Στην περίπτωση Ντόρσεϊ ο Μπαρτζώκας ίσως έχει πέσει θύμα της περσινής πολύ καλής ιδέας να τον μετατρέψει σε xfactor στους τελικούς με τον Παναθηναϊκό, δίνοντας του αρκετό χρόνο και σημαντικό ρόλο από μόνο του ή δίπλα στον Φουρνιέ. Το ζήτημα είναι ότι ενώ αυτή η ιδέα αποδείχτηκε επιτυχής βραχυπρόθεσμα απέναντι στα ματσαρίσματα με τους γκαρντ των πρασίνων σε σειρά λίγων αγώνων και με τον Γάλλο να μην χάνει τίποτα από τον αγωνιστικό του ρυθμό, φέτος μοιάζει να μην αποδίδει αυτά που έχει ανάγκη η ομάδα και αρχίζουμε να το βλέπουμε όλο και πιο έντονα σε βάθος χρόνου, και με πολλαπλούς διαφορετικούς αντιπάλους.
Στην πραγματικότητα το στοιχείο που μπορεί να δώσει σε υψηλό, αν όχι ελίτ, επίπεδο ο Ντόρσεϊ είναι το άμεσο σκορ όταν οι αντίπαλες άμυνες έχουν προσαρμοστεί στη κλασική επιθετική λειτουργία του Ολυμπιακού (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει κάτι τέτοιο φέτος). Η ικανότητά του να ηγηθεί στο σκορ σαν πρώτο βιολί παραμένει ακόμη συζητήσιμη. Εν τω μεταξύ υπάρχει και η δεδομένη αδυναμία του ρόστερ στο δημιουργικό κομμάτι ένεκα των ρίσκων (Έβανς) και άστοχων μεταγραφικών επιλογών (Λη, Νιλικίνα) στον άσσο, οπότε το πρόβλημα με τη δυσλειτουργία στη φετινή συνύπαρξη Φουρνιέ-Ντόρσεϊ μεγεθύνεται ακόμη περισσότερο.
Όταν ενσωματωθεί στο ροτέισον ο Μόρις και βελτιωθεί η ποιότητα μαζί με τη στοιχειώδη χημεία των πιθανών πεντάδων, δεν αποκλείεται να δούμε ένα διαφορετικό μοίρασμα της τράπουλας στα ζευγάρια των γκαρντ με τους Γουόκαπ-Μόρις να συνδυάζονται με τους Φουρνιέ-Ντόρσει έχοντας πάντα δίπλα τους ένα κλασικό τριάρι έτσι ώστε να επανέλθει η αναγκαία ισορροπία. Στο κατά πόσο μπορεί να γίνει πράξη μια τέτοια προσαρμογή παίζει προφανώς ρόλο και η κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι δύο φόργουορντ του ρόστερ. Με τον ένα στα πιτς για μερικές εβδομάδες και τον άλλο σε ψυχική διάθεση συμπλήρωσης τελευταίων ενσήμων για τη σύνταξη δεν υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για να τη δούμε να φέρνει αποτελέσματα σύντομα. Ότι πρέπει να γίνει ή υπάρχει η ανάγκη να γίνει είναι δεδομένο.