Ολυμπιακός - Για όλα τα θέματα χωρίς κραυγές

[Nagel]

Άνοιξα αυτό το νήμα για να έρχεται να γράφει γνώμες και απόψεις όποιος θέλει, για οποιοδήποτε θέμα του Ολυμπιακού, χωρίς κραυγές και υστερίες, και πάνω απ' όλα χωρίς γκρίνια. Όποιος τα θέλει αυτά, υπάρχουν άλλα threads.
Εδώ, μόνο ψύχραιμες φωνές, χωρίς ακρότητες και αέναες επαναλήψεις.

ΥΓ: Αν οι mods κρίνουν ότι αυτό το νήμα είναι αντίθετο στο πνεύμα του forum, ας το διαγράψουν.

[kein]

ωραία ιδέα ! καλό θα ήτανανοιξουν και σε εμάς ένα non-γκρίνια-μουρμούρα-κλάψα θρέντ !

[Nagel]

Ο Ολυμπιακός φέτος διόρθωσε αρκετές από τις ανορθογραφίες των περασμένων ετών:

1. Προστέθηκε αθλητικότητα, με την απόκτηση Γουόρντ και Ντιλικίνα, που η έλλειψή της σε μεγάλο βαθμό περιόριζε τις δυνατότητες της ομάδας στο σύνολό της.

2. Με την απόκτηση του Γουόρντ έκλεισε οριστικά η τρύπα στο 3, εκεί που τόσα χρόνια τη βγάζαμε με μπαλώματα (Μακίσικ, Λαρεντζάκης, Πίτερς).

3. Ήδη από τους τελικούς του πρωταθλήματος ο Μπαρτζώκας κατόρθωσε να κερδίσει τον παίκτη Ντόρσεϊ, ο οποίος στην πραγματικότητα είναι σαν νέα μεταγραφή και αποτελεί έναν ακόμα επιθετικό πόλο, μαζί με Βεζένκοφ, Φουρνιέ.

4. Με την απόκτηση Χολ η ομάδα βρήκε σέντερ για πίσω από τον Μιλού, ο οποίος μπορεί άνετα να σταθεί και σαν πρώτος σε τυχόν απουσία Μιλουτίνοφ. Ήδη αυτό έχει μεταφραστεί σε επιπλέον πόντους από τη ρακέτα.

Τι είναι αυτό που λείπει για να έχουμε πράγματι την πιο αξιόμαχη ομάδα των τελευταίων ετών;
Δύο πράγματα, όπως έχουν ήδη εντοπίσει πολλοί φίλοι:
Ένα πόιντ γκαρντ με προσωπική φάση και μη-αμελητέο τρίποντο και ένα 4/5άρι, που να παίζει ως τριτοδεύτερος σέντερ, αλλά να μπορεί να πατήσει και στο 4 όποτε χρειαστεί παίκτης με άλλα χαρακτηριστικά από Σάσα και Πίτερς.

Δεν είμαστε σε θέση να χαρακτηρίσουμε ως αποτυχημένες τις προσπάθειες για την απόκτηση πόιντ γκάρντ (Μίσιτς, Μπαμπ, Μπάτλερ, Ντιντγουίντι) γιατί μας λείπουν βασικά στοιχεία για να κάνουμε κάτι τέτοιο.
Το να καταφύγουμε σε αυθαίρετες εικασίες (γιατί χάθηκαν, αν χάθηκαν, αυτοί οι παίκτες) δεν το θεωρώ σωστό, ιδίως όταν απαξιώνει τη δουλειά όλου του προπονητικού τιμ.

[Stam Tziant]

Πέρα από τις ελλείψεις που υπάρχουν σε πρόσωπα (για μένα στο 1 είναι η βασική έλλειψη, το 4-5 όσο όλοι είναι υγιής είναι καλά), υπάρχουν κι κάποια ακόμα ζητήματα.

1. Να βρεθεί ισορροπία και ρόλοι στο 2-3.

Ο Ολυμπιακός έχει την τύχη να έχει έναν αναγεννημένο Τάιλερ Ντόρσεϊ, ο οποίος ως τώρα παίζει σαν top-10 παίκτης Ευρωλίγκας. Αυτό δεν είναι σίγουρο ότι θα διατηρηθεί σε τέτοιο βαθμό, αλλά νομίζω πως είναι πολύ πιθανό φέτος να δούμε τον καλύτερο Ντόρσεϊ που έχουμε δει.

Υπάρχει ο Εβάν Φουρνιέ ο οποίος μετά από μια πολύ καλή πρώτη σεζόν, καλείται να προσαρμοστεί σε νέα δεδομένα. Δε θα έχει πιθανότητα τόσες κατοχές στα χέρια του όσες είχε πέρσι, πόσο μάλλον αν αποκτηθεί και μπαλάτος άσσος ή αν παίξει ο Έβανς. Αυτό θα είναι ένα ζήτημα καθώς ο Φουρνιέ, είναι παίκτης που "ζεσταίνεται" παίρνοντας κατοχές, αποφάσεις, προσπάθειες.

