Ολυμπιακός Off Topic

[kein]

Ωραία επέτειος !!! Η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου είναι : τα άλλαζες τα εγχώρια για ευρωλίγκα ; Γιατί σε αυτή την 7ετία εμείς πήγαμε από τις 6 στις 7 ευρωκούπες

Μ' αρέσουν πολύ γενικα΄τα διάφορα what if. Αν και δεν ρώτησε εμένα θα απαντήσω. Θέλω πολύ μια Ευρωλίγκα και τους περισσότερους ελληνικούς τελικούς με όλη αυτήν την τοξικότητα που υπάρχει ανάμεσα στις 2 ομάδες δεν μπορώ να τους ευχαριστηθώ. Όμως την όλη πορεία όλα αυτά τα χρόνια δεν θα την άλλαζα, και δεν θα πω μόνο για τα τελευταία χρόνια θα πω από την εποχή Γιαννάκη και έως τώρα. Θεωρώ ότι με τις νίκες και τις απογοητεύσεις τα συναισθήματα που έχω βιώσει από την ομάδα σαν οπαδός της, οι πορείες, το refuse to loose κάπου εκεί μετά το δεύτερο Ευρωπαϊκό μας έως τώρα με τις συνεχόμενες παρουσίες στα Φ4 τις επικές προκρίσεις στα Φ4 είναι περισσότερα από αυτά που θα είχα νοιώσει αν υποστήριζα τον ΠαναθηναΪκό όλα αυτά τα χρόνια. Οπότε αν η ερώτηση είναι αν θα άλλαζα τις πορείες που έκανε η ομάδα σε αντάλλαγμα μια κούπα όχι. Αν η ερώτηση είναι αν αντάλλασσα τα 3 πρωταθλήματα και τα 3 κύπελλα ναι. Ψάξτε να δείτε ότι π.χ το 2018 έγραφα κιόλα ότι ήθελα να το πάρει η ΑΕΚ.
Για τις 7 κούπες ή τις 3, για το ποια είναι η καλύτερη ομάδα της 5ετίας, 10ετίας, 15ετίας, 30ετίας αντιλαμβάνομαι την σημασία που έχουν για κάποιους αλλά για μένα στον αθλητισμό μετράει πιο πολύ η στιγμή, το πως νοιώθω κατά την διάρκεια της χρονιάς, πόσο ευχαριστιέμαι το μπάσκετ και τον χαρακτήρα μιας ομάδας. Το ότι πήραμε 2 συνεχόμενα ευρωπαϊκά ή το πρώτο Ευρωπαϊκό, ή τις καταραμένες βολές του Πάσπαλι έχουν μια θέση στις αναμνήσεις μου ευχάριστη η δυσάρεστη και είναι οι λόγοι που έχω δεθεί με την ομάδα.

Καλώς ή κακώς, οι αιώνιοι είναι πλέον πολύ μεγαλύτερο μέγεθος από τους εγχώριους τίτλους. Συνεπώς οι ευρωκούπες είναι τίτλοι που μεγαλώνουν την αίγλη και το μέγεθός τους. Μακάρι κάποια στιγμή να ακολουθήσουν σε επιπεδο ευρωλίγκας και άλλες ελληνικές ομάδες, ώστε η Α1 να αποκτήσει την αξία που θα έπρεπε να έχει.

[Erether]

Σε 30 χρόνια οι ελληνικές ομάδες έχουν κατακτήσει 10 ευρωλιγκες και έχουν παίξει καμία 20αρια τελικούς. Ειναι άραγε τόσο ιερό δισκοπότηρο η Ευρωλίγκα; Ναι, το θέλουμε αλλά προσωπικά με ενδιαφέρει να έχω καλή ομάδα, να βλέπω καλούς παίκτες και να κερδίζω τον αιώνιο(δε θα πω ψέματα). Με λίγα λογια να αποφεύγουμε σεζον τύπου ηχητικού και Κεμζουρα, όπου δεν υπήρχε τίποτα να χαρείς

[kein]

Site τέτοιου επιπέδου υπάρχουν σε όλες τις αποχρώσεις, όπως επίσης και σανός, το θέμα είναι ποιος επιλέγει να τα καταναλώνει και ποιος όχι

Δεν είπα το αντίθετο. Γιατί θιγεστε, απορώ;
Ε το θέμα με την Α2 αυτοί το έγραψαν. Πρέπει να σχολιασούμε για το υς άλλους; Μπαίνω εγώ δω ή κάποιος άλλος να ποσταρει τι γράφει το κάθε κατακάθι του θρύλος 24 ή δεν ξέρω γω ποιανού; Αυτό να μας προβληματίσει όλους...

