Δεν νομιζω οτι υπαρχει καν συζητηση.
Οι τελευταιες του χρονιες στην Ευρωλιγκα (για την ακριβεια το πως καταληγουν) ειναι σαν κάποιος να σηκωνει μια πλαστιγγα στην οποια προστιθεται συνεχως περισσοτερο βαρος. Φετος στη κανονικη διαρκεια το σηκωσε μεν αλλα χθες η γλωσσα του σωματος τον εδειχνε παραδομενο στο αγχος και μετα στη μοιρα, δεν ειχε καν τη δυναμη να εκραγεί οπως κανει συνηθως. Κι αυτα λογω της πιεσης των 3 σερι χαμενων final4. Του χρονου θα ειναι 4.
Θεωρητικα θα μπορούσε να εχει καλυτερους παιχτες του χρονου για να παιξει τις ιδεες του στο max - αν και ευθυνη εχει και ο ιδιος γιατι εχει αποφασισει μεσα του να ζησει και να πεθανει με καποιους απο αυτους οι οποιοι ειναι κλασματα του πως ηταν πριν 2-3 χρονια. Ομως ακομα κι ετσι, ακομα κι αν ο Ολυμπιακος φρεσκαρει το ροστερ και παιζει ξανα εντυπωσιακο μπασκετ υπο Μπαρτζωκα στη regular, καθε πανηγυρισμος στο ΣΕΦ θα εχει εναν αστερισκο στα μυαλα των φιλαθλων, που υπηρχε και φετος αλλα του χρονου θα ειναι ακομα μεγαλυτερος: "καλα ολα αυτα αλλα στο τελος τι;" Και δε μπορει μια ομαδα πρωταθλητισμου να ζει ετσι, χωρις οραμα, χρειαζεται εμπνευση οτι θα περπατησει το δρομο μεχρι το τελος. Και ακομα και αν δεν τον περπατησει, τουλάχιστον να μη μετραει σερι αποτυχιων, να μη χρεωθει δλδ και ολα τα προηγουμενα (η πλαστιγγα που λεγαμε). Αν χαθει το επομενο final4, ενας νεος προπονητης θα εχει αποτυχει μια φορα. Αν προπονητης ειναι ο Μπαρτζωκας θα εχει αποτυχει 5 σερι.
Η αγαπη μας γι αυτον δε θα αλλαξει. Αλλα και το παιδι σου το αγαπας, δε σημαινει οτι επειδη το αγαπας ειναι ικανο για τα παντα. Μπορει να ειναι ικανο για πολλα, μπορει να ειναι ικανο για τα παντα, αλλα η αγαπη σου για εκεινο δεν εχει σχεση με τη πραγματικότητα η οποια ειναι φτιαγμενη και απο αλλα υλικα δυστυχώς. Εκτος αν αποφασισουμε οτι ο Ολυμπιακος δεν ειναι ομαδα πρωταθλητισμου ή οτι ο αθλητισμος ειναι κατι σαν το θεατρο δλδ ενα θεαμα χωρις στοχους. Εκει πασο.
Οι τελευταιες του χρονιες στην Ευρωλιγκα (για την ακριβεια το πως καταληγουν) ειναι σαν κάποιος να σηκωνει μια πλαστιγγα στην οποια προστιθεται συνεχως περισσοτερο βαρος. Φετος στη κανονικη διαρκεια το σηκωσε μεν αλλα χθες η γλωσσα του σωματος τον εδειχνε παραδομενο στο αγχος και μετα στη μοιρα, δεν ειχε καν τη δυναμη να εκραγεί οπως κανει συνηθως. Κι αυτα λογω της πιεσης των 3 σερι χαμενων final4. Του χρονου θα ειναι 4.
Θεωρητικα θα μπορούσε να εχει καλυτερους παιχτες του χρονου για να παιξει τις ιδεες του στο max - αν και ευθυνη εχει και ο ιδιος γιατι εχει αποφασισει μεσα του να ζησει και να πεθανει με καποιους απο αυτους οι οποιοι ειναι κλασματα του πως ηταν πριν 2-3 χρονια. Ομως ακομα κι ετσι, ακομα κι αν ο Ολυμπιακος φρεσκαρει το ροστερ και παιζει ξανα εντυπωσιακο μπασκετ υπο Μπαρτζωκα στη regular, καθε πανηγυρισμος στο ΣΕΦ θα εχει εναν αστερισκο στα μυαλα των φιλαθλων, που υπηρχε και φετος αλλα του χρονου θα ειναι ακομα μεγαλυτερος: "καλα ολα αυτα αλλα στο τελος τι;" Και δε μπορει μια ομαδα πρωταθλητισμου να ζει ετσι, χωρις οραμα, χρειαζεται εμπνευση οτι θα περπατησει το δρομο μεχρι το τελος. Και ακομα και αν δεν τον περπατησει, τουλάχιστον να μη μετραει σερι αποτυχιων, να μη χρεωθει δλδ και ολα τα προηγουμενα (η πλαστιγγα που λεγαμε). Αν χαθει το επομενο final4, ενας νεος προπονητης θα εχει αποτυχει μια φορα. Αν προπονητης ειναι ο Μπαρτζωκας θα εχει αποτυχει 5 σερι.
Η αγαπη μας γι αυτον δε θα αλλαξει. Αλλα και το παιδι σου το αγαπας, δε σημαινει οτι επειδη το αγαπας ειναι ικανο για τα παντα. Μπορει να ειναι ικανο για πολλα, μπορει να ειναι ικανο για τα παντα, αλλα η αγαπη σου για εκεινο δεν εχει σχεση με τη πραγματικότητα η οποια ειναι φτιαγμενη και απο αλλα υλικα δυστυχώς. Εκτος αν αποφασισουμε οτι ο Ολυμπιακος δεν ειναι ομαδα πρωταθλητισμου ή οτι ο αθλητισμος ειναι κατι σαν το θεατρο δλδ ενα θεαμα χωρις στοχους. Εκει πασο.
BasketForum – Ιστορικό Αρχείο