στην αθλητική ομάδα των ΗΠΑ, με τον Ντοκ Ρίβερς να αστοχεί στο τελευταίο σουτ για τους Αμερικανούς. Πρόσωπο της βραδιάς ο Α.Μίσκιν που σημείωσε 32 πόντους.
Αυτός θα είναι ο 3ος τίτλος για τους Σοβιετικούς ο οποίος έμελλε να είναι και ο τελευταίος σε επίπεδο Παγκοσμίου Πρωταθλήματος.

Εδώ όλόκληρο το ματς:


MVP του τουρνουά αναδείχθηκε ο Doc Rivers και στην καλύτερη 5άδα μαζί του οι Tkachenko και Myshkin, ο Kicanovic και o San Epifanio. Πρώτος σκόρερ ο Rolando Frazer του Παναμά με 24.4 πόντους μέσο όρο.

Τελική κατάταξη:
1. Σοβιετική Ένωση
2. Η.Π.Α.
3. Γιουγκοσλαβία
4. Ισπανία
5. Αυστραλία
6. Καναδάς
7. Κολομβία
- - - - - - - - - - - - - - - - - - -
8. Βραζιλία
9. Παναμάς
10. Τσεχοσλοβακία
11. Ουρουγουάη
12. Κίνα
13. Ακτή Ελεφαντοστού