Μα δεν θίγομαι φίλτατε, δεν βλέπεις ότι το ποστ μου έχει και πράσινη φατσούλα με τεράστιο χαμόγελο σαρδηνιακό (που θα λεγε και ο Νικόλας)

[Erether]

Μ' αρέσουν πολύ γενικα΄τα διάφορα what if. Αν και δεν ρώτησε εμένα θα απαντήσω. Θέλω πολύ μια Ευρωλίγκα και τους περισσότερους ελληνικούς τελικούς με όλη αυτήν την τοξικότητα που υπάρχει ανάμεσα στις 2 ομάδες δεν μπορώ να τους ευχαριστηθώ. Όμως την όλη πορεία όλα αυτά τα χρόνια δεν θα την άλλαζα, και δεν θα πω μόνο για τα τελευταία χρόνια θα πω από την εποχή Γιαννάκη και έως τώρα. Θεωρώ ότι με τις νίκες και τις απογοητεύσεις τα συναισθήματα που έχω βιώσει από την ομάδα σαν οπαδός της, οι πορείες, το refuse to loose κάπου εκεί μετά το δεύτερο Ευρωπαϊκό μας έως τώρα με τις συνεχόμενες παρουσίες στα Φ4 τις επικές προκρίσεις στα Φ4 είναι περισσότερα από αυτά που θα είχα νοιώσει αν υποστήριζα τον ΠαναθηναΪκό όλα αυτά τα χρόνια. Οπότε αν η ερώτηση είναι αν θα άλλαζα τις πορείες που έκανε η ομάδα σε αντάλλαγμα μια κούπα όχι. Αν η ερώτηση είναι αν αντάλλασσα τα 3 πρωταθλήματα και τα 3 κύπελλα ναι. Ψάξτε να δείτε ότι π.χ το 2018 έγραφα κιόλα ότι ήθελα να το πάρει η ΑΕΚ.
Για τις 7 κούπες ή τις 3, για το ποια είναι η καλύτερη ομάδα της 5ετίας, 10ετίας, 15ετίας, 30ετίας αντιλαμβάνομαι την σημασία που έχουν για κάποιους αλλά για μένα στον αθλητισμό μετράει πιο πολύ η στιγμή, το πως νοιώθω κατά την διάρκεια της χρονιάς, πόσο ευχαριστιέμαι το μπάσκετ και τον χαρακτήρα μιας ομάδας. Το ότι πήραμε 2 συνεχόμενα ευρωπαϊκά ή το πρώτο Ευρωπαϊκό, ή τις καταραμένες βολές του Πάσπαλι έχουν μια θέση στις αναμνήσεις μου ευχάριστη η δυσάρεστη και είναι οι λόγοι που έχω δεθεί με την ομάδα.

Καλώς ή κακώς, οι αιώνιοι είναι πλέον πολύ μεγαλύτερο μέγεθος από τους εγχώριους τίτλους. Συνεπώς οι ευρωκούπες είναι τίτλοι που μεγαλώνουν την αίγλη και το μέγεθός τους. Μακάρι κάποια στιγμή να ακολουθήσουν σε επιπεδο ευρωλίγκας και άλλες ελληνικές ομάδες, ώστε η Α1 να αποκτήσει την αξία που θα έπρεπε να έχει.

Η αίγλη ανεβαίνει όχι μόνο με τον αριθμό των κουπων αλλά και με την δημιουργία κυριαρχίας ή την ανάδειξη τεράστιων παικτών. Δηλαδή το να πάρει τώρα ο Παναθηναϊκός δεύτερη Ευρωλίγκα με το ίδιο γκρουπ παικτών και τον Αταμάν είναι πιο σημαντικό από το να τύχει να πάρει άλλη μια μετά από 5 χρόνια και ύστερα πάλι να μείνει εκτός διεκδίκησης τιτλων. Το back to back του Ολυμπιακού και ο όλος μύθος του Σπανούλη επίσης είναι κάτι παραπάνω από 2 τιτλους, αν είχαν έρθει με τον Ιωαννίδη πχ η το 2010.