Την "βασική" τριάδα κλείνει ο Τάισον Γουόρντ, ο οποίος έχει δείξει μερικά καταπληκτικά στοιχεία. Είναι ένα ζητούμενο η σταθερότητα για τον Γουόρντ, καθώς υπάρχουν παιχνίδια που μοιάζει με top-3 τριάρι στην Ευρώπη και άλλα στα οποία μοιάζει ένας energy guy με καλή άμυνα και transition, αλλά λίγο shaky επιθετικό σετ παιχνίδι.

Αυτή τη στιγμή η 3άδα αυτή μου φαίνεται σαν μια λίγο ασύνδετη 3άδα στην οποία ένας-δύο θα είναι στη μέρα τους συνήθως κάθε βράδυ και αυτό θα αρκεί για να καλύψεις τις ανάγκες σου σε αυτές τις θέσεις. Το στοίχημα είναι να βρεθούν οι ισορροπίες, ώστε να είναι όλοι επιδραστικοί ταυτόχρονα στον ίδιο αγώνα και για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Λίγα λεπτά σε αυτές τις θέσεις θα κληθούν να δώσουν και οι ΜακΚίσικ, Παπανικολάου οι οποίοι είναι πολυτέλεια για τον ρόλο τους.

2. Να αξιοποιηθεί περισσότερο ο Πίτερς.

Ο Πίτερς είναι ένας πάρα πολύ ποιοτικός παίκτης, του οποίου τα στοιχεία "κουτουλάνε" με τα στοιχεία του Σάσα. Αυτό σημαίνει πως μοιραία βρίσκει μικρό χρόνο συμμετοχής, όταν ο Σάσα είναι διαθέσιμος. Ωστόσο πιστεύω ότι με κάποιο τρόπο ο χρόνος του θα πρέπει να αυξηθεί. Είτε χρησιμοποιώντας τον και λίγα λεπτά στο 3, είτε ξεκουράζοντας λίγο παραπάνω τον Βεζένκοφ. Εγώ θα άκουγα το ρίσκο και για small-ball με τον Πίτερς στο 5 σε παιχνίδια που το επιτρέπει κάπως ο αντίπαλος ψηλός. Θεωρώ ότι η παρουσία του Γουόρντ και έναν εκ των Γουόκαπ/Νιλικίνα θα ήταν απαραίτητη σε τέτοια switch everything σχήματα. Αν μπορέσει να κλέψει 4-5 λεπτά εκτός θέσης και άλλα 12-13 λεπτά στο 4, μπορεί ίσως σε αυτά τα 17 λεπτά να νιώσει πιο σημαντικός και να αποδώσει και καλύτερα.

3. Να βρει plan b όταν δε μπορεί να παίξει με ευκολία το παιχνίδι του.

Έχουμε δει αρκετές φορές τον Ολυμπιακό να κολλάει επιθετικά, απέναντι σε άμυνες που παίζουν πολύ πιεστική άμυνα πάνω στη μπάλα. Προφανώς η ύπαρξη ενός Μίσιτς, Τζέιμς, Φρανσίσκο, υγιούς Έβανς θα βοηθούσε την κατάσταση. Το θέμα είναι να βρεις και τρόπους να το αντιμετωπίσεις και με το υπάρχον υλικό. Έχοντας δει κάμποσες φορές σε ριπλέι τέτοια παιχνίδια, νομίζω πως σημαντικό ρόλο μπορούν να παίξουν πρώτον το transition και δεύτερον to mismatch hunting.

Στο τελευταίο παιχνίδι με τη Μοανκό, ο Ολυμπιακός κατάφερνε να ξεκολλήσει επιθετικά με 3 τρόπους.
1. Προσωπικές ενέργειες του Ντόρσεϊ (κυρίως στα τελευταία λεπτά)
2. Transition επίθεση με κύριους εκφραστές τους ΜακΚίσικ, Γουόρντ, Βεζένκοφ
3. Όταν χτυπούσε τα mismatch που προέκυπταν από τις αλλαγές της Μονακό τροφοδοτώντας είτε τον Βεζένκοφ, είτε το Μιλουτίνοφ (σπάνια και τον Χολ)

Για το νο2 απαραίτητη προϋπόθεση είναι να βγάλεις άμυνες και να πάρεις το ριμπάουντ για να τρέξεις. Ενώ για το νο3 χρειάζεται καλή χημεία και συνεννόηση για να μπορείς να βρεις τη σωστή γωνία πάσας και να χτυπήσεις το mismatch, όταν δεν είναι εύκολο να γίνει με μία πάσα.

Γενικά μια ομάδα δε βελτιώνεται μόνο μέσα από τις μεταγραφές. Χρειάζεται χημεία, ρόλους, καλές προπονήσεις (όταν αυτό είναι δυνατό), καλό κλίμα, υγεία και φυσικά (αν και αυτό δε το ελέγχεις) τύχη. Οι προσθήκες σε θέσεις που έχεις κενά σε βοηθούν να έχεις τα εργαλεία για να παίξεις καλύτερα. Αυτό όμως ούτε αρκεί, αλλά ούτε πρέπει να σε κάνει να μένεις στάσιμος στα υπόλοιπα.

