SteveNashidis έγραψε: ↑Πέμ Νοέμ 13, 2025 10:04 am
Conan1982 έγραψε: ↑Πέμ Νοέμ 13, 2025 9:08 am
Από την ερασιτεχνική μου ενασχόληση με τέτοια θέματα ξέρω ότι όι τένοντες δυναμώνουν με πιο αργό ρυθμό απ' ότι οι μυς, γι' αυτό και άτομα που παίρνουν αναβολικα και δυναμώνουν υπερβολικά ή υπερβολικά γρήγορα κινδυνεύουν να τραυματίσουν τους τένοντες πριν αυτοί προλάβουν να προσαρμοστούν ή επειδή δεν μπορούν να προσαρμοστούν. Το άλλο είναι ότι πρέπει να βρούμε μια ισορρροπία, ένας τένοντας που είναι πολύ ελαστικός δεν μπορεί να μεταφέρει την δύναμη αποτελεσματικά, ένας πολύ σκληρός την μεταφέρει χωρίς απώλειες αλλά είναι επιρρεπής στους τραυματισμούς. Είναι πάνω κάτω το ίδιο με τα αγωνιστικά ποδήλατα που είναι σχετικά άκαμπτα.
Κρίμα για τον παίκτη, δεν νομίζω πως είναι μόνο ρομαντικό το ζήτημα του να επιμένει ένας παίκτης να παίξει μπάσκετ, είναι και θέμα χρημάτων, έχουν μερικά χρόνια που προσπαθούν να βγάλουν όσα περισσότερα χρήματα μπορούν για να εξασφαλίσουν το μέλλον τους και μπορούν να βγάλουν περισσότερα απ' ότι αν βρούν μια τυχαία δουλειά, γι' αυτό πολλοί επιμένουν ξανά και ξανά παρ' όλους τους τραυματισμούς και τα χειρουργεία και ανεξάρτητα από την αγάπη που έχουν στο άθλημα.
Παρ' όλο που οι περισσότεροι από τον τραυματισμό και μετά δεν μπορέσαμε να απολαύσουμε το ματς, το έβλεπα αδιάφορα, αξίζει να πούμε ότι οι παίκτες μπήκαν αποφασισμένοι, έπαιξαν εξαιρετικά στην άμυνα, πίεσαν πολύ, προσπάθησαν και παρ' όλο που επηρεάστηκαν προφανώς από ταν τραυματισμό δεν επέτρεψαν ούτε στιγμή στην Ζαλγκίρις να πιστέψει ότι θα το γυρίσει.
Βόλεϋ ή ποδόσφαιρο γιατί δεν έχουν τόσους αχιλλειους;
Μια μικρή εξήγηση όποιος μπορεί
Είμαστε σίγουροι ότι ισχύει κάτι τέτοιο καταρχήν, ή το θέτεις ως προσωπική εκτίμηση περισσότερο; Αν υποθέσουμε πάντως ότι ισχύει ως ένα βαθμό, γιατρός η φυσιοθεραπευτής δεν είμαι, αλλά νομίζω ότι το στυλ παιξίματος του κάθε αθλήματος σε συνδυασμό με το τι σκοπό εξυπηρετούν οι εκάστοτε αρθρώσεις/σύνδεσμοι/τένοντες κτλ, ίσως υποδεικνύουν την απάντηση.
Ποδόσφαιρο: Μεγάλο γήπεδο που αφήνει να αναπτύσσονται τα σπριντ πολύ συχνά, έχοντας πολλές απότομες αλλαγές οριζόντιας κατεύθυνσης. Δηλαδή μπορεί να συμπεράνει κάποιος ότι άρθρωση του γόνατος θα έχει σοβαρή καταπόνηση σε πλευρικά φορτία, οπότε για αυτό βλέπεις οι χιαστοί στους ποδοσφαιριστές να είναι οι πιο συνήθεις ύποπτοι να πάθουν ζημιά σε μια λάθος υπερέκταση που θα γίνει. Παράλληλα είναι και το σπορ με τις περισσότερες άμεσες επαφές στα πόδια , έχοντας συνεπώς και τον πιο αυξημένο κίνδυνο για τραυματισμούς κάθε είδους εκεί. Εδώ απλώς σχολιάζω περίπτωση που να μην έχει γίνει σκληρό φάουλ.
Βόλεϋ: Πιο στατικό, πιο ελεγχόμενο, πιο προβλέψιμα τα μοτίβα της κίνησης. Έχει προφανώς μεγαλύτερη καταπόνηση στον κάθετο άξονα επειδή εκεί τα άλματα είναι πιο συχνά, αλλά δεν έχει και καθόλου επαφές. Έκει ίσως οι τραυματισμοί σε ώμους, χερια κτλ να είναι πιο συχνοί απ΄ότι κάτι χοντρό στα πόδια.
Μπάσκετ: Έχει στοιχεία verticality με τα συχνά άλματα, αλλά και στοιχεία ανοιχτού γηπέδου όπου θα τρέχεις/ κινείσαι γρήγορα αρκετά συχνά, χωρίς βέβαια να έχεις τα σπριντ του ποδοσφαίρου. Επαφές στα πόδια μπορεί να μην έχει (με την έννοια ότι δεν επιτρέπονται μαρκαρίσματα εκεί), όμως έχει φοβερά περίπλοκο footwork σε πράγματα όπως ο χειρισμός της μπάλας (negative steps, slides κτλ) ή ακόμη και στο σουτ. Σχεδόν σε όλες τις κινήσεις αυτές, υπάρχει τρελή καταπόνηση στα πόδια και στους σημαντικούς τένοντες τους. Είναι πολύ περισσότερο άθλημα ποδιών απ'ότι θα περίμενε κάποιος που δεν το βλέπει ή ασχολείται καν.
BasketForum – Ιστορικό Αρχείο