Τι θα αλλάζατε για να γίνει το μπάσκετ το πρώτο άθλημα σε δημοτικότητα;

[kite26]

Να σας πω εγώ τι γίνεται. Έχει βάλει ο καθένας σπίτι του ένας μαραφέτι με κουμπιά και τσίκι τσίκι όλη την ώρα λολ για να γίνει platinum και challenger. Και σταδιακά η καρέκλα και το γραφείο ρουφάει την ενέργεια των παιδιών. Πού μετά όρεξη για προπόνηση...

Επίσης, πολλές ώρες αργοσχολίας σε καφέ και λοιπά τζιτζιφιογκιλίκια, αποτελούν εμπόδια από το να αντρέψουν οι νέοι. Μόχθο θέλει, κιλά ιδρώτα στο γήπεδο για να γίνεις αστέρι και ήσυχη ζωή. Παράτησαν οι νέοι τα βιβλία και λιώνουν στο internet.

Ναι στον αθλητισμό που είναι η βάση του πρωταθλητισμού, απόκτηση αληθινών αξιών και σκληρή δουλειά. Χρειάζεται να γίνει τεράστια προσπάθεια στην ανάπτυξη υποδομών για να αθλούνται τα παιδιά μας και εξελιχθούν τόσο ως αθλητές όσο και ως προσωπικότητες.

[eddiedimitris]

Προσωπικά θεωρώ πως θα πρέπει να ξανά βγουν ελιτ επιπέδου Ελληνες παίκτες.
Αν είναι δυνατόν καλύτεροι από παλιότερα.
Ξεκάθαρα έχει να κάνει με την πολιτεία.
Θα μπορούσαν άνετα να δημιουργήσουν μια κλειστή ακαδημία σε κεντρική πόλη όπως η Αθήνα ή ακόμα καλύτερα πχ Καλαμάτα και εκεί να φιλοξενούνται παιδιά.
Να είναι όλα πληρωμένα ,να φοιτούν Γυμανσιο -Λύκειο ,να έχει υψηλότατο και μαθησιακό αλλά και προπονητικό επίπεδο.
Υποθετω αν πχ ξεκινούν 200 παιδιά στην πρώτη γυμνασίου πιθανώς στην τρίτη λυκείου να έχουν μείνει πχ 60 τα οποία πλέον θα πλαισιώνουν τις εθνικές ομάδες αλλά και τους συλλόγους...
Προφανώς θα πρέπει άτομα της ομοσπονδίας να είναι συνέχεια στο κυνήγι ταλέντων και όταν θα εντοπίζουν κάποιο να του κάνουν πρόταση να μπει στην ακαδημία ακόμα και να μην ήταν απ την αρχή.
Προφανώς είναι μια γενική ιδέα η οποία μπορεί ως βάση να χρησιμοποιηθεί.

Από κει και πέρα όσο επίπονο και αν είναι αρχικά θα ήταν ιδανικό οι σύλλογοι να μπορούν να έχουν μέχρι πχ 3 ξένους και οι υπόλοιποι να είναι Ελληνες...προφανώς εκεί οι 3 ξένοι αναγκαστικά θα είναι υψηλότατου επιπέδου και όχι επιπέδου Ραιτ ή Γιουρτσεβεν...τυχαία τα ονόματα....
Είναι επίπονα αρχικά αλλά νομίζω σε βάθος 7-8 ετών το αποτέλεσμα θα είναι εκπληκτικό αρκεί να μην αλλάξει το αρχικό πλάνο...

Υ.Γ.Διαρκειας έχω στο Καραϊσκάκη και όχι στο Σεφ....Η χαρά του κόσμου,η ταύτιση και ειδικά των μικρών παιδιών όταν γίνονταν αλλαγή ο Μουζακίτης ή ο Κωστουλας δεν συγκρινόταν με κανένα ξένο παίκτη.Κακα τα ψέμματα η πλειοψηφία πολύ πιο εύκολα ταυτίζεται και ενθουσιάζεται με Ελληνες παίκτες παρά με ξένους πάντα μιλώντας για παρόμοιο επίπεδο.

[nikolas_asteri]

Όπως και σε άλλες θέσεις που έχω πάρει, αυτά είναι τα πιστεύω μου, αλλά σέβομαι την αντίθετη άποψη.

Δεν διαφωνώ μαζί σου. Νομίζω τα γραπτά μου έχουν δείξει για το τι πιστεύω. Απλά έγραψα πως αναγνωρίζω πως είναι ανέφικτο στο υπάρχον σύστημα του καπιταλισμού (το οποίο πιστεύω πως είναι στραβό) και πιο ουσιαστικά (για την κουβέντα μας) δεν νομίζω πως έχει να κάνει με την εξάπλωση του αθλήματος. Κι εγώ δημόσιος υπάλληλος είμαι

Διαφωνώ λίγο ότι υπάρχουν περισσότερα παιδιά που ασχολούνται. Ίσως ποσοτικά να έχεις δίκιο, δεν έχω νούμερα και δεν το αμφισβητώ. Ασχολούνται όμως στο πλαίσιο των "δραστηριοτήτων" τους.

Άρα ουσιαστικά λες ότι τα παιδιά ναι μεν παίζουν οργανωμένο μπάσκετ, αλλά δεν έχουν τη δίψα να παίζουν και "εκτός προπόνησης". Αυτό το δέχομαι απλά δεν ξέρω κατά πόσον μπορεί να σταθεί σαν επιχείρημα για τη δημοτικότητα ενός αθλήματος. Τα παιδιά έχουν αρκετά φορτωμένο πρόγραμμα (δυστυχώς) και μπορεί να έχουν διάφορες ασχολίες. Δεν χρειάζεται να είναι το μπάσκετ στο κέντρο του κόσμου τους. Δηλαδή όλοι αυτοί που βλέπουν ποδόσφαιρο είναι με μία μπάλα στα πόδια όλη μέρα; Δεν νομίζω και γι'αυτό πιστεύω πως αυτό δεν είναι επαρκές στοιχείο. Αγαπάμε ιστορίες Κόναν και ο προπονητής μοιάζει ακατάλληλος δεν έχω κάτι να προσθέσω. Αυτό έχει περισσότερο να κάνει με την νοοτροπία της νίκης αντί της σωστής διδαχής του αθλήματος και του αθλητισμού γενικότερα.

@NikolaAsteri δύο πράγματα

Μα συμφωνώ για τις πανελλήνιες. Είναι ολόκληρο καινούριο τόπικ για το πως θα ήταν ο καλύτερος τρόπος εισαγωγής στο πανεπιστήμιο και τελικά ποιος είναι ο ρόλος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Και μάλιστα αυτό που αναφέρεις το έχω ζήσει προσωπικά. Από όλους τους φίλους μου που παίζαμε εφηβικό μόνο εγώ έπαιζα μέχρι τέλους στην τρίτη λυκείου (τότε είχαμε και πανελλήνιες στη 2α Λυκείου οπότε οι περισσότεροι το έκοψαν εκεί). Γι'αυτό και άλλωστε θεώρησα αυτό το κομμάτι της απάντησης σου σαν το ουσιαστικότερο και αυτό που αν καταφέρουμε να το αλλάξουμε θα έχουμε άμεσα πολύ μεγάλη αλλαγή.

Για το τελευταίο, ας πάρουμε για παράδειγμα τον Άρη. Δεν θεωρείς ότι αν βρεθεί σε μία συνθήκη που θα μπορέσει να κυνηγήσει ευρωπαικό τίτλο θα εκτοξευθεί αυτομάτως η συμμετοχή του κόσμου; Νομίζω είναι αυτονόητο(;). Αν μπορούσε το Περιστέρι να διεκδικήσει το πρωτάθλημα Ελλάδας, δεν θα έβλεπαν πολλοί περισσότεροι περιστεριώτες μπάσκετ;

Ακόμα πιστεύω πως τα περισσότερα σχόλια ανακατεύουν την ανάδειξη αθλητών με τη δημοφιλία ενός σπορ. Δεν το κατακρίνω, κι εγώ το κάνω ίσως ασυναίσθητα. Ίσως στο μυαλό μας να ζει η ιδέα ότι για να είναι δημοφιλές ένα σπορ πρέπει να το παίζουν όλοι. Ή όπως είπε ο συνφορουμίτης πιο πάνω να βγουν Έλληνες γιατί με αυτούς ταυτίζεται ο φίλαθλος. Το τελευταίο δεν με βρίσκει σύμφωνο γιατί είχαμε τρομερούς παίκτες πολύ πρόσφατα και δεν υπάρχει κάποια άυξηση στην δημοφιλία. Για να μην πω για έναν από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο που είναι Έλληνας και δεν μοιάζει να συγκινεί πολλούς.