Υ.Γ. Ο Ολυμπιακός πέρα από το αγωνιστικό θα πρέπει να βελτιωθεί και συνολικά στη λειτουργία του. Γήπεδο, μάρκετινγκ, επικοινωνία, recruitment. Οι αγώνες της Ευρωλίγκας δεν είναι πλέον ούτε 25, ούτε 30, ούτε 35. Πλέον μια ομάδα Φ4 ενδέχεται να δώσει 45+ παιχνίδια. Είναι ανέφικτο ο προπονητής να ασχολείται με τα πάντα, όποιος κι αν είναι αυτός.

[Dimmitz]

Stam εξαιρετικό το σχόλιο σου.

Εγω θέλω να αναφερθώ μόνο στους ψηλούς μας. Αφενός βλέπουμε τον Μιλου σαφώς πιο απελευθερωμένο μετά τον τραυματισμό του Φαλ, θυμίζει πολύ την απόδοση που είχε στην ΤΣΚΚΑ και επιτέλους παίζει με βάση το ταβάνι του που τον κάνει μέσα στους 3 πιο dominant ψηλούς της λίγκας.

Είναι αστείο το καλοκαίρι που ακούστηκε η πρόταση του ΠΑΟ ενδόμυχα ήθελα να πάει εκεί γιατί δεν πίστευα ότι μπορεί να ξαναπαίξει μπάσκετ σε αυτό το επίπεδο.

Ο δεύτερος ψηλός μας παίζει σαν αφρισμένος ταύρος και οριακά ανταγωνίζεται τον prime Μιλου. Τα κάνει όλα και συμφέρει: απίστευτο finishing κοντά στην ρακέτα, αδιανόητα ποσοστά ευστοχίας (όχι μόνο από καρφώματα), μάστερ στο επιθετικό ριμπάουντ και στα follow καρφώματα. Αμυντικά έχει τα θέματα του, αλλά φαίνεται να προσαρμόζεται σιγά σιγά στο σύστημα με τις αλλαγές που παίζουμε όταν είναι μέσα. Θέλω να τον δω και σε πιο δύσκολα παιχνίδια με αντιπάλους που έχουν καλά Σέντερ για να έχω ολοκληρωμένη άποψη. Εμένα με έχει πείσει πάντως ότι μπορεί να σταθεί και πρώτος και δεύτερος άνετα. Σίγουρα θέλουμε μεταγραφή, αλλά για κάποιον τρίτο ψηλό στην θέση του Κώστα που να μπορεί να πάρει και λεπτά σαν δεύτερος.

[Nagel]

Πέρα από τις ελλείψεις που υπάρχουν σε πρόσωπα (για μένα στο 1 είναι η βασική έλλειψη, το 4-5 όσο όλοι είναι υγιής είναι καλά), υπάρχουν κι κάποια ακόμα ζητήματα.

1. Να βρεθεί ισορροπία και ρόλοι στο 2-3.

Ο Ολυμπιακός έχει την τύχη να έχει έναν αναγεννημένο Τάιλερ Ντόρσεϊ, ο οποίος ως τώρα παίζει σαν top-10 παίκτης Ευρωλίγκας. Αυτό δεν είναι σίγουρο ότι θα διατηρηθεί σε τέτοιο βαθμό, αλλά νομίζω πως είναι πολύ πιθανό φέτος να δούμε τον καλύτερο Ντόρσεϊ που έχουμε δει.

Υπάρχει ο Εβάν Φουρνιέ ο οποίος μετά από μια πολύ καλή πρώτη σεζόν, καλείται να προσαρμοστεί σε νέα δεδομένα. Δε θα έχει πιθανότητα τόσες κατοχές στα χέρια του όσες είχε πέρσι, πόσο μάλλον αν αποκτηθεί και μπαλάτος άσσος ή αν παίξει ο Έβανς. Αυτό θα είναι ένα ζήτημα καθώς ο Φουρνιέ, είναι παίκτης που "ζεσταίνεται" παίρνοντας κατοχές, αποφάσεις, προσπάθειες.

Την "βασική" τριάδα κλείνει ο Τάισον Γουόρντ, ο οποίος έχει δείξει μερικά καταπληκτικά στοιχεία. Είναι ένα ζητούμενο η σταθερότητα για τον Γουόρντ, καθώς υπάρχουν παιχνίδια που μοιάζει με top-3 τριάρι στην Ευρώπη και άλλα στα οποία μοιάζει ένας energy guy με καλή άμυνα και transition, αλλά λίγο shaky επιθετικό σετ παιχνίδι.

Αυτή τη στιγμή η 3άδα αυτή μου φαίνεται σαν μια λίγο ασύνδετη 3άδα στην οποία ένας-δύο θα είναι στη μέρα τους συνήθως κάθε βράδυ και αυτό θα αρκεί για να καλύψεις τις ανάγκες σου σε αυτές τις θέσεις. Το στοίχημα είναι να βρεθούν οι ισορροπίες, ώστε να είναι όλοι επιδραστικοί ταυτόχρονα στον ίδιο αγώνα και για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Λίγα λεπτά σε αυτές τις θέσεις θα κληθούν να δώσουν και οι ΜακΚίσικ, Παπανικολάου οι οποίοι είναι πολυτέλεια για τον ρόλο τους.

2. Να αξιοποιηθεί περισσότερο ο Πίτερς.