[Conan1982]

Καλώς ή κακώς, οι αιώνιοι είναι πλέον πολύ μεγαλύτερο μέγεθος από τους εγχώριους τίτλους. Συνεπώς οι ευρωκούπες είναι τίτλοι που μεγαλώνουν την αίγλη και το μέγεθός τους. Μακάρι κάποια στιγμή να ακολουθήσουν σε επιπεδο ευρωλίγκας και άλλες ελληνικές ομάδες, ώστε η Α1 να αποκτήσει την αξία που θα έπρεπε να έχει.

Απλώς δεν μου προσφέρουν κάποια ιδιαίτερη χαρά οι εγχώριοι, ματς σαν προπόνηση μέχρι τους τελικούς, κοκορομαχίες εξωγηπεδικά όταν φτάσουμε και πανηγυρίζει όποιος από μας τους 2 επικρατήσει για κάτι που αφορά αυτές τις 2 ομάδες μόνο. Πολύ θα ήθελα π.χ να έχει μια ομάδα ξανά το Ηράκλειο στην Α1 να έχει για μένα και κάποιο νόημα η Α1. Γι' αυτό δηλαδή και το να ανταλλάξω τα πρωταθλήματα που λες και τα κύπελλα με μια Ευρωλίγκα αν ήταν εφικτό θα μου ήταν πολύ εύκολο. Όμως στην Ευρωλίγκα είναι ωραία και η όλη πορεία κάθε χρονιά, οι μεταπτώσεις της κανονικής διάρκειας, οι επικές μάχες στα play off, αυτό δεν θα το αντάλλασσα με έναν τίτλο.
Να πω πάντως πως πλέον δεν το απολαμβάνω τόσο. τα παιχνίδια από 30 έχουν γίνει 38, υπερβολικά πολλά, οι ομάδες δεν παίζουν με ένταση καθ' όλη την διάρκεια, οι μεταγραφές είναι ανοικτές όλον τον χρόνο, για μένα κάπου έχει αρχίσει να χαλάει η μαγεία, ίσως απλά μεγαλώνω κιόλας και γίνομαι γκρινιάρης.

[karamelitsa]

7 χρόνια κλείνουμε απτό μέχρι τέλους σήμερα.

2 χρόνια Α2
3/4 πρωταθλήματα
3/4 κύπελλα.
Γενικά κυριαρχία εναντίον ΠΑΟ
4/5 φ4 0/1 τελικούς
Λείπει ένα

Ωραία επέτειος !!! Η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου είναι : τα άλλαζες τα εγχώρια για ευρωλίγκα ; Γιατί σε αυτή την 7ετία εμείς πήγαμε από τις 6 στις 7 ευρωκούπες

Οχι δεν θα τα άλλαζα γιατί ειναι πολλά, 3 πρωταθλήματα, 3 κύπελλα και 4 Super Cup, είναι 10 τίτλοι...αξίζουνε περισσότερο από μια Ευρωλιγκα για μένα, δεν έχουμε και τόσους πολούς τίτλους για να δίνουμε μια δεκάδα για μια ευρωπαική κούπα (πού ήδη την έχουμε πάρει 3 φορές). Ούτε τα 4 σερί F4 αν μου έλεγες να τα ανταλάξω με μια Ευρωλίγκα και τα υπόλοιπα 3 χρόνια να σέρνομαι δεν θα το έκανα...θέλω Ευρωλίγκα άλλα πάνω από όλα θέλω η ομάδα να έχει σταθερότητα, να πηγαίνει στα Φ4, να είναι στους κορυφαίους, να απολαμβάνω την πορεία, να μας κάνει να χαιρόμαστε τις κρύες νύχτες του χειμώνα και να ανυπομονούμε για το επόμενο ματς μας. Ε αυτά δεν τα αλλάζω για να πάρω μια κούπα σε μια διοργάνωση του ΣΚ που κρίνεται όλη η χρονιά μέσα σε 2 ματς που όλα μπορεί να συμβούν, ούτε επειδή δεν έπαιξε καλά η ομάδα εκείνο το ΣΚ ακυρώνει όλη της την προσπάθεια όλη την χρονιά.