[ggr]

Διαφωνώ λίγο ότι υπάρχουν περισσότερα παιδιά που ασχολούνται. Ίσως ποσοτικά να έχεις δίκιο, δεν έχω νούμερα και δεν το αμφισβητώ. Ασχολούνται όμως στο πλαίσιο των "δραστηριοτήτων" τους.

Άρα ουσιαστικά λες ότι τα παιδιά ναι μεν παίζουν οργανωμένο μπάσκετ, αλλά δεν έχουν τη δίψα να παίζουν και "εκτός προπόνησης". Αυτό το δέχομαι απλά δεν ξέρω κατά πόσον μπορεί να σταθεί σαν επιχείρημα για τη δημοτικότητα ενός αθλήματος. Τα παιδιά έχουν αρκετά φορτωμένο πρόγραμμα (δυστυχώς) και μπορεί να έχουν διάφορες ασχολίες. Δεν χρειάζεται να είναι το μπάσκετ στο κέντρο του κόσμου τους. Δηλαδή όλοι αυτοί που βλέπουν ποδόσφαιρο είναι με μία μπάλα στα πόδια όλη μέρα; Δεν νομίζω και γι'αυτό πιστεύω πως αυτό δεν είναι επαρκές στοιχείο. Αγαπάμε ιστορίες Κόναν και ο προπονητής μοιάζει ακατάλληλος δεν έχω κάτι να προσθέσω. Αυτό έχει περισσότερο να κάνει με την νοοτροπία της νίκης αντί της σωστής διδαχής του αθλήματος και του αθλητισμού γενικότερα.

Κι όμως Νικόλα έχει δίκιο ο Conan. Μεγάλωσα σε μια μπασκετική συνοικία της Αθήνας, στη Νέα Σμύρνη. Τα περισσότερα παιδιά στο σχολείο πηγαίναμε στον Πανιώνιο, τον Μίλωνα ή τον Ίκαρο. Πέρα από τις προπονήσεις των ακαδημιών, παίζαμε μονά στο σχολείο ή στα ανοιχτά της γειτονιάς συχνά. Ήταν στο μυαλό μας, στη νοοτροπία μας. Είχαμε κι εμείς φορτωμένο πρόγραμμα και μάλιστα πηγαίναμε μια βδομάδα πρωί, μια απόγευμα στο Γυμνάσιο και στο λύκειο. Πολλές φορές μετά το σχολείο είχαμε φροντιστήριο και γυρίζαμε μετά τις δέκα στο σπίτι.
Στα ανοιχτά που πήγαινα στο Φάληρο πριν 10-15 χρόνια, τις Τετάρτες και τις Παρασκευές γινόταν χαμός και όχι μόνο από άτομα της ηλικίας μου αλλά και από πιτσιρικάδες. Τώρα, δεν είναι έτσι. Ακόμη, τα καλοκαίρια που ερχόμουν στο χωριό, μαζεύονταν κάθε μέρα τα παιδιά που έπαιζαν στην ομάδα και παίζαμε μονά μέχρι το βράδυ. Ούτε αυτό γίνεται. Επειδή είμαι μέλος της ομάδας και υπεύθυνος της ακαδημίας, φέτος είχαμε μια μικρή αύξηση παιδιών κυρίως λόγω του προπονητή αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί με το παρελθόν. Εδώ όμως μπαίνει και ένα άλλο ζήτημα, η μείωση του αριθμού των παιδιών γενικά. Το βλέπω και στα σχολεία, οπότε είναι λογικό να έρχεται και στις δραστηριότητες. Κάποια παιδιά μαζεύονται και πηγαίνουν στο κλειστό δύο φορές την εβδομάδα αλλά τα περισσότερα δεν παίζουν εκτός προπονήσεων. Είναι ο μόνιμος λόγος διενέξεων με την κόρη μου, η οποία, ενώ γουστάρει το μπάσκετ, δύσκολα παίζει εκτός ακαδημίας. Αντιθέτως, προπονείται εντατικά στο "Σόι σου", στο "Παρά πέντε" και εσχάτως στο "Ευτυχισμένοι μαζί" και καταληγουμε διαπληκτισμενοι μαζί !!!

[kite26]

Όπως και σε άλλες θέσεις που έχω πάρει, αυτά είναι τα πιστεύω μου, αλλά σέβομαι την αντίθετη άποψη.

Δεν διαφωνώ μαζί σου. Νομίζω τα γραπτά μου έχουν δείξει για το τι πιστεύω. Απλά έγραψα πως αναγνωρίζω πως είναι ανέφικτο στο υπάρχον σύστημα του καπιταλισμού (το οποίο πιστεύω πως είναι στραβό) και πιο ουσιαστικά (για την κουβέντα μας) δεν νομίζω πως έχει να κάνει με την εξάπλωση του αθλήματος. Κι εγώ δημόσιος υπάλληλος είμαι

Διαφωνώ λίγο ότι υπάρχουν περισσότερα παιδιά που ασχολούνται. Ίσως ποσοτικά να έχεις δίκιο, δεν έχω νούμερα και δεν το αμφισβητώ. Ασχολούνται όμως στο πλαίσιο των "δραστηριοτήτων" τους.

Άρα ουσιαστικά λες ότι τα παιδιά ναι μεν παίζουν οργανωμένο μπάσκετ, αλλά δεν έχουν τη δίψα να παίζουν και "εκτός προπόνησης". Αυτό το δέχομαι απλά δεν ξέρω κατά πόσον μπορεί να σταθεί σαν επιχείρημα για τη δημοτικότητα ενός αθλήματος. Τα παιδιά έχουν αρκετά φορτωμένο πρόγραμμα (δυστυχώς) και μπορεί να έχουν διάφορες ασχολίες. Δεν χρειάζεται να είναι το μπάσκετ στο κέντρο του κόσμου τους. Δηλαδή όλοι αυτοί που βλέπουν ποδόσφαιρο είναι με μία μπάλα στα πόδια όλη μέρα; Δεν νομίζω και γι'αυτό πιστεύω πως αυτό δεν είναι επαρκές στοιχείο. Αγαπάμε ιστορίες Κόναν και ο προπονητής μοιάζει ακατάλληλος δεν έχω κάτι να προσθέσω. Αυτό έχει περισσότερο να κάνει με την νοοτροπία της νίκης αντί της σωστής διδαχής του αθλήματος και του αθλητισμού γενικότερα.

@NikolaAsteri δύο πράγματα

Μα συμφωνώ για τις πανελλήνιες. Είναι ολόκληρο καινούριο τόπικ για το πως θα ήταν ο καλύτερος τρόπος εισαγωγής στο πανεπιστήμιο και τελικά ποιος είναι ο ρόλος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Και μάλιστα αυτό που αναφέρεις το έχω ζήσει προσωπικά. Από όλους τους φίλους μου που παίζαμε εφηβικό μόνο εγώ έπαιζα μέχρι τέλους στην τρίτη λυκείου (τότε είχαμε και πανελλήνιες στη 2α Λυκείου οπότε οι περισσότεροι το έκοψαν εκεί). Γι'αυτό και άλλωστε θεώρησα αυτό το κομμάτι της απάντησης σου σαν το ουσιαστικότερο και αυτό που αν καταφέρουμε να το αλλάξουμε θα έχουμε άμεσα πολύ μεγάλη αλλαγή.

Για το τελευταίο, ας πάρουμε για παράδειγμα τον Άρη. Δεν θεωρείς ότι αν βρεθεί σε μία συνθήκη που θα μπορέσει να κυνηγήσει ευρωπαικό τίτλο θα εκτοξευθεί αυτομάτως η συμμετοχή του κόσμου; Νομίζω είναι αυτονόητο(;). Αν μπορούσε το Περιστέρι να διεκδικήσει το πρωτάθλημα Ελλάδας, δεν θα έβλεπαν πολλοί περισσότεροι περιστεριώτες μπάσκετ;

Ακόμα πιστεύω πως τα περισσότερα σχόλια ανακατεύουν την ανάδειξη αθλητών με τη δημοφιλία ενός σπορ. Δεν το κατακρίνω, κι εγώ το κάνω ίσως ασυναίσθητα. Ίσως στο μυαλό μας να ζει η ιδέα ότι για να είναι δημοφιλές ένα σπορ πρέπει να το παίζουν όλοι. Ή όπως είπε ο συνφορουμίτης πιο πάνω να βγουν Έλληνες γιατί με αυτούς ταυτίζεται ο φίλαθλος. Το τελευταίο δεν με βρίσκει σύμφωνο γιατί είχαμε τρομερούς παίκτες πολύ πρόσφατα και δεν υπάρχει κάποια αύξηση στην δημοφιλία. Για να μην πω για έναν από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο που είναι Έλληνας και δεν μοιάζει να συγκινεί πολλούς.

