Γλυκό φινάλε και ας μας τα χάλασε η ήττα από την Τουρκία, στο τέλος όμως έβλεπες τους παίκτες να το πανηγυρίζουν με την καρδιά τους και τους Τούρκους να μην μιλιούνται. Κάποιοι θα πουν ότι οι Τούρκοι έχουν την νοοτροπία του νικητή, ότι δεν συμβιβάζονται με κάτι άλλο από την πρώτη θέση κλπ, απόψεις είναι. Η αλήθεια είναι όμως ότι είχαμε ένα μέτριο ρόστερ πλην Γιάννη ότι παρ' όλο που δεν είχαμε την τρομερή ομάδα κερδίσαμε Ισπανία, Ιταλία, Γεωργία, Ισραήλ, Λιθουανία, Φινλανδία και πήραμε μετά από χρόνια ένα μετάλιο εκεί που Γαλλία και Σερβία δεν τα κατάφεραν με πολύ ποιοτικότερο ρόστερ.
Ξεκινώντας λίγο από την ανάποδη:
Το γκρουπ με τους παίκτες στο βάθος του ροτέιτον που έδωσαν κάποιες ανάσες στους υπόλοιπους:
-Ο Κατσίβελης προσπάθησε, έδωσε κάποιες ανάσες στον Σλούκα, δεν είχε κάποιο ιδιαίτερο ρόλο ειδικά στην φάση των νοκ άουτ, δεν περιμέναμε μάλλον περισσότερα από αυτόν όταν άλλες ομάδες είχαν ακόμα μικρότερο ροτέιτον.
-Ο Λαρεντζάκης, δεν τον εμπιστεύτηκε ιδιαίτερα ο Σπανούλης, έδωσε κάποια λεπτά, μερικά σουτ και μερικές άμυνες χωρίς και αυτός να εντυπωσιάσει.
-Ο Θανάσης, έμπαινε έπαιζε μερικές δυνατές άμυνες, έκανε μερικά γρήγορα φάουλ και έβγαινε, μετά από έναν χρόνο αποχής το λες και θετικό
Το γκρουπ που συμπληρωνε τους βασικούς:
-Ο Σαμοντούροφ, ο 20χρονος στο πρώτο του τουρνουά άφησε θετικές εντυπώσεις, έμπαινε έπαιζε την άμυνα που μπορούσε, μάζευε ριμπάουντ αλλά ήταν άστοχος από το τρίποντο, αν είχε καλύτερο σουτ θα είχε αφήσει πίσω στο ροτέιτον τον Μήτογλου.
-Ο Κώστας Αντεντοκούνμπο, σε σχέση με τις προσδοκίες τα πήγε ανέλπιστα καλά, αν παραβλέψουμε τις φορές που χανόταν και αρκετά λάθη έως και παιδαριώδη τα πήγε καλά, έπαιξε άμυνες, πήρε ριμπάουντ, μοίρασε κοψίματα (πρώτος σε κοψίματα ανά λεπτό συμμετοχής στην διοργάνωση αν δεν κάνω λάθος)
-Ο Καλαϊτζάκης, άστοχος και αυτός από το τρίποντο, όμως όποτε μπήκε έπαιξε άμυνα προσπάθησε, μπήκε μέσα, θετική και η δική του παρουσία.
-Ο Μήτογλου, μάλλον απογοητευτικός σε σχέση με το τι περιμέναμε, δεν είχει την φυσική κατάσταση να βοηθήσει στην άμυνα και στα ριμπάουντ, ούτε επιθετικά ξεχώρισε. Δεν μπορεί κάποιος να του καταλογίσει ότι δεν προσπάθησε, ειδικά με την Λιθουανία με τον Βαλαντσιούνας έφαγε πολύ σπρώξιμο και χτυπήματα.
-Ο Τολιόπουλος, θάρος, θράσος, δεν δίστασε να πάρει σουτ ακόμα και σε κρίσιμα σημεία, 17 πόντοι με την Λιθουανία με 3/4 τρίποντα , 15 πόντοι με την Φινλανδία με 4/10 τρίποντα, νομίζω παραπάνω από ικανοποιητική η παρουσία του, με την Τουρκία δεν κατάφερε να αποφορτίσει τον Σλούκα και να ανταπεξέλθει στην πίεση που του ασκήθηκε, ήταν πρωτόγνωρο πιθανότατα και γι' αυτόν.
Το γκρουπ με τους 3 παίκτες που πλαισίωσαν τον Γιάννη:
-Ο Ντόρσεϊ. το σημαντικό, προσπάθησε στην άμυνα ακόμα και αν έκανε λάθη, και προσπαθούσε πάντα. Στην επίθεση ήταν ο δεύτερος μας σκόρερ και ο καλύτερος και πιο αξιόπιστος από την γραμμή του τριπόντου, παλιότερα είχε δυναμώσει στις επαφές και ήταν καλύτερος στα drive μάλλον η περυσινή απραξία του στοίχισε.
-Ο Παπανικολάου, αξιοπρεπής στο τρίποντο κομβικός στην άμυνα σε οργάνωση της και σε όποιον παίκτη ανέλαβε.
-Ο Σλούκας, ξεκίνησε διστακτικά στην επίθεση και κατέληξε να βάζει μεγάλα καλάθια ο μοναδικός από τα γκαρντ μας που μπορούσε να μπει με drive αποτελεσματικά, καλός σε τρίποντο, δίποντα, βολές, οργάνωσε και πιέστηκε πολύ χωρίς να έχει από πίσω του αξιόπιστο οργανωτικά παίκτη.
Και ο Γιάννης, χωρίς σχόλια!
ο ενας ειναι και καλος μπας και τον εχει παρει εθνικη μεχρι τοτε,τωρα καπου 14 πρεπει να ναι.
BasketForum – Ιστορικό Αρχείο