[kein]

Καλώς ή κακώς, οι αιώνιοι είναι πλέον πολύ μεγαλύτερο μέγεθος από τους εγχώριους τίτλους. Συνεπώς οι ευρωκούπες είναι τίτλοι που μεγαλώνουν την αίγλη και το μέγεθός τους. Μακάρι κάποια στιγμή να ακολουθήσουν σε επιπεδο ευρωλίγκας και άλλες ελληνικές ομάδες, ώστε η Α1 να αποκτήσει την αξία που θα έπρεπε να έχει.

Η αίγλη ανεβαίνει όχι μόνο με τον αριθμό των κουπων αλλά και με την δημιουργία κυριαρχίας ή την ανάδειξη τεράστιων παικτών. Δηλαδή το να πάρει τώρα ο Παναθηναϊκός δεύτερη Ευρωλίγκα με το ίδιο γκρουπ παικτών και τον Αταμάν είναι πιο σημαντικό από το να τύχει να πάρει άλλη μια μετά από 5 χρόνια και ύστερα πάλι να μείνει εκτός διεκδίκησης τιτλων. Το back to back του Ολυμπιακού και ο όλος μύθος του Σπανούλη επίσης είναι κάτι παραπάνω από 2 τιτλους, αν είχαν έρθει με τον Ιωαννίδη πχ η το 2010.

Έχω την εντύπωση ότι η Αίγλη ανεβαίνει με το πλήθος των επιτυχιών. Δεν νομίζω ότι κανείς μετράει πόσες φορές βγήκες 2,3,...6 και ποσο σταθερός ήσουν στο πέρασμα του χρόνου. Μετράει πόσες φορές έγινες πρωταθλητής. Ξεκάθαρα. Κάθε ένας τρίτος που θα έχει και πιο αντικειμενική ματιά θα κοιτάξει και θα πει : Ρεάλ 11, ΤΣΣΚΑ 8, Παναθηναικός 7 .... Ολυμπιακός 4, Φενερ 2 ... Άρης καμία. και λέω Άρης γιατί ο Άρης είναι τρανό πραδάγειγμα σε αυτό που υποστηρίζω. Όλοι μας (οι μεγαλύτεροι σε ηλικία) καθίσαμε και τον υποστηρίξαμε τις θρυλικές Πέμπτες που όλη η Ελλάδα έβλεπε μπάσκετ.

Ο Άρης έγραψε μια ιστορία στο ελληνικό στερέωμα, μια 7ετία κι αυτός ! από το 85 ως το 91, πήρε 7 συνεχόμενα από τα 10 συνολικά και του απονεμήθηκε ο τίτλος "αυτοκράτορας" γιατί ήταν η πρώτη ελληνική ομάδα που κοίταξε τα μεγάλα ευρωπαία κλαμπ στα μάτια. Όμως τι κατάφερε ; Να πάει 3 φορές στο Φ4, να μην πάρει τίποτα, να μείνει στα 10 πρωταθλήματα μπάσκετ, να τον περάσετε εσείς το 2015 σε πρωταθλήματα και από το 1991 να είναι σε εθρωπαικό επιπεδο απλά μια υποσημείωση, τρεις δηλαδή συμμετοχές σε Φ4.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, οι τίτλοι, και δη οι κορυφαίοι τίτλοι καθορίζουν το μέγεθος και την αίγλη της ομάδας. Αυτό δεν είναι αμφισβητήσιμο.

[kein]

Ωραία επέτειος !!! Η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου είναι : τα άλλαζες τα εγχώρια για ευρωλίγκα ; Γιατί σε αυτή την 7ετία εμείς πήγαμε από τις 6 στις 7 ευρωκούπες

Οχι δεν θα τα άλλαζα γιατί ειναι πολλά, 3 πρωταθλήματα, 3 κύπελλα και 4 Super Cup, είναι 10 τίτλοι...αξίζουνε περισσότερο από μια Ευρωλιγκα για μένα, δεν έχουμε και τόσους πολούς τίτλους για να δίνουμε μια δεκάδα για μια ευρωπαική κούπα (πού ήδη την έχουμε πάρει 3 φορές). Ούτε τα 4 σερί F4 αν μου έλεγες να τα ανταλάξω με μια Ευρωλίγκα και τα υπόλοιπα 3 χρόνια να σέρνομαι δεν θα το έκανα...θέλω Ευρωλίγκα άλλα πάνω από όλα θέλω η ομάδα να έχει σταθερότητα, να πηγαίνει στα Φ4, να είναι στους κορυφαίους, να απολαμβάνω την πορεία