Πριν το τσαβες τη βενεζουελσ τη διοικουσε μια ολιγαρχικη αποικιακη ελιτ που ειχε περιπεσει σε σηψη. Η δουλειά των ελίτ ήταν ανέκαθεν να συνάπτουν συμφέρουσες συμφωνίες με τις μεγάλες ξένες εταιρείες και να ξεκοκαλίζουν από κοινού τον τεράστιο εθνικό πλούτο όσο από κάτω οι κοινωνίες παράδερναν καθηλωμένες στην απέραντη φτώχεια και στις περιστασιακές βίαιες εκρήξεις..Η θετική πλευρά του σοσιαλιστικού οράματος του Τσάβες ήταν που έβαλε μπρος παντού κοινοτικά ιατρεία και νοσοκομεία, ακόμα και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της ζούγκλας, έστησε κοινοτικά σουπερμάρκετ στις περιθωριακές γειτονιές που πρόσφεραν τα βασικά είδη σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές, έχτισε πάμπολλες δημόσιες πολυκατοικίες όπου μετέφερε αστέγους και οικογένειες που διαβιούσαν σε άθλιες παράγκες, επέκτεινε την κοινωνική ασφάλιση, μοίρασε επιδόματα στους αναξιοπαθούντες, βοήθησε τις μονογονεϊκές οικογένειες, ίδρυσε πάμπολλα σχολεία, σχεδόν εξαφάνισε τον αναλφαβητισμό, επιδότησε κάθε είδους πολιτιστικό φορέα και εκδήλωση, μοίρασε κρατική γη και απαλλοτριωμένα τσιφλίκια στους μικρούς αγρότες, στήριξε με κάθε τρόπο τους τοπικούς θεσμούς της κοινότητας, του χωριού ή της γειτονιάς. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ζωή των πολύ φτωχών Βενεζουελανών βελτιώθηκε κατά την εποχή Τσάβες και αυτό είναι ένα επίτευγμα που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί..
Απο τα αρνητικα παρά τον ποταμό των δημόσιων εσόδων από τον μαύρο χρυσό και τη συνακόλουθη ραγδαία αύξηση των δημοσίων δαπανών υπέρ του λαού, που όντως συνέβη, το ποσοστό της φτώχειας στη Βενεζουέλα μειώθηκε μεν αρκετά, αλλά όχι περισσότερο από όσο μειώθηκε σε αρκετές γειτονικές χώρες που υιοθετούσαν το, έστω και στρεβλωμένο λόγω τριτοκοσμικών τοπικών χαρακτηριστικών, καπιταλιστικό σύστημα (επί παραδείγματι, στο καπιταλιστικό Περού, το ίδιο διάστημα, η φτώχεια μειώθηκε περισσότερο απ’ ό,τι στη Βενεζουέλα, και μάλιστα χωρίς τους χρηματικούς πακτωλούς του πετρελαίου), ακολουθώντας έτσι απλώς τη γενική αναπτυξιακή τάση της Λατινικής Αμερικής κατά την τελευταία δεκαετία και τίποτα παραπάνω. Στην ουσία, τα κοινωνικά προγράμματα του Τσάβες αποτέλεσαν και την οροφή της οικονομικής ανάπτυξης (και ανέλιξης) των φτωχών στρωμάτων της χώρας, σε ένα περιβάλλον διαρκών εθνικοποιήσεων εταιρειών και περιουσιών, μεγάλης πίεσης στην ιδιοκτησία και την αποταμίευση, αλλά και συνεχούς πολιτικής και κοινωνικής έντασης, που όχι μόνο απομάκρυνε όλα τα ξένα κεφάλαια και τις σημαντικές επενδύσεις, αλλά και καταβαράθρωσε τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, ενώ μία τεράστια ποσότητα πόρων σπαταλιόταν στη «διεθνή αλληλεγγύη» του Τσάβες προς τα «αδελφά» καθεστώτα της Κούβας, του Εκουαδόρ και της Βολιβίας, κι από κοντά η κομματική κλεπτοκρατία των κατά τόπους κρατικών αξιωματούχων και κομισαρίων άδειαζε σταθερά τα κρατικά ταμεία.
Μετα το θανατο του τσαβες ανελαβε ο Μαδουρο που κυβερνησε δικτακτορικα απο αυτα που μαθαινουμε
Τον τραμπ βεβαια ελαχιστα τον ενδιαφερουν, το πετρελαιο θελει
Δεν ξερω αν υπηρξε μεταπολεμικα αλλος αρχηγος που λεει α οικτα οτι υα επιτεθη σε τοσες χωρες
Για μενα η ΕΕ θα πρεπει παρει τα μαθηματα της απο τον τσαρμπερλεν και να μετρα της απεναντι στους ψυχοπαθεις τραμπ και πουτιν