Όταν το περασμένο καλοκαίρι ανακοινώθηκε η μεταγραφή του Cedi Osman στον Παναθηναϊκό, δεν ήταν λίγοι εδώ μέσα που έσπευσαν να τον αποδομήσουν. Από τα social media μέχρι τις μπασκετικές αναλύσεις στα «τραπέζια των ειδικών», τα σχόλια ποίκιλαν: «Δεν είναι καλός σουτέρ», «αμυντικά υστερεί», «θα παλέψει με τον Παπαπέτρου για λίγα λεπτά»
Στο ξεκίνημα της χρονιάς, βρέθηκε μάλιστα εκτός ρόστερ ξένων στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ένας παίκτης με γεμάτες σεζόν στο ΝΒΑ, με παραστάσεις από την Εθνική Τουρκίας, καθόταν σιωπηλός. Δεν προκάλεσε, δεν γκρίνιαξε, δούλεψε αθόρυβα και μεθοδικά και κέρδισε τον σεβασμό όπου πραγματικά μετράει… στο παρκέ!
Ο Αταμάν, που τον γνώριζε καλά, του άνοιξε σταδιακά τον δρόμο. Και κάπου εκεί άρχισαν τα γνώριμα… «γιατί παίζει ο Οσμάν», «είναι συμπατριώτης του κόουτς» «τον αβαντάρει »Όμως η απάντηση ήρθε με τρόπο εκκωφαντικό.
Στον πιο κρίσιμο αγώνα της χρονιάς, ο Οσμάν πήρε τον Παναθηναϊκό κυριολεκτικά από το χέρι. Ήταν ο ηγέτης, το κορμί και το πνεύμα που κουβάλησε την ομάδα ως το Final Four οι φίλαθλοι τον αποθέωσαν, ξέχασαν για ένα βράδυ Ναν, Σλούκα, όλους, ο κόσμος φώναζε το όνομά του. Το σύνθημα με μπροστάρη τον Τούρκο διεθνή θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη.
Ο Osman πλέον είναι ένας από εμάς
Όχι μόνο για τις εμφανίσεις του. Αλλά για τη στάση του, την υπομονή του, τη μαχητικότητά του. Είναι, πιθανόν, μέσα στους 2-3 κορυφαίους small forwards της φετινής Euroleague.
Ο πρόεδρος, «ο ακατονόμαστος» όπως λένε κάποιοι, είχε προφητεύσει πως το 8ο θα ραφτεί με MVP τον Οσμάν, αν δεν είναι προφητεία, είναι σίγουρα δικαίωση!!
«Στο Άμπου Ντάμπι θα 'ρθω, Πανάθα, για σένα, για να σηκώσουμε με τρέλα άλλο ένα»
BasketForum – Ιστορικό Αρχείο