Ο Πίτερς είναι ένας πάρα πολύ ποιοτικός παίκτης, του οποίου τα στοιχεία "κουτουλάνε" με τα στοιχεία του Σάσα. Αυτό σημαίνει πως μοιραία βρίσκει μικρό χρόνο συμμετοχής, όταν ο Σάσα είναι διαθέσιμος. Ωστόσο πιστεύω ότι με κάποιο τρόπο ο χρόνος του θα πρέπει να αυξηθεί. Είτε χρησιμοποιώντας τον και λίγα λεπτά στο 3, είτε ξεκουράζοντας λίγο παραπάνω τον Βεζένκοφ. Εγώ θα άκουγα το ρίσκο και για small-ball με τον Πίτερς στο 5 σε παιχνίδια που το επιτρέπει κάπως ο αντίπαλος ψηλός. Θεωρώ ότι η παρουσία του Γουόρντ και έναν εκ των Γουόκαπ/Νιλικίνα θα ήταν απαραίτητη σε τέτοια switch everything σχήματα. Αν μπορέσει να κλέψει 4-5 λεπτά εκτός θέσης και άλλα 12-13 λεπτά στο 4, μπορεί ίσως σε αυτά τα 17 λεπτά να νιώσει πιο σημαντικός και να αποδώσει και καλύτερα.

3. Να βρει plan b όταν δε μπορεί να παίξει με ευκολία το παιχνίδι του.

Έχουμε δει αρκετές φορές τον Ολυμπιακό να κολλάει επιθετικά, απέναντι σε άμυνες που παίζουν πολύ πιεστική άμυνα πάνω στη μπάλα. Προφανώς η ύπαρξη ενός Μίσιτς, Τζέιμς, Φρανσίσκο, υγιούς Έβανς θα βοηθούσε την κατάσταση. Το θέμα είναι να βρεις και τρόπους να το αντιμετωπίσεις και με το υπάρχον υλικό. Έχοντας δει κάμποσες φορές σε ριπλέι τέτοια παιχνίδια, νομίζω πως σημαντικό ρόλο μπορούν να παίξουν πρώτον το transition και δεύτερον to mismatch hunting.

Στο τελευταίο παιχνίδι με τη Μοανκό, ο Ολυμπιακός κατάφερνε να ξεκολλήσει επιθετικά με 3 τρόπους.
1. Προσωπικές ενέργειες του Ντόρσεϊ (κυρίως στα τελευταία λεπτά)
2. Transition επίθεση με κύριους εκφραστές τους ΜακΚίσικ, Γουόρντ, Βεζένκοφ
3. Όταν χτυπούσε τα mismatch που προέκυπταν από τις αλλαγές της Μονακό τροφοδοτώντας είτε τον Βεζένκοφ, είτε το Μιλουτίνοφ (σπάνια και τον Χολ)

Για το νο2 απαραίτητη προϋπόθεση είναι να βγάλεις άμυνες και να πάρεις το ριμπάουντ για να τρέξεις. Ενώ για το νο3 χρειάζεται καλή χημεία και συνεννόηση για να μπορείς να βρεις τη σωστή γωνία πάσας και να χτυπήσεις το mismatch, όταν δεν είναι εύκολο να γίνει με μία πάσα.

Γενικά μια ομάδα δε βελτιώνεται μόνο μέσα από τις μεταγραφές. Χρειάζεται χημεία, ρόλους, καλές προπονήσεις (όταν αυτό είναι δυνατό), καλό κλίμα, υγεία και φυσικά (αν και αυτό δε το ελέγχεις) τύχη. Οι προσθήκες σε θέσεις που έχεις κενά σε βοηθούν να έχεις τα εργαλεία για να παίξεις καλύτερα. Αυτό όμως ούτε αρκεί, αλλά ούτε πρέπει να σε κάνει να μένεις στάσιμος στα υπόλοιπα.

Υ.Γ. Ο Ολυμπιακός πέρα από το αγωνιστικό θα πρέπει να βελτιωθεί και συνολικά στη λειτουργία του. Γήπεδο, μάρκετινγκ, επικοινωνία, recruitment. Οι αγώνες της Ευρωλίγκας δεν είναι πλέον ούτε 25, ούτε 30, ούτε 35. Πλέον μια ομάδα Φ4 ενδέχεται να δώσει 45+ παιχνίδια. Είναι ανέφικτο ο προπονητής να ασχολείται με τα πάντα, όποιος κι αν είναι αυτός.

Όπως τα λες. Σίγουρα υπάρχουν κι αυτά τα θέματα που πρέπει να λύσει ο Μπαρτζώκας.

1. Κατά πρώτον δεν πρέπει να παίζουν ταυτόχρονα (εκτός ίσως από κάποια ειδικά σχήματα, κάποιες ειδικές στιγμές) Ντόρσεϊ και Φουρνιέ. Ο ένας ακυρώνει εν μέρει τον άλλο και ίσως κανείς να μην είναι ευχαριστημένος.
Κατά τη γνώμη μου, η ομάδα πρέπει να κινηθεί με μπούσουλα το παιχνίδι με τη Μπάγερν. Ο Ντόρσεϊ θα ξεκινάει στην πρώτη πεντάδα και ο Φουρνιέ θα παίζει στη δεύτερη. Οι χρόνοι ας είναι μοιρασμένοι.
Στο 3 βασικά θα παίζει ο Γουόρντ και τον υπόλοιπο χρόνο ο Φουρνιέ (αν θέλει έξτρα χρόνο), ο Παπ και ο Μακίσικ (αναλόγως της κατάστασης του καθενός).