Όλα συνδέονται με την πολιτική! Φυσικά, όταν λέμε τον όρο αυτόν δεν εννοούμε τα μικροπολιτικά παιχνίδια και τις σκοπιμότητες των κομμάτων. Η πραγματική πολιτική αφορά τη λήψη κρίσιμων αποφάσεων για την πορεία της χώρας, αλλά και για τη ζωή των Ελλήνων. Είναι λάθος ο κοινοβουλευτισμός και το Σύνταγμα χρειάζεται πολλές θεμελιώδεις διορθώσεις. Αλλά θα το κλείσω αυτό, για να μη μακρηγορήσω.

Η καλαθοσφαίριση στην Ελλάδα, όπως και άλλα αθλήματα, χρειάζονται έναν λαό που να έχει εκπαιδευτεί να τα εκτιμάει. Δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Είναι τεράστιο το πρόβλημα της εκπαίδευσης στη χώρα, κάποιο παιδί έκανε λόγο για τριτοκοσμική χώρα. Αυτό είμαστε! Ξεκινάμε από εκεί. Υπάρχει τεράστια ροπή προς την καταστροφή της δημόσιας περιουσίας. Της δικιάς μας περιουσίας! Τρανό παράδειγμα οι Ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Θα μου πεις, ευθύνεται το κράτος για την εγκατάλειψη; Φυσικά!!! Αλλά ο ίδιος ο λαός δε θα βγει απέξω από αυτό. Η ουσιαστική εκπαίδευση με σκοπό τη μεταλαμπάδευση βασικών αξιών στους νέους όπως ο σεβασμός, η πειθαρχεία, οι χριστιανικές αξίες είναι απαραίτητη!

Αλλά αυτό δε συμφέρει, γιατί τότε θα παράγονταν φωτεινά μυαλά και αυτό δεν συμφέρει τον κοινοβουλευτισμό. Πάλι εκεί γυρνάμε...

+++Θα αναφέρω και κάτι άλλο, όλο το μπάσκετ (Α1, NBA και Ευρωλίγκα) δωρεάν στα κανάλια που πληρώνουν όλοι οι Έλληνες, τα κρατικά της ΕΡΤ. Οι Έλληνες θα καλωσορίσουν το άθλημα μέσα στο σπίτι τους και η ομορφιά του θα παρακινήσει πολλούς νεαρούς να ασχοληθούν. Είναι πολύ βαρύ ότι δεν μπορούμε ουσιαστικά να δούμε μπάσκετ λόγω ακριβών συνδρομών. Είθε να γκρεμιστούν τα τείχη και να έχει ο λαός πρόσβαση στο άθλημα!!

[kite26]

Προσωπικά θεωρώ πως θα πρέπει να ξανά βγουν ελιτ επιπέδου Ελληνες παίκτες.
Αν είναι δυνατόν καλύτεροι από παλιότερα.
Ξεκάθαρα έχει να κάνει με την πολιτεία.
Θα μπορούσαν άνετα να δημιουργήσουν μια κλειστή ακαδημία σε κεντρική πόλη όπως η Αθήνα ή ακόμα καλύτερα πχ Καλαμάτα και εκεί να φιλοξενούνται παιδιά.
Να είναι όλα πληρωμένα ,να φοιτούν Γυμανσιο -Λύκειο ,να έχει υψηλότατο και μαθησιακό αλλά και προπονητικό επίπεδο.
Υποθετω αν πχ ξεκινούν 200 παιδιά στην πρώτη γυμνασίου πιθανώς στην τρίτη λυκείου να έχουν μείνει πχ 60 τα οποία πλέον θα πλαισιώνουν τις εθνικές ομάδες αλλά και τους συλλόγους...
Προφανώς θα πρέπει άτομα της ομοσπονδίας να είναι συνέχεια στο κυνήγι ταλέντων και όταν θα εντοπίζουν κάποιο να του κάνουν πρόταση να μπει στην ακαδημία ακόμα και να μην ήταν απ την αρχή.
Προφανώς είναι μια γενική ιδέα η οποία μπορεί ως βάση να χρησιμοποιηθεί.

Από κει και πέρα όσο επίπονο και αν είναι αρχικά θα ήταν ιδανικό οι σύλλογοι να μπορούν να έχουν μέχρι πχ 3 ξένους και οι υπόλοιποι να είναι Ελληνες...προφανώς εκεί οι 3 ξένοι αναγκαστικά θα είναι υψηλότατου επιπέδου και όχι επιπέδου Ραιτ ή Γιουρτσεβεν...τυχαία τα ονόματα....
Είναι επίπονα αρχικά αλλά νομίζω σε βάθος 7-8 ετών το αποτέλεσμα θα είναι εκπληκτικό αρκεί να μην αλλάξει το αρχικό πλάνο...

Υ.Γ.Διαρκειας έχω στο Καραϊσκάκη και όχι στο Σεφ....Η χαρά του κόσμου,η ταύτιση και ειδικά των μικρών παιδιών όταν γίνονταν αλλαγή ο Μουζακίτης ή ο Κωστουλας δεν συγκρινόταν με κανένα ξένο παίκτη.Κακα τα ψέμματα η πλειοψηφία πολύ πιο εύκολα ταυτίζεται και ενθουσιάζεται με Ελληνες παίκτες παρά με ξένους πάντα μιλώντας για παρόμοιο επίπεδο.

Η σοβαρότητα του προβλήματος απαιτεί τις ανάλογες σκληρές λύσεις: Πλήρης απαγόρευση συμμετοχής των ξένων στους ελληνικούς συλλόγους με σκοπό την ανάπτυξη του αθλήματος. Δεν μπορώ να συμφωνήσω περισσότερο με την τελευταία σου παράγραφο!! Μουζακίτης, Κωστούλας, Τζολάκης, Καρέτσας, Αβδάλας, Ματζούκας!!! Τα παιδιά μας, τα καμάρια μας, αυτά είναι τα σωστά πρότυπα για τα νέα παιδιά.

Δεν πιστεύω στην επανάσταση του δρόμου. Η πραγματική επανάσταση ξεκινάει από το νου και την ψυχή!!!

[nikolas_asteri]

Κι όμως Νικόλα έχει δίκιο ο Conan. Μεγάλωσα σε μια μπασκετική συνοικία της Αθήνας, στη Νέα Σμύρνη. Τα περισσότερα παιδιά στο σχολείο πηγαίναμε στον Πανιώνιο, τον Μίλωνα ή τον Ίκαρο. Πέρα από τις προπονήσεις των ακαδημιών, παίζαμε μονά στο σχολείο ή στα ανοιχτά της γειτονιάς συχνά. Ήταν στο μυαλό μας, στη νοοτροπία μας. Είχαμε κι εμείς φορτωμένο πρόγραμμα και μάλιστα πηγαίναμε μια βδομάδα πρωί, μια απόγευμα στο Γυμνάσιο και στο λύκειο. Πολλές φορές μετά το σχολείο είχαμε φροντιστήριο και γυρίζαμε μετά τις δέκα στο σπίτι.
Στα ανοιχτά που πήγαινα στο Φάληρο πριν 10-15 χρόνια, τις Τετάρτες και τις Παρασκευές γινόταν χαμός και όχι μόνο από άτομα της ηλικίας μου αλλά και από πιτσιρικάδες. Τώρα, δεν είναι έτσι. Ακόμη, τα καλοκαίρια που ερχόμουν στο χωριό, μαζεύονταν κάθε μέρα τα παιδιά που έπαιζαν στην ομάδα και παίζαμε μονά μέχρι το βράδυ. Ούτε αυτό γίνεται. Επειδή είμαι μέλος της ομάδας και υπεύθυνος της ακαδημίας, φέτος είχαμε μια μικρή αύξηση παιδιών κυρίως λόγω του προπονητή αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί με το παρελθόν. Εδώ όμως μπαίνει και ένα άλλο ζήτημα, η μείωση του αριθμού των παιδιών γενικά. Το βλέπω και στα σχολεία, οπότε είναι λογικό να έρχεται και στις δραστηριότητες. Κάποια παιδιά μαζεύονται και πηγαίνουν στο κλειστό δύο φορές την εβδομάδα αλλά τα περισσότερα δεν παίζουν εκτός προπονήσεων. Είναι ο μόνιμος λόγος διενέξεων με την κόρη μου, η οποία, ενώ γουστάρει το μπάσκετ, δύσκολα παίζει εκτός ακαδημίας. Αντιθέτως, προπονείται εντατικά στο "Σόι σου", στο "Παρά πέντε" και εσχάτως στο "Ευτυχισμένοι μαζί" και καταληγουμε διαπληκτισμενοι μαζί !!!

