Η ατομική αντίδραση των προπονητών αφορά τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους. Δεν είναι πολιτική στρατηγική για να κρίνουμε αν είναι σωστή ή λάθος εκ του αποτελέσματος. Αυτό που (πρέπει να ) μας ενδιαφέρει στην προκειμένη είναι ότι είτε μιλάμε για τον Μπαρτζώκα, είτε για τον Γιαννάκη είτε για τον Παΐσιο (nikolas_asteri έγραψε: ↑Τετ Φεβ 04, 2026 6:16 pmΕ οκ, είναι γνωστό ότι αρκετός κόσμος είναι σε φάση "έλα μωρέ τώρα έτσι είναι, τίποτα δεν αλλάζει" κρύβοντας τη βαρεμάρα τους κάτω από το χαλάκι του μηδενισμού. Δεν είναι όλα τα γραπτά άξια σχολιασμού.
Όμως συνεχίζω να μην συμφωνώ με τον τρόπο που δομείς το επιχείρημα σου. Το παράδειγμα του Γιαννάκη μπορεί να δείχνει ότι υπάρχει δομικό μοτίβο στοχοποίησης, ανεξάρτητα από το αν ο εκάστοτε προπονητής είναι προκλητικός ή όχι. Αλλά αυτό ακριβώς το κάνει πολύ σημαντικό σημείο. Αν το μοτίβο αυτό είναι ανεξάρτητο της ατομικής συμπεριφοράς, τότε η ατομική αντίδραση (είτε ήπια είτε γκανγκστερική) δεν μπορεί από μόνη της να το λύσει. Το ότι δύο διαφορετικές στάσεις οδήγησαν στο ίδιο φαινόμενο δείχνει τα όρια της προσωπικής απάντησης, όχι την αποτελεσματικότητα της.
Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω την εξίσωση θύτη και θύματος. Η φράση "η αντίδραση έχει συνέπειες" δεν σημαίνει "ίση ευθύνη". Το να λες ότι η απάντηση ενός δημόσιου προσώπου ενδέχεται να ενισχύσει ένα τοξικό δυναμικό δεν αναιρεί ότι η αρχική επίθεση είναι απρόκλητη, καταδικαστέα κλπ (και πλημμεληματική). Αυτά τα δύο μπορούν να ισχύουν ταυτόχρονα χωρίς αντίφαση.
Στο τέλος λες "κατέρριψε τη φαντασίωση του οπαδού ότι μπορεί να ασκεί αναπάντητη λεκτική βία". Αυτό είναι εντελώς αναπάντητο και όχι αυτονόητο συμπέρασμα όπως το παρουσιάζεις. Σε πολλές περιπτώσεις η δημόσια αντιπαράθεση λειτουργεί ενισχυτικά για τη φαντασίωση που υποτίθεται ότι καταρρίπτει, ακριβώς επειδή μετατρέπει τον θόρυβο σε θέαμα. Ο ίδιος θεατής μπορεί να εμφανιστεί του χρόνου πάλι, ή σε άλλο γήπεδο και να κάνει τα ίδια. Χωρίς θεσμικές λύσεις (που έχω αναφέρει πιο πάνω) δεν θα υπάρξει καμία πρόοδος.
) υπάρχει απέναντι τους ένα σύστημα που επιδιώκει πολλές φορές οργανωμένα την απαξίωσή τους σε προσωπικό επίπεδο η οποία μπορεί να φτάσει μέχρι τα όρια της δολοφονίας χαρακτήρα. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό δεδομένο για να κατανοήσουμε στη συνέχεια αντιδράσεις όπως η χθεσινή του Μπαρτζώκα.Δεν ξέρω αν μπορούμε να μιλάμε για δημόσια αντιπαράθεση γιατί αυτή προϋποθέτει τουλάχιστον δύο διακριτά και επώνυμα πρόσωπα που ανταλλάζουν «πυρά» με πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Εδώ έχουμε να κάνουμε περισσότερο με μια αντιπαράθεση σε κοινή θέα όπου ένα δημόσιο πρόσωπο ζητά δικαίως τον λόγο για μια απρόκλητη επίθεση από έναν τύπο που θεώρησε ότι μπορεί να κρυφτεί στην ανωνυμία της μάζας για να κάνει το κομμάτι του. Αμφιβάλω αν μετά από αυτό ο συγκεκριμένος έχει τη διάθεση να συνεχίσει με παρόμοιο τρόπο και στο μέλλον. Η απάντηση που δεν περίμενε είναι ένα μικρό σοκ που μπορεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να λειτουργήσει ανασταλτικά σε οποιαδήποτε σκέψη για επανάληψη του συμβάντος, τουλάχιστον με τις ίδιες συνθήκες που έλαβε χώρα το χθεσινό περιστατικό. Αν τώρα είναι στην πάνω κερκίδα του ΟΑΚΑ και φωνάζει μαζί με άλλους είκοσι χιλιάδες «Μπαρτζώκα... (δικό σας)» τότε μιλάμε για φαντασίωση αντιπαράθεσης που υπάρχει μόνο στο μυαλό του.
Να σου την θυμισω γιατι σε αντιθεση με τις αντιδρασεις του Μπαρτζωκα, των υπολοιπων προπονητων δεν πουλανε στα ΜΜΕ και δεν αναπαραγονται ιδιαιτερα. 
BasketForum – Ιστορικό Αρχείο