2. Η περισσότερη αξιοποίηση του Πίτερς έχει σχέση αποκλειστικά και μόνο με τον χρόνο του. Καλός, χρυσός ο Σάσα, αλλά δεν πρέπει να παίζει πάνω από 25 λεπτά. Και για να περισσεύουν 15 γεμάτα λεπτά για τον Πίτερς, αλλά και για να παραμένει φρέσκος ο Σάσα και να μην ξεζουμιστεί. Τα νούμερα που θα γράφει δεν με ενδιαφέρουν καθόλου. Η ομάδα πρέπει να είναι πάνω από τα νούμερα του κάθε παίκτη.

3. Με το υπάρχον υλικό η ύπαρξη ενός plan b (όπως το είπες) θα βοηθούσε στο να μην κολλάει η ομάδα.
Χρειαζόμαστε οπωσδήποτε προσωπικές ενέργειες (βασικά με Ντόρσεϊ, Φουρνιέ και Γουόρντ). Να κυνηγάμε το τρανζίσιον, πιστεύω πως είναι μέσα στις προτεραιότητες της ομάδας, και πράγματι βασικό ρόλο σε αυτό παίζουν τα ριμπάουντ. Για να χτυπάμε τα mismatch πρέπει να παίζουμε γρήγορα και με σωστές πάσες. Αλλά όχι μόνο πάσες γύρω-γύρω. Νομίζω πως χρειαζόμαστε οπωσδήποτε και την πάσα από μέσα προς τα έξω. Αυτό το έκανε άριστα ο Φαλ, αλλά τώρα δεν το κάνει κανένας. Η ομάδα πρέπει να δουλέψει πάνω σ' αυτό.
Εκτός, όμως, από την επίθεση, χρειαζόμαστε και plan b και για την άμυνα. Η ομάδα παίζει (και σωστά) την άμυνα με αλλαγές. Όμως υπάρχουν στιγμές μέσα στο παιχνίδι που οι παίκτες χάνουν τη συγκέντρωσή τους είτε κουράζονται, οπότε στις αλλαγές χάνουμε τ' αυγά και τα πασχάλια. Σε τέτοιες ώρες η ομάδα πρέπει να αφήνει τις αλλαγές στην άμυνα και να παίζει ένα απλό man to man ή κάποιο είδος ζώνης. Με χαρά είδα ότι κόντρα στη Χαποέλ ο Μπαρτζώκας, όταν αρχίσαμε να ανακάπτουμε, άφησε την άμυνα με αλλαγές και το αποτέλεσμα το είδαμε: αφήσαμε τη Χαποέλ πολύ χαμηλά και νικήσαμε παρόλο το άθλιο τρίποντο.

[Stam Tziant]

Πέρα από τις ελλείψεις που υπάρχουν σε πρόσωπα (για μένα στο 1 είναι η βασική έλλειψη, το 4-5 όσο όλοι είναι υγιής είναι καλά), υπάρχουν κι κάποια ακόμα ζητήματα.

1. Να βρεθεί ισορροπία και ρόλοι στο 2-3.

Ο Ολυμπιακός έχει την τύχη να έχει έναν αναγεννημένο Τάιλερ Ντόρσεϊ, ο οποίος ως τώρα παίζει σαν top-10 παίκτης Ευρωλίγκας. Αυτό δεν είναι σίγουρο ότι θα διατηρηθεί σε τέτοιο βαθμό, αλλά νομίζω πως είναι πολύ πιθανό φέτος να δούμε τον καλύτερο Ντόρσεϊ που έχουμε δει.

Υπάρχει ο Εβάν Φουρνιέ ο οποίος μετά από μια πολύ καλή πρώτη σεζόν, καλείται να προσαρμοστεί σε νέα δεδομένα. Δε θα έχει πιθανότητα τόσες κατοχές στα χέρια του όσες είχε πέρσι, πόσο μάλλον αν αποκτηθεί και μπαλάτος άσσος ή αν παίξει ο Έβανς. Αυτό θα είναι ένα ζήτημα καθώς ο Φουρνιέ, είναι παίκτης που "ζεσταίνεται" παίρνοντας κατοχές, αποφάσεις, προσπάθειες.

Την "βασική" τριάδα κλείνει ο Τάισον Γουόρντ, ο οποίος έχει δείξει μερικά καταπληκτικά στοιχεία. Είναι ένα ζητούμενο η σταθερότητα για τον Γουόρντ, καθώς υπάρχουν παιχνίδια που μοιάζει με top-3 τριάρι στην Ευρώπη και άλλα στα οποία μοιάζει ένας energy guy με καλή άμυνα και transition, αλλά λίγο shaky επιθετικό σετ παιχνίδι.