Το μόνο που έχω καταφέρει να βρω είναι αυτό: https://ec.europa.eu/eurostat/statistic ... l_activity που δείχνει ότι από το 2014 στο 2019 αυξήθηκε ελαφρώς ο αριθμός των νέων (15-24) που αθλούνται μία φορά την εβδομάδα. Στην ομάδα που έπαιζα μικρός (Ολυμπιάδα Παπάγου) τα παιδιά έχουν αυξηθεί κατά πάάάρα πολύ και επειδή κι εγώ έχω ασχοληθεί λίγο με την ομάδα, και κόσμος που ξέρω είμαι σίγουρος ότι τουλάχιστον στην ΕΣΚΑ τα παιδιά είναι παραπάνω. Δυστυχώς δεν έχω νούμερα/άποψη για ΕΣΚΑΝΑ και επαρχία. Μπορεί να είναι όπως τα λέτε, δεν αντιλέγω.

Είναι πολύ διαφορετικές οι εποχές τώρα, υπάρχει πολύ μεγαλύτερη πίεση στα παιδιά. Αλλά ακόμα δεν ξέρω αν το να "παίζεις μονό" ανεβάζει τη δημοφιλία ενός αθλήματος. Έγραψα και πριν ότι ενώ το ποδόσφαιρο είναι δημοφιλές, δεν νομίζω ότι όλοι είναι στον δρόμο με μία μπάλα. Κάτι άλλο τους ωθεί στο να το βλέπουν. Αυτοί που έκατσαν να δουν την Εθνική πόλο δεν νομίζω ότι περνάνε τον ελεύθερο τους χρόνο σε μία πισίνα. Το ότι υπάρχουν περισσότερα πράγματα που μπορούν να ενδιαφέρουν τα παιδιά τώρα, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα κάτσουν να δουν ένα παιχνίδι μπάσκετ. Μάλιστα οι περισσότεροι από τους φίλους μου που βλέπουμε ματς μαζί δεν έχουν παίξει μπάσκετ μετά τα 14 ξέρω γω. Δεν είμαι καθόλου πεπεισμένος ότι χρειάζεται να παίζεις πολύ για να σου αρέσει να βλέπεις κάτι.

Αλλά ο ίδιος ο λαός δε θα βγει απέξω από αυτό. Η ουσιαστική εκπαίδευση με σκοπό τη μεταλαμπάδευση βασικών αξιών στους νέους όπως ο σεβασμός, η πειθαρχεία, οι χριστιανικές αξίες είναι απαραίτητη!

Αλλά αυτό δε συμφέρει, γιατί τότε θα παράγονταν φωτεινά μυαλά και αυτό δεν συμφέρει τον κοινοβουλευτισμό. Πάλι εκεί γυρνάμε...

Φωτεινά μυαλά υπάρχουν μία χαρά.

Τα υπόλοιπα που αναφέρεις είναι δυστυχώς λίγο εκτός θέματος και ανοίγουν πολύ μεγάλες κουβέντες. Κατ'αρχάς ο σεβασμός κερδίζεται. Δεν ακούς συχνά έναν 14χρονο να λέει "Ξέρεις τι; Πρέπει όλοι να σεβόμαστε τους μεγαλύτερους. Ας πάω σπίτι τώρα να δείξω σεβασμό". Συνήθως αυτή είναι φράση που τη λένε οι μεγαλύτεροι όταν θέλουν οι μικρότεροι να βουλώσουν το "χαζό" στοματάκι τους. Είτε έχει κάποια δόση αλήθειας είτε όχι, όταν το λέει κάποιος μεγαλύτερος, αυτό που εννοεί πραγματικά είναι "Μην τολμήσεις να μου μιλάς έτσι αλαζονικό κωλόπαιδο. Δεν ξέρεις τι σου γίνεται".

Τώρα για το χριστιανικές αξίες...

*οποία ομοιότητα με mod γνωστού μπασκετικού καφενείου είναι εντελώς τυχαία.
Μόλις το έβαλα στο τετραδιάκι μου για μελλοντικό σεντόνι. Αλλά δεν θέλω να το αφήσω έτσι οπότε θα γράψω κάτι μικρό.

Η ιδέα ότι η ηθική χρειάζεται τον χριστιανισμό είναι όχι μόνο λάθος αλλά είναι και βαθιά προσβλητική για κάθε κοινωνία, άτομο ή φιλοσοφικό ρεύμα που έχει παράξει ηθική χωρίς να πιστεύει σε κάποιον θεό. Πριν την εμφάνιση του χριστιανισμού (το μεγαλύτερο κομμάτι της ανθρώπινης ιστορίας δηλαδή) υπήρχαν πλήρη ηθικά συστήματα στην Ελλάδα, την Κίνα, την Ινδία κλπ. Ο Σωκράτης είπε για το αγαθό, ο Κομφούκιος δίδασκε αρετή, οι Στωικοί μιλούσαν για καθήκον και λογική αυτοκυριαρχία. Η ιδέα πως "χωρίς θεό όλα επιτρέπονται" δεν αντέχει στον παραμικρό έλεγχο, ούτε φιλοσοφικό ούτε εμπειρικό.

Δεν θα κάνω name dropping θα το αφήσω σαν quiz για το ποιος δούλεψε τι. Aν κάτι είναι καλό απλώς επειδή το θέλει ο Θεός, τότε η ηθική γίνεται αυθαίρετη αν όμως ο Θεός το θέλει επειδή είναι καλό, τότε το "καλό" είναι ανεξάρτητο από αυτόν. Αργότερα ένας άλλος πρότεινε πως οι ηθικές κρίσεις πηγάζουν από συναισθηματικές και κοινωνικές ρίζες. Και ένας άλλος αγαπημένος έφτιαξε μια ηθική βασισμένη αποκλειστικά στη λογική και την καθολικότητα, χωρίς καμία ανάγκη για επιτήρηση από θεικό μάτι. Σύγχρονοι θεωρητικοί χτίζουν μοντέλα ηθικής ενσυναίσθησης, δικαιοσύνης και αρετής που δεν χρειάζονται καμία μεταφυσική θεμελίωση.

Ούτε και τα ιστορικά παραδείγματα βοηθούν τους θιασώτες της "χριστιανικής ηθικής" (ναι σε εισαγωγικά). Από τις Σταυροφορίες και την Ιερά Εξέταση μέχρι τον καπιταλισμό του Προτεσταντισμού και την αδιαφορία της Εκκλησίας για σύγχρονα εγκλήματα, η επίκληση του Χριστού δεν εξασφαλίζει καμία ηθική ανωτερότητα. Την ίδια στιγμή, οι πιο ειρηνικές, δημοκρατικές και κοινωνικά δίκαιες χώρες του πλανήτη σήμερα είναι σχεδόν πλήρως "αποχριστιανικοποιημένες". Αντίθετα, όσο πιο έντονη είναι η δημόσια θρησκευτική ρητορεία, τόσο συχνότερα συγκαλύπτονται η ανισότητα, η βία, και η υποκρισία.

Η χριστιανική ηθική είναι απλά ένα από πολλά ιστορικά συστήματα αξιών, με ισχυρό φορτίο ενοχής, υπακοής και ιεραρχίας. Η πραγματική ηθική αρχίζει όταν μπορείς να εξηγήσεις γιατί μια πράξη είναι σωστή ή λάθος, χωρίς να χρειαστείς κάποιον να σε βλέπει από τον ουρανό. Αν αυτό το φοβάται κάποιος, τότε το τελευταίο του πρόβλημά θα έπρεπε να είναι η έλλειψη θεού.

Φυσικά όλα αυτά είναι πολύ επιφανειακά οπότε δεν είναι πως το κείμενο είναι συμπαγές απλά ήθελα να βγάλω μερικές ιδέες "εκεί έξω" σαν ένα μικρό teaser

[karamelitsa]

Άρα ουσιαστικά λες ότι τα παιδιά ναι μεν παίζουν οργανωμένο μπάσκετ, αλλά δεν έχουν τη δίψα να παίζουν και "εκτός προπόνησης". Αυτό το δέχομαι απλά δεν ξέρω κατά πόσον μπορεί να σταθεί σαν επιχείρημα για τη δημοτικότητα ενός αθλήματος. Τα παιδιά έχουν αρκετά φορτωμένο πρόγραμμα (δυστυχώς) και μπορεί να έχουν διάφορες ασχολίες. Δεν χρειάζεται να είναι το μπάσκετ στο κέντρο του κόσμου τους. Δηλαδή όλοι αυτοί που βλέπουν ποδόσφαιρο είναι με μία μπάλα στα πόδια όλη μέρα; Δεν νομίζω και γι'αυτό πιστεύω πως αυτό δεν είναι επαρκές στοιχείο. Αγαπάμε ιστορίες Κόναν και ο προπονητής μοιάζει ακατάλληλος δεν έχω κάτι να προσθέσω. Αυτό έχει περισσότερο να κάνει με την νοοτροπία της νίκης αντί της σωστής διδαχής του αθλήματος και του αθλητισμού γενικότερα.