Αυτή τη στιγμή η 3άδα αυτή μου φαίνεται σαν μια λίγο ασύνδετη 3άδα στην οποία ένας-δύο θα είναι στη μέρα τους συνήθως κάθε βράδυ και αυτό θα αρκεί για να καλύψεις τις ανάγκες σου σε αυτές τις θέσεις. Το στοίχημα είναι να βρεθούν οι ισορροπίες, ώστε να είναι όλοι επιδραστικοί ταυτόχρονα στον ίδιο αγώνα και για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Λίγα λεπτά σε αυτές τις θέσεις θα κληθούν να δώσουν και οι ΜακΚίσικ, Παπανικολάου οι οποίοι είναι πολυτέλεια για τον ρόλο τους.

2. Να αξιοποιηθεί περισσότερο ο Πίτερς.

Ο Πίτερς είναι ένας πάρα πολύ ποιοτικός παίκτης, του οποίου τα στοιχεία "κουτουλάνε" με τα στοιχεία του Σάσα. Αυτό σημαίνει πως μοιραία βρίσκει μικρό χρόνο συμμετοχής, όταν ο Σάσα είναι διαθέσιμος. Ωστόσο πιστεύω ότι με κάποιο τρόπο ο χρόνος του θα πρέπει να αυξηθεί. Είτε χρησιμοποιώντας τον και λίγα λεπτά στο 3, είτε ξεκουράζοντας λίγο παραπάνω τον Βεζένκοφ. Εγώ θα άκουγα το ρίσκο και για small-ball με τον Πίτερς στο 5 σε παιχνίδια που το επιτρέπει κάπως ο αντίπαλος ψηλός. Θεωρώ ότι η παρουσία του Γουόρντ και έναν εκ των Γουόκαπ/Νιλικίνα θα ήταν απαραίτητη σε τέτοια switch everything σχήματα. Αν μπορέσει να κλέψει 4-5 λεπτά εκτός θέσης και άλλα 12-13 λεπτά στο 4, μπορεί ίσως σε αυτά τα 17 λεπτά να νιώσει πιο σημαντικός και να αποδώσει και καλύτερα.

3. Να βρει plan b όταν δε μπορεί να παίξει με ευκολία το παιχνίδι του.

Έχουμε δει αρκετές φορές τον Ολυμπιακό να κολλάει επιθετικά, απέναντι σε άμυνες που παίζουν πολύ πιεστική άμυνα πάνω στη μπάλα. Προφανώς η ύπαρξη ενός Μίσιτς, Τζέιμς, Φρανσίσκο, υγιούς Έβανς θα βοηθούσε την κατάσταση. Το θέμα είναι να βρεις και τρόπους να το αντιμετωπίσεις και με το υπάρχον υλικό. Έχοντας δει κάμποσες φορές σε ριπλέι τέτοια παιχνίδια, νομίζω πως σημαντικό ρόλο μπορούν να παίξουν πρώτον το transition και δεύτερον to mismatch hunting.

Στο τελευταίο παιχνίδι με τη Μοανκό, ο Ολυμπιακός κατάφερνε να ξεκολλήσει επιθετικά με 3 τρόπους.
1. Προσωπικές ενέργειες του Ντόρσεϊ (κυρίως στα τελευταία λεπτά)
2. Transition επίθεση με κύριους εκφραστές τους ΜακΚίσικ, Γουόρντ, Βεζένκοφ
3. Όταν χτυπούσε τα mismatch που προέκυπταν από τις αλλαγές της Μονακό τροφοδοτώντας είτε τον Βεζένκοφ, είτε το Μιλουτίνοφ (σπάνια και τον Χολ)

Για το νο2 απαραίτητη προϋπόθεση είναι να βγάλεις άμυνες και να πάρεις το ριμπάουντ για να τρέξεις. Ενώ για το νο3 χρειάζεται καλή χημεία και συνεννόηση για να μπορείς να βρεις τη σωστή γωνία πάσας και να χτυπήσεις το mismatch, όταν δεν είναι εύκολο να γίνει με μία πάσα.

Γενικά μια ομάδα δε βελτιώνεται μόνο μέσα από τις μεταγραφές. Χρειάζεται χημεία, ρόλους, καλές προπονήσεις (όταν αυτό είναι δυνατό), καλό κλίμα, υγεία και φυσικά (αν και αυτό δε το ελέγχεις) τύχη. Οι προσθήκες σε θέσεις που έχεις κενά σε βοηθούν να έχεις τα εργαλεία για να παίξεις καλύτερα. Αυτό όμως ούτε αρκεί, αλλά ούτε πρέπει να σε κάνει να μένεις στάσιμος στα υπόλοιπα.

Υ.Γ. Ο Ολυμπιακός πέρα από το αγωνιστικό θα πρέπει να βελτιωθεί και συνολικά στη λειτουργία του. Γήπεδο, μάρκετινγκ, επικοινωνία, recruitment. Οι αγώνες της Ευρωλίγκας δεν είναι πλέον ούτε 25, ούτε 30, ούτε 35. Πλέον μια ομάδα Φ4 ενδέχεται να δώσει 45+ παιχνίδια. Είναι ανέφικτο ο προπονητής να ασχολείται με τα πάντα, όποιος κι αν είναι αυτός.

Όπως τα λες. Σίγουρα υπάρχουν κι αυτά τα θέματα που πρέπει να λύσει ο Μπαρτζώκας.

1. Κατά πρώτον δεν πρέπει να παίζουν ταυτόχρονα (εκτός ίσως από κάποια ειδικά σχήματα, κάποιες ειδικές στιγμές) Ντόρσεϊ και Φουρνιέ. Ο ένας ακυρώνει εν μέρει τον άλλο και ίσως κανείς να μην είναι ευχαριστημένος.
Κατά τη γνώμη μου, η ομάδα πρέπει να κινηθεί με μπούσουλα το παιχνίδι με τη Μπάγερν. Ο Ντόρσεϊ θα ξεκινάει στην πρώτη πεντάδα και ο Φουρνιέ θα παίζει στη δεύτερη. Οι χρόνοι ας είναι μοιρασμένοι.
Στο 3 βασικά θα παίζει ο Γουόρντ και τον υπόλοιπο χρόνο ο Φουρνιέ (αν θέλει έξτρα χρόνο), ο Παπ και ο Μακίσικ (αναλόγως της κατάστασης του καθενός).

2. Η περισσότερη αξιοποίηση του Πίτερς έχει σχέση αποκλειστικά και μόνο με τον χρόνο του. Καλός, χρυσός ο Σάσα, αλλά δεν πρέπει να παίζει πάνω από 25 λεπτά. Και για να περισσεύουν 15 γεμάτα λεπτά για τον Πίτερς, αλλά και για να παραμένει φρέσκος ο Σάσα και να μην ξεζουμιστεί. Τα νούμερα που θα γράφει δεν με ενδιαφέρουν καθόλου. Η ομάδα πρέπει να είναι πάνω από τα νούμερα του κάθε παίκτη.

3. Με το υπάρχον υλικό η ύπαρξη ενός plan b (όπως το είπες) θα βοηθούσε στο να μην κολλάει η ομάδα.
Χρειαζόμαστε οπωσδήποτε προσωπικές ενέργειες (βασικά με Ντόρσεϊ, Φουρνιέ και Γουόρντ). Να κυνηγάμε το τρανζίσιον, πιστεύω πως είναι μέσα στις προτεραιότητες της ομάδας, και πράγματι βασικό ρόλο σε αυτό παίζουν τα ριμπάουντ. Για να χτυπάμε τα mismatch πρέπει να παίζουμε γρήγορα και με σωστές πάσες. Αλλά όχι μόνο πάσες γύρω-γύρω. Νομίζω πως χρειαζόμαστε οπωσδήποτε και την πάσα από μέσα προς τα έξω. Αυτό το έκανε άριστα ο Φαλ, αλλά τώρα δεν το κάνει κανένας. Η ομάδα πρέπει να δουλέψει πάνω σ' αυτό.
Εκτός, όμως, από την επίθεση, χρειαζόμαστε και plan b και για την άμυνα. Η ομάδα παίζει (και σωστά) την άμυνα με αλλαγές. Όμως υπάρχουν στιγμές μέσα στο παιχνίδι που οι παίκτες χάνουν τη συγκέντρωσή τους είτε κουράζονται, οπότε στις αλλαγές χάνουμε τ' αυγά και τα πασχάλια. Σε τέτοιες ώρες η ομάδα πρέπει να αφήνει τις αλλαγές στην άμυνα και να παίζει ένα απλό man to man ή κάποιο είδος ζώνης. Με χαρά είδα ότι κόντρα στη Χαποέλ ο Μπαρτζώκας, όταν αρχίσαμε να ανακάπτουμε, άφησε την άμυνα με αλλαγές και το αποτέλεσμα το είδαμε: αφήσαμε τη Χαποέλ πολύ χαμηλά και νικήσαμε παρόλο το άθλιο τρίποντο.

Από τα λίγα που καταλαβαίνω ο Ολυμπιακός παίζει αλλαγές στο 1-4, ενώ στο 1-5 παίζει είτε drop, είτε αλλαγές. Αυτό συνήθως είναι απόφαση των παικτών εκείνη τη στιγμή. Ο Μιλουτίνοφ συνήθως μένει λίγο πιο πίσω οπότε αλλάζει πιο σπάνια, ενώ αντίθετα o Χολ μένει πιο ψηλά οπότε καλείται πολύ πιο συχνά να αλλάξει. Στο παιχνίδι με τη Χάποελ στο 1-4 με χειριστή τον Μίσιτς θυμάμαι αρκετά τον Βεζένκοφ και τον γκαρντ να μένουν πάνω στον Μίσιτς ώστε να φύγει η μπάλα από αυτόν αφήνοντας ελεύθερο το σουτ του Γουέινραϊτ. Ζώνη δε νομίζω ότι θα δούμε ποτέ τον Ολυμπιακό να παίζει. Τώρα το man to man ούτως ή άλλως είναι αυτό που παίζουν σχεδόν όλες οι ομάδες στο 90% των περιπτώσεων, με εξαίρεση κάποιες ζώνες και πολύ περιορισμένα double teams. To θέμα είναι βασικά πως αμύνεσαι στο pick. Όλα αυτά χρειάζονται χημεία για να δουλέψουν. Γιατί εσύ μπορείς να πεις πάμε σε αλλαγές, αλλά δε μπορείς να αλλάζεις τυφλά τα πάντα γιατί εκεί ένα ghost screen μπορεί να σου δημιουργήσει προβλήματα.