Κι όμως Νικόλα έχει δίκιο ο Conan. Μεγάλωσα σε μια μπασκετική συνοικία της Αθήνας, στη Νέα Σμύρνη. Τα περισσότερα παιδιά στο σχολείο πηγαίναμε στον Πανιώνιο, τον Μίλωνα ή τον Ίκαρο. Πέρα από τις προπονήσεις των ακαδημιών, παίζαμε μονά στο σχολείο ή στα ανοιχτά της γειτονιάς συχνά. Ήταν στο μυαλό μας, στη νοοτροπία μας. Είχαμε κι εμείς φορτωμένο πρόγραμμα και μάλιστα πηγαίναμε μια βδομάδα πρωί, μια απόγευμα στο Γυμνάσιο και στο λύκειο. Πολλές φορές μετά το σχολείο είχαμε φροντιστήριο και γυρίζαμε μετά τις δέκα στο σπίτι.
Στα ανοιχτά που πήγαινα στο Φάληρο πριν 10-15 χρόνια, τις Τετάρτες και τις Παρασκευές γινόταν χαμός και όχι μόνο από άτομα της ηλικίας μου αλλά και από πιτσιρικάδες. Τώρα, δεν είναι έτσι. Ακόμη, τα καλοκαίρια που ερχόμουν στο χωριό, μαζεύονταν κάθε μέρα τα παιδιά που έπαιζαν στην ομάδα και παίζαμε μονά μέχρι το βράδυ. Ούτε αυτό γίνεται. Επειδή είμαι μέλος της ομάδας και υπεύθυνος της ακαδημίας, φέτος είχαμε μια μικρή αύξηση παιδιών κυρίως λόγω του προπονητή αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί με το παρελθόν. Εδώ όμως μπαίνει και ένα άλλο ζήτημα, η μείωση του αριθμού των παιδιών γενικά. Το βλέπω και στα σχολεία, οπότε είναι λογικό να έρχεται και στις δραστηριότητες. Κάποια παιδιά μαζεύονται και πηγαίνουν στο κλειστό δύο φορές την εβδομάδα αλλά τα περισσότερα δεν παίζουν εκτός προπονήσεων. Είναι ο μόνιμος λόγος διενέξεων με την κόρη μου, η οποία, ενώ γουστάρει το μπάσκετ, δύσκολα παίζει εκτός ακαδημίας. Αντιθέτως, προπονείται εντατικά στο "Σόι σου", στο "Παρά πέντε" και εσχάτως στο "Ευτυχισμένοι μαζί" και καταληγουμε διαπληκτισμενοι μαζί !!!

Το μπάσκετ λόγω ότι θέλει συγκεκριμένες εγκαταστάσεις είναι δύσκολο να παιχτεί έξω από τις προπονήσεις των ακαδημιών, γήπεδα πολλά ελεύθερα δεν έχει η χώρα μας με αποτέλεσμα να δυσχεραίνει το όλο θέμα. Ο Γιός μου ξεκίνησε με μπάσκετ άλλα πέρα από τις προπονήσεις των ομάδων δεν είχε που άλλου να παίξει...σιγά σιγά σε πλατείες πάρκα, πυλωτές κλπ. έπαιζε μπάλα καθώς ποδόσφαιρο μπορείς να παίξεις σχεδόν οπουδήποτε, και τελικά το γύρισε στο ποδόσφαιρο όπου τώρα πλέον είναι μια μια μπάλα όλη την μέρα (παράτησε εντελώς το μπάσκετ) , ακόμα και στην παραλία παίρνουμε μπαλίστα και παίζουμε και πολλές φορές βρίσκουμε και άλλους γονείς,παιδιά κλπ. και παίζουμε και ματσάκια!!

Ε αυτό που περιγράφω δεν μπορεί να στο δώσει δυστυχώς το μπάσκετ και όσο δεν έχουμε πολλά και ελεύθερα γήπεδα στην χώρα για όλο τον κόσμο ποτέ δεν πρόκειται να γίνει δημοφιλές άθλημα.

[ggr]

Κι όμως Νικόλα έχει δίκιο ο Conan. Μεγάλωσα σε μια μπασκετική συνοικία της Αθήνας, στη Νέα Σμύρνη. Τα περισσότερα παιδιά στο σχολείο πηγαίναμε στον Πανιώνιο, τον Μίλωνα ή τον Ίκαρο. Πέρα από τις προπονήσεις των ακαδημιών, παίζαμε μονά στο σχολείο ή στα ανοιχτά της γειτονιάς συχνά. Ήταν στο μυαλό μας, στη νοοτροπία μας. Είχαμε κι εμείς φορτωμένο πρόγραμμα και μάλιστα πηγαίναμε μια βδομάδα πρωί, μια απόγευμα στο Γυμνάσιο και στο λύκειο. Πολλές φορές μετά το σχολείο είχαμε φροντιστήριο και γυρίζαμε μετά τις δέκα στο σπίτι.
Στα ανοιχτά που πήγαινα στο Φάληρο πριν 10-15 χρόνια, τις Τετάρτες και τις Παρασκευές γινόταν χαμός και όχι μόνο από άτομα της ηλικίας μου αλλά και από πιτσιρικάδες. Τώρα, δεν είναι έτσι. Ακόμη, τα καλοκαίρια που ερχόμουν στο χωριό, μαζεύονταν κάθε μέρα τα παιδιά που έπαιζαν στην ομάδα και παίζαμε μονά μέχρι το βράδυ. Ούτε αυτό γίνεται. Επειδή είμαι μέλος της ομάδας και υπεύθυνος της ακαδημίας, φέτος είχαμε μια μικρή αύξηση παιδιών κυρίως λόγω του προπονητή αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί με το παρελθόν. Εδώ όμως μπαίνει και ένα άλλο ζήτημα, η μείωση του αριθμού των παιδιών γενικά. Το βλέπω και στα σχολεία, οπότε είναι λογικό να έρχεται και στις δραστηριότητες. Κάποια παιδιά μαζεύονται και πηγαίνουν στο κλειστό δύο φορές την εβδομάδα αλλά τα περισσότερα δεν παίζουν εκτός προπονήσεων. Είναι ο μόνιμος λόγος διενέξεων με την κόρη μου, η οποία, ενώ γουστάρει το μπάσκετ, δύσκολα παίζει εκτός ακαδημίας. Αντιθέτως, προπονείται εντατικά στο "Σόι σου", στο "Παρά πέντε" και εσχάτως στο "Ευτυχισμένοι μαζί" και καταληγουμε διαπληκτισμενοι μαζί !!!

Το μπάσκετ λόγω ότι θέλει συγκεκριμένες εγκαταστάσεις είναι δύσκολο να παιχτεί έξω από τις προπονήσεις των ακαδημιών, γήπεδα πολλά ελεύθερα δεν έχει η χώρα μας με αποτέλεσμα να δυσχεραίνει το όλο θέμα. Ο Γιός μου ξεκίνησε με μπάσκετ άλλα πέρα από τις προπονήσεις των ομάδων δεν είχε που άλλου να παίξει...σιγά σιγά σε πλατείες πάρκα, πυλωτές κλπ. έπαιζε μπάλα καθώς ποδόσφαιρο μπορείς να παίξεις σχεδόν οπουδήποτε, και τελικά το γύρισε στο ποδόσφαιρο όπου τώρα πλέον είναι μια μια μπάλα όλη την μέρα (παράτησε εντελώς το μπάσκετ) , ακόμα και στην παραλία παίρνουμε μπαλίστα και παίζουμε και πολλές φορές βρίσκουμε και άλλους γονείς,παιδιά κλπ. και παίζουμε και ματσάκια!!

Ε αυτό που περιγράφω δεν μπορεί να στο δώσει δυστυχώς το μπάσκετ και όσο δεν έχουμε πολλά και ελεύθερα γήπεδα στην χώρα για όλο τον κόσμο ποτέ δεν πρόκειται να γίνει δημοφιλές άθλημα.

Εδώ που μένω πάντως υπάρχει η δυνατότητα να παίξεις στο γήπεδο του σχολείου ή και στο κλειστό, αν θες. Σε όσα παιδιά ή μεγάλους το ζητούν, το ανοίγουμε.

[kite26]

Κι όμως Νικόλα έχει δίκιο ο Conan. Μεγάλωσα σε μια μπασκετική συνοικία της Αθήνας, στη Νέα Σμύρνη. Τα περισσότερα παιδιά στο σχολείο πηγαίναμε στον Πανιώνιο, τον Μίλωνα ή τον Ίκαρο. Πέρα από τις προπονήσεις των ακαδημιών, παίζαμε μονά στο σχολείο ή στα ανοιχτά της γειτονιάς συχνά. Ήταν στο μυαλό μας, στη νοοτροπία μας. Είχαμε κι εμείς φορτωμένο πρόγραμμα και μάλιστα πηγαίναμε μια βδομάδα πρωί, μια απόγευμα στο Γυμνάσιο και στο λύκειο. Πολλές φορές μετά το σχολείο είχαμε φροντιστήριο και γυρίζαμε μετά τις δέκα στο σπίτι.
Στα ανοιχτά που πήγαινα στο Φάληρο πριν 10-15 χρόνια, τις Τετάρτες και τις Παρασκευές γινόταν χαμός και όχι μόνο από άτομα της ηλικίας μου αλλά και από πιτσιρικάδες. Τώρα, δεν είναι έτσι. Ακόμη, τα καλοκαίρια που ερχόμουν στο χωριό, μαζεύονταν κάθε μέρα τα παιδιά που έπαιζαν στην ομάδα και παίζαμε μονά μέχρι το βράδυ. Ούτε αυτό γίνεται. Επειδή είμαι μέλος της ομάδας και υπεύθυνος της ακαδημίας, φέτος είχαμε μια μικρή αύξηση παιδιών κυρίως λόγω του προπονητή αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί με το παρελθόν. Εδώ όμως μπαίνει και ένα άλλο ζήτημα, η μείωση του αριθμού των παιδιών γενικά. Το βλέπω και στα σχολεία, οπότε είναι λογικό να έρχεται και στις δραστηριότητες. Κάποια παιδιά μαζεύονται και πηγαίνουν στο κλειστό δύο φορές την εβδομάδα αλλά τα περισσότερα δεν παίζουν εκτός προπονήσεων. Είναι ο μόνιμος λόγος διενέξεων με την κόρη μου, η οποία, ενώ γουστάρει το μπάσκετ, δύσκολα παίζει εκτός ακαδημίας. Αντιθέτως, προπονείται εντατικά στο "Σόι σου", στο "Παρά πέντε" και εσχάτως στο "Ευτυχισμένοι μαζί" και καταληγουμε διαπληκτισμενοι μαζί !!!

Το μόνο που έχω καταφέρει να βρω είναι αυτό: https://ec.europa.eu/eurostat/statistic ... l_activity που δείχνει ότι από το 2014 στο 2019 αυξήθηκε ελαφρώς ο αριθμός των νέων (15-24) που αθλούνται μία φορά την εβδομάδα. Στην ομάδα που έπαιζα μικρός (Ολυμπιάδα Παπάγου) τα παιδιά έχουν αυξηθεί κατά πάάάρα πολύ και επειδή κι εγώ έχω ασχοληθεί λίγο με την ομάδα, και κόσμος που ξέρω είμαι σίγουρος ότι τουλάχιστον στην ΕΣΚΑ τα παιδιά είναι παραπάνω. Δυστυχώς δεν έχω νούμερα/άποψη για ΕΣΚΑΝΑ και επαρχία. Μπορεί να είναι όπως τα λέτε, δεν αντιλέγω.

Είναι πολύ διαφορετικές οι εποχές τώρα, υπάρχει πολύ μεγαλύτερη πίεση στα παιδιά. Αλλά ακόμα δεν ξέρω αν το να "παίζεις μονό" ανεβάζει τη δημοφιλία ενός αθλήματος. Έγραψα και πριν ότι ενώ το ποδόσφαιρο είναι δημοφιλές, δεν νομίζω ότι όλοι είναι στον δρόμο με μία μπάλα. Κάτι άλλο τους ωθεί στο να το βλέπουν. Αυτοί που έκατσαν να δουν την Εθνική πόλο δεν νομίζω ότι περνάνε τον ελεύθερο τους χρόνο σε μία πισίνα. Το ότι υπάρχουν περισσότερα πράγματα που μπορούν να ενδιαφέρουν τα παιδιά τώρα, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα κάτσουν να δουν ένα παιχνίδι μπάσκετ. Μάλιστα οι περισσότεροι από τους φίλους μου που βλέπουμε ματς μαζί δεν έχουν παίξει μπάσκετ μετά τα 14 ξέρω γω. Δεν είμαι καθόλου πεπεισμένος ότι χρειάζεται να παίζεις πολύ για να σου αρέσει να βλέπεις κάτι.

Αλλά ο ίδιος ο λαός δε θα βγει απέξω από αυτό. Η ουσιαστική εκπαίδευση με σκοπό τη μεταλαμπάδευση βασικών αξιών στους νέους όπως ο σεβασμός, η πειθαρχεία, οι χριστιανικές αξίες είναι απαραίτητη!

Αλλά αυτό δε συμφέρει, γιατί τότε θα παράγονταν φωτεινά μυαλά και αυτό δεν συμφέρει τον κοινοβουλευτισμό. Πάλι εκεί γυρνάμε...

Φωτεινά μυαλά υπάρχουν μία χαρά.

Τα υπόλοιπα που αναφέρεις είναι δυστυχώς λίγο εκτός θέματος και ανοίγουν πολύ μεγάλες κουβέντες. Κατ'αρχάς ο σεβασμός κερδίζεται. Δεν ακούς συχνά έναν 14χρονο να λέει "Ξέρεις τι; Πρέπει όλοι να σεβόμαστε τους μεγαλύτερους. Ας πάω σπίτι τώρα να δείξω σεβασμό". Συνήθως αυτή είναι φράση που τη λένε οι μεγαλύτεροι όταν θέλουν οι μικρότεροι να βουλώσουν το "χαζό" στοματάκι τους. Είτε έχει κάποια δόση αλήθειας είτε όχι, όταν το λέει κάποιος μεγαλύτερος, αυτό που εννοεί πραγματικά είναι "Μην τολμήσεις να μου μιλάς έτσι αλαζονικό κωλόπαιδο. Δεν ξέρεις τι σου γίνεται".

Τώρα για το χριστιανικές αξίες...

*οποία ομοιότητα με mod γνωστού μπασκετικού καφενείου είναι εντελώς τυχαία.
Μόλις το έβαλα στο τετραδιάκι μου για μελλοντικό σεντόνι. Αλλά δεν θέλω να το αφήσω έτσι οπότε θα γράψω κάτι μικρό.

Η ιδέα ότι η ηθική χρειάζεται τον χριστιανισμό είναι όχι μόνο λάθος αλλά είναι και βαθιά προσβλητική για κάθε κοινωνία, άτομο ή φιλοσοφικό ρεύμα που έχει παράξει ηθική χωρίς να πιστεύει σε κάποιον θεό. Πριν την εμφάνιση του χριστιανισμού (το μεγαλύτερο κομμάτι της ανθρώπινης ιστορίας δηλαδή) υπήρχαν πλήρη ηθικά συστήματα στην Ελλάδα, την Κίνα, την Ινδία κλπ. Ο Σωκράτης είπε για το αγαθό, ο Κομφούκιος δίδασκε αρετή, οι Στωικοί μιλούσαν για καθήκον και λογική αυτοκυριαρχία. Η ιδέα πως "χωρίς θεό όλα επιτρέπονται" δεν αντέχει στον παραμικρό έλεγχο, ούτε φιλοσοφικό ούτε εμπειρικό.

Δεν θα κάνω name dropping θα το αφήσω σαν quiz για το ποιος δούλεψε τι. Aν κάτι είναι καλό απλώς επειδή το θέλει ο Θεός, τότε η ηθική γίνεται αυθαίρετη αν όμως ο Θεός το θέλει επειδή είναι καλό, τότε το "καλό" είναι ανεξάρτητο από αυτόν. Αργότερα ένας άλλος πρότεινε πως οι ηθικές κρίσεις πηγάζουν από συναισθηματικές και κοινωνικές ρίζες. Και ένας άλλος αγαπημένος έφτιαξε μια ηθική βασισμένη αποκλειστικά στη λογική και την καθολικότητα, χωρίς καμία ανάγκη για επιτήρηση από θεικό μάτι. Σύγχρονοι θεωρητικοί χτίζουν μοντέλα ηθικής ενσυναίσθησης, δικαιοσύνης και αρετής που δεν χρειάζονται καμία μεταφυσική θεμελίωση.