[Nagel]

Ας δούμε ψύχραιμα πού βρίσκεται αυτή τη στιγμή η ομάδα, έτσι όπως είναι τώρα, χωρίς παραπάνω ενίσχυση και με την προϋπόθεση πως ο Έβανς θα αρχίσει να παίζει από την Καρδίτσα και μετά και πως όλοι θα παραμένουν υγιείς.

Η ομάδα έτσι όπως είναι, είναι πανίσχυρη. Αν, μάλιστα, οι σουτέρ μας επανέλθουν στα φυσιολογικά τους ποσοστά τρίποντου, τότε σε κάθε παιχνίδι θα παίζουμε επίθεση γύρω στους 100 πόντους. Από την άλλη, στο παιχνίδι με τη Χάποελ είδαμε πως η ομάδα μπορεί, αν το βάλει στόχο, να κρατήσει σχεδόν όλους τους αντιπάλους χαμηλά.
Άρα, είναι όλα ρόδινα; Όχι, αλλά δεν είναι και μαύρα.

Η ομάδα έχει δυό βασικές ελλείψεις, όπως έχουν ήδη αναλύσει πολλοί φίλοι: έναν άσσο ικανό να ταϊζει με συνέπεια τους ψηλούς μέσω pnr και με ικανοποιητικό τρίποντο, και ένα 4/5αρι αθλητικό για να παίζει στο 4 όταν θέλουμε άλλα χαρακτηριστικά, αλλά και στο 5 είτε ως 3ο είτε ως 2ο πεντάρι.

Η θέση στους ψηλούς, κατά τη γνώμη μου, είναι χαμηλότερης προτεραιότητας από τον δημιουργικό άσσο. Κι αυτό γιατί στο 5, ακόμα και αν λείψει για λίγα παιχνίδια ο Μιλού ή ο Χολ, υπάρχει ως έκτακτη δοκιμασμένη λύση το κατέβασμα του Πίτερς ή και του Παπανικολάου. Αντίστοιχα, στο 4 αν θέλουμε άλλα χαρακτηριστικά από Σάσα και Πίτερς, μπορεί κι εκεί να κατεβαίνει ο Γουόρντ ή και ο Παπανικολάου. Θα την βρούμε την άκρη, ακόμα και χωρίς μεταγραφή.

Αντίστοιχα, στον άσσο είναι φανερό ότι χρειαζόμαστε έναν άσσο όπως τον περιγράψαμε παραπάνω. Αυτός θα μπορούσε να είναι ο Έβανς, τον οποίο θα τον δούμε και σύντομα θα βγάλουμε συμπεράσματα.

Νομίζω ότι στα πρώτα παιχνίδια του Έβανς θα πρέπει να παίζει προσεκτικά, εν ανάγκη ας αποφεύγει τις μπούκες και τις πολλές και δυναμικές επαφές, ακόμα και να μη χρησιμοποιεί την εκρηκτικότητα στο πρώτο βήμα. Για την αρχή ας περιοριστεί κυρίως στο διάβασμα του παιχνιδιού και στο τάισμα των ψηλών καθώς και στο σουτ από μακριά. Αν τα πάει καλά εκεί (που είμαι σίγουρος πως θα τα πάει καλά) τότε, όσο περνάει ο καιρός χωρίς νέους τραυματισμούς, ο παίκτης και αυτοπεποίθηση θα αποκτήσει και θα μπορεί σιγά-σιγά να βάλει στο παιχνίδι του και όλα τα στοιχεία που διαθέτει. Νομίζω πως στα playoffs ο παίκτης θα είναι 90% έτοιμος και θα κάνει τη διαφορά.

[Nagel]

Χωρίς καλή επιθετική λειτουργία ο Ολυμπιακός κατάφερε να νικήσει στο ΣΕΦ και την σκληροτράχηλη Παρτιζάν, που επιδίωξε να γυρίσει το ματς σε ξυλίκι.
Κλειδί για τη νίκη, η στραγγαλιστική άμυνα στα τελευταία λεπτά και τα 15 επιθετικά ριμπάουντ (χάρη στον Μιλουτίνοφ).
Οι συνεχόμενες χαμηλές πτήσεις του Φουρνιέ δεν με πειράζουν. Στην πορεία ο παίκτης θα φτάσει εκεί που πρέπει.
Ο Μπαρτζώκας πρέπει να καταφέρει να βγάζει συστήματα που να δίνουν ελεύθερο σουτ στον Βεζένκοφ. Δεν σκοράρει πια το ίδιο άνετα όπως πριν κι έχει κόψει και τα κοψίματα. Αυτό είναι αποτέλεσμα του ότι η ομάδα έχει γίνει πιο στατική στην επίθεση και στο ασφυκτικό μαρκάρισμα στον Σάσα, που εφαρμόζουν πια όλοι οι αντίπαλοι.
Ας ελπίσουμε ότι η είσοδος σιγά-σιγά του Έβανς θα ανοίξει τους χώρους.