Ούτε και τα ιστορικά παραδείγματα βοηθούν τους θιασώτες της "χριστιανικής ηθικής" (ναι σε εισαγωγικά). Από τις Σταυροφορίες και την Ιερά Εξέταση μέχρι τον καπιταλισμό του Προτεσταντισμού και την αδιαφορία της Εκκλησίας για σύγχρονα εγκλήματα, η επίκληση του Χριστού δεν εξασφαλίζει καμία ηθική ανωτερότητα. Την ίδια στιγμή, οι πιο ειρηνικές, δημοκρατικές και κοινωνικά δίκαιες χώρες του πλανήτη σήμερα είναι σχεδόν πλήρως "αποχριστιανικοποιημένες". Αντίθετα, όσο πιο έντονη είναι η δημόσια θρησκευτική ρητορεία, τόσο συχνότερα συγκαλύπτονται η ανισότητα, η βία, και η υποκρισία.

Η χριστιανική ηθική είναι απλά ένα από πολλά ιστορικά συστήματα αξιών, με ισχυρό φορτίο ενοχής, υπακοής και ιεραρχίας. Η πραγματική ηθική αρχίζει όταν μπορείς να εξηγήσεις γιατί μια πράξη είναι σωστή ή λάθος, χωρίς να χρειαστείς κάποιον να σε βλέπει από τον ουρανό. Αν αυτό το φοβάται κάποιος, τότε το τελευταίο του πρόβλημά θα έπρεπε να είναι η έλλειψη θεού.

Φυσικά όλα αυτά είναι πολύ επιφανειακά οπότε δεν είναι πως το κείμενο είναι συμπαγές απλά ήθελα να βγάλω μερικές ιδέες "εκεί έξω" σαν ένα μικρό teaser

Φίλε μου, δύο πράγματα είπε ο Ιησούς Χριστός να αγαπάς τους άλλους και να είσαι ταπεινός. Και να ξέρεις κάτι, γιατί το έχω διαπιστώσει στην πράξη, όταν φροντίζεις την ψυχή σου, αυτό σε βοηθά σε όλα τα πράγματα. Εγώ δε σου μιλάω ούτε για συστήματα αξιών, ούτε για άλλα κοσμικά πράγματα. Και όταν έχεις τον κόσμο της ψυχής σου καθαρό, είσαι άνθρωπος με αρετές, μπορείς να εμπνεύσεις, να ενθαρρύνεις και να καθοδηγήσεις τους άλλους.

Αλήθεια πώς περιμένουμε τη σωτηρία μας από ανθρώπους που δεν μπορούν να ελέγξουν τον ίδιο τους τον εαυτό;

Και ιδού πώς συνδέεται αυτό με τον αθλητισμό και το μπάσκετ συγκεκριμένα. Ένας νέος που γνωρίζει ποιος είναι, το σκοπό που ήρθε στον κόσμο αυτόν, έχει την ευκαιρία να αγαπήσει τον αθλητισμό και να προχωρήσει στο σπορ που του αρέσει. Ένα σπορ ομαδικό, στο οποίο αναδεικνύεται η αξία της συνεργασίας, η ταπεινότητα που οδηγεί στο να βάλω το εγώ κάτω από την ομάδα και η επιθυμία για αυτοθυσία χάριν του κοινού καλού.

Σκέψου και αυτό το τελευταίο: Σε τι άραγε μας χρησιμεύει ο πρωταθλητισμός; Δεν αφορά την τέρψη των οφθαλμών και την ικανοποίηση των κατώτερων οπαδικών ενστίκτων, είναι εργαλείο εκπαιδευτικό, όπως ήταν άλλοτε το θέατρο για τους αρχαίους Έλληνες. Τότε θα ήταν πραγματικά χρήσιμο και ωφέλιμο για το κοινωνικό σύνολο.

Δε θα πιστέψω ότι κάτι είναι ουτοπικό. Αρκεί ένας κάνει την αρχή και η άλλη θα ακολουθήσουν. Ουτοπικό θα ήταν μόνο αν δεν το πιστεύω πραγματικά.

Μην βλέπετε τα πράγματα με την οπτική του fast food.

[ssoulliss]

Δημιουργία πανεπιστημιακης λιγκας με μπασκετικά προγράμματα με ταυτόχρονο draft αθλητών για ομάδες Α1 και Α2.

Είμαι υπέρ του πανεπιστημιακού αθλητισμού, είναι κάτι που λείπει αφάνταστα από την Ελλάδα και την Ευρώπη, όμως αυτό ίσως έχει 2 θέματα.

Το να δημιουργηθεί πανεπιστημιακή ομάδα π.χ. του Καποδιστριακού σημαίνει πως τα παιδιά που θα την απαρτίζουν θα πρέπει είτε να έχουν παραχωρηθεί με κάποιο τρόπο από την μητέρα-ομάδα στη σχολή, είτε τα παιδιά αυτά να έχουν σταματήσει το μπάσκετ στην ηλικία των 17 προφανώς λόγω αξίας ή λόγω διαβασμάτων και ταυτόχρονα να έχουν καταφέρει να πάρουν το δελτίο στα χέρια τους!! Άρα θα μιλάμε είτε για ελαφρώς ανενεργούς αθλητές - κάτι το οποίο δεν είναι απαραίτητα κακό - είτε θα πρέπει οι διοικήσεις των πανεπιστημίων να έρχονται σε κάποια συμφωνία (με αντίτιμο προφανώς) με τις μητρικές-ομάδες των παιδιών ώστε αυτά για τα επόμενα 4-5 χρόνια να συνεχίσουν να αθλούνται υπό άλλο καθεστώς.

Όλο αυτό όμως και έρχομαι στο δεύτερο θέμα, έχει αυξημένα κόστη (ήδη ο προϋπολογίσμός μειώνεται για την παιδεία), έχει διαφορετικές στελεχώσεις εντός των σχολών, θέλει επίσης άλλη κουλτούρα στα σωματεία που θα έχουν τα παιδιά και θα τα "χάσουν" ή θα τα αφήσουν για ένα διάστημα και κυρίως θέλει για πολιτική ηγεσία ανθρώπους που δε θα αντιμετωπίζουν απαξιωτικά "μισούν θα έγραφα για την τωρινή κατάσταση" το δημόσιο πανεπιστήμιο.

[kite26]

Δημιουργία πανεπιστημιακης λιγκας με μπασκετικά προγράμματα με ταυτόχρονο draft αθλητών για ομάδες Α1 και Α2.

Είμαι υπέρ του πανεπιστημιακού αθλητισμού, είναι κάτι που λείπει αφάνταστα από την Ελλάδα και την Ευρώπη, όμως αυτό ίσως έχει 2 θέματα.

Το να δημιουργηθεί πανεπιστημιακή ομάδα π.χ. του Καποδιστριακού σημαίνει πως τα παιδιά που θα την απαρτίζουν θα πρέπει είτε να έχουν παραχωρηθεί με κάποιο τρόπο από την μητέρα-ομάδα στη σχολή, είτε τα παιδιά αυτά να έχουν σταματήσει το μπάσκετ στην ηλικία των 17 προφανώς λόγω αξίας ή λόγω διαβασμάτων και ταυτόχρονα να έχουν καταφέρει να πάρουν το δελτίο στα χέρια τους!! Άρα θα μιλάμε είτε για ελαφρώς ανενεργούς αθλητές - κάτι το οποίο δεν είναι απαραίτητα κακό - είτε θα πρέπει οι διοικήσεις των πανεπιστημίων να έρχονται σε κάποια συμφωνία (με αντίτιμο προφανώς) με τις μητρικές-ομάδες των παιδιών ώστε αυτά για τα επόμενα 4-5 χρόνια να συνεχίσουν να αθλούνται υπό άλλο καθεστώς.

Όλο αυτό όμως και έρχομαι στο δεύτερο θέμα, έχει αυξημένα κόστη (ήδη ο προϋπολογίσμός μειώνεται για την παιδεία), έχει διαφορετικές στελεχώσεις εντός των σχολών, θέλει επίσης άλλη κουλτούρα στα σωματεία που θα έχουν τα παιδιά και θα τα "χάσουν" ή θα τα αφήσουν για ένα διάστημα και κυρίως θέλει για πολιτική ηγεσία ανθρώπους που δε θα αντιμετωπίζουν απαξιωτικά "μισούν θα έγραφα για την τωρινή κατάσταση" το δημόσιο πανεπιστήμιο.

Όταν μία κυβέρνηση και ένα πολιτικό σύστημα θεωρεί πεταμένα λεφτά τα λεφτά που δίνονται για την Παιδεία και τον Αθλητισμό, δε θα πρέπει να υπάρχει ως κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα να γίνει στάχτη και να επανασυσταθεί σε τελείως διαφορετική βάση, με γνώμονα τίποτε άλλο πέραν του καλού των Ελλήνων πολιτών.

[karamelitsa]

Το μπάσκετ λόγω ότι θέλει συγκεκριμένες εγκαταστάσεις είναι δύσκολο να παιχτεί έξω από τις προπονήσεις των ακαδημιών, γήπεδα πολλά ελεύθερα δεν έχει η χώρα μας με αποτέλεσμα να δυσχεραίνει το όλο θέμα. Ο Γιός μου ξεκίνησε με μπάσκετ άλλα πέρα από τις προπονήσεις των ομάδων δεν είχε που άλλου να παίξει...σιγά σιγά σε πλατείες πάρκα, πυλωτές κλπ. έπαιζε μπάλα καθώς ποδόσφαιρο μπορείς να παίξεις σχεδόν οπουδήποτε, και τελικά το γύρισε στο ποδόσφαιρο όπου τώρα πλέον είναι μια μια μπάλα όλη την μέρα (παράτησε εντελώς το μπάσκετ) , ακόμα και στην παραλία παίρνουμε μπαλίστα και παίζουμε και πολλές φορές βρίσκουμε και άλλους γονείς,παιδιά κλπ. και παίζουμε και ματσάκια!!

Ε αυτό που περιγράφω δεν μπορεί να στο δώσει δυστυχώς το μπάσκετ και όσο δεν έχουμε πολλά και ελεύθερα γήπεδα στην χώρα για όλο τον κόσμο ποτέ δεν πρόκειται να γίνει δημοφιλές άθλημα.

Εδώ που μένω πάντως υπάρχει η δυνατότητα να παίξεις στο γήπεδο του σχολείου ή και στο κλειστό, αν θες. Σε όσα παιδιά ή μεγάλους το ζητούν, το ανοίγουμε.

Μα εκει είναι το θέμα, για να παίξεις μπάσκετ πρέπει να είσαι σε περιοχή που να έχει γήπεδο, να στο ανοίγουν, να μην γίνεται χαμός εκει κλπ. στην μπάλα παίζεις και στο πάρκινγκ της πολυκατοικίας όπως κάνει ο γιός μου με άλλα 3-4 αγόρια της πολυκατοικίας, κατεβαίνουν κάτω και παίζουν στην πυλωτή/Πάρκινγκ...

[kite26]

Εδώ που μένω πάντως υπάρχει η δυνατότητα να παίξεις στο γήπεδο του σχολείου ή και στο κλειστό, αν θες. Σε όσα παιδιά ή μεγάλους το ζητούν, το ανοίγουμε.

Μα εκει είναι το θέμα, για να παίξεις μπάσκετ πρέπει να είσαι σε περιοχή που να έχει γήπεδο, να στο ανοίγουν, να μην γίνεται χαμός εκει κλπ. στην μπάλα παίζεις και στο πάρκινγκ της πολυκατοικίας όπως κάνει ο γιός μου με άλλα 3-4 αγόρια της πολυκατοικίας, κατεβαίνουν κάτω και παίζουν στην πυλωτή/Πάρκινγκ...

Να το το άλλο θέμα που αναδεικνεύεται. Πώς δηλαδή η αστυφιλία λειτουργεί ως εμπόδιο στην ανάπτυξη του αθλητισμού. Όλοι έχουν συγκεντρωθεί στις πόλεις και δεν υπάρχει διάχυση του λαού στην επαρχία, όπου και περισσότεροι χώροι υπάρχουν, πιο ήρεμο περιβάλλον και δυνατότητες ενασχόλησης με το μπάσκετ και τα σπορ γενικότερα. Το ζήτημα της αστυφιλίας άπτεται φυσικά πάρα πολλών άλλων θεμάτων που δε θα αναπτύξω.

[nikolas_asteri]

Φίλε μου, δύο πράγματα είπε ο Ιησούς Χριστός να αγαπάς τους άλλους και να είσαι ταπεινός. Και να ξέρεις κάτι, γιατί το έχω διαπιστώσει στην πράξη, όταν φροντίζεις την ψυχή σου, αυτό σε βοηθά σε όλα τα πράγματα. Εγώ δε σου μιλάω ούτε για συστήματα αξιών, ούτε για άλλα κοσμικά πράγματα. Και όταν έχεις τον κόσμο της ψυχής σου καθαρό, είσαι άνθρωπος με αρετές, μπορείς να εμπνεύσεις, να ενθαρρύνεις και να καθοδηγήσεις τους άλλους.

Αλήθεια πώς περιμένουμε τη σωτηρία μας από ανθρώπους που δεν μπορούν να ελέγξουν τον ίδιο τους τον εαυτό;

Και ιδού πώς συνδέεται αυτό με τον αθλητισμό και το μπάσκετ συγκεκριμένα. Ένας νέος που γνωρίζει ποιος είναι, το σκοπό που ήρθε στον κόσμο αυτόν, έχει την ευκαιρία να αγαπήσει τον αθλητισμό και να προχωρήσει στο σπορ που του αρέσει. Ένα σπορ ομαδικό, στο οποίο αναδεικνύεται η αξία της συνεργασίας, η ταπεινότητα που οδηγεί στο να βάλω το εγώ κάτω από την ομάδα και η επιθυμία για αυτοθυσία χάριν του κοινού καλού.

Σκέψου και αυτό το τελευταίο: Σε τι άραγε μας χρησιμεύει ο πρωταθλητισμός; Δεν αφορά την τέρψη των οφθαλμών και την ικανοποίηση των κατώτερων οπαδικών ενστίκτων, είναι εργαλείο εκπαιδευτικό, όπως ήταν άλλοτε το θέατρο για τους αρχαίους Έλληνες. Τότε θα ήταν πραγματικά χρήσιμο και ωφέλιμο για το κοινωνικό σύνολο.

Δε θα πιστέψω ότι κάτι είναι ουτοπικό. Αρκεί ένας κάνει την αρχή και η άλλη θα ακολουθήσουν. Ουτοπικό θα ήταν μόνο αν δεν το πιστεύω πραγματικά.

Μην βλέπετε τα πράγματα με την οπτική του fast food.

Δεν είπε μόνο δύο αλλά έστω ας εστιάσουμε σε αυτά. Δεν διαφωνώ btw ότι είναι σημαντικές αξίες. Απλώς νομίζω ότι δεν πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε σαν αποκλειστικά χριστιανικές. Η αγάπη και η ταπεινότητα υπήρχαν στη φιλοσοφία, στη θρησκεία και στην ηθική πολύ πριν τον χριστιανισμό. Ο Χριστός τα συνόψισε ή τα τόνισε με ιδιαίτερο τρόπο, αλλά δεν τα "εφηύρε". Ίσως γι’ αυτό το μήνυμά του έχει τέτοια απήχηση επειδή δεν ήταν κάτι εντελώς καινούργιο, αλλά πατούσε πάνω σε ένα έδαφος που οι άνθρωποι ήδη αναγνώριζαν ως αληθινό.

Ο πρωταθλητισμός, όπως τον περιγράφεις, μπορεί όντως να έχει παιδαγωγική αξία αλλά μόνο αν χτιστεί πάνω σε συνειδητή πολιτιστική πρόθεση και σε θεσμούς που στηρίζουν αυτές τις αξίες. Διαφορετικά, καταλήγει να υπηρετεί το ακριβώς αντίθετο. Άρα χρειαζόμαστε πολλές αλλαγές από πίσω.

Δεν σου λέω πως οι ιδέες σου είναι ουτοπικές btw. Πιστεύω πολύ σε αυτό το απόφθεγμα

Η ουτοπία είναι στον ορίζοντα. Περπατώ δύο βήματα, αυτή απομακρύνεται δύο βήματα. Περπατώ δέκα βήματα και ο ορίζοντας απομακρύνεται δέκα βήματα. Όσο κι αν περπατώ, ποτέ δεν τη φτάνω. Τότε για τι χρησιμεύει η ουτοπία; Με κάνει να προχωράω μπροστά

ή κάπως έτσι

Απλώς δεν πιστεύω ότι τέτοιες βαθιές αλλαγές μπορούν να γίνουν άμεσα, ούτε ότι αρκεί μόνο η προσωπική μεταμόρφωση για να συμβούν. Προσπαθώ λοιπόν να βρω ιδέες μέσα στο υπάρχον σύστημα, να βρω ρωγμές, να περάσουν μικρές βελτιώσεις όχι απαραίτητα επειδή δεν πιστεύω σε πιο "καθαρά" ή υψηλά ιδανικά, αλλά απλά επειδή πιστεύω ότι έτσι ίσως φτάσουμε κάπου στην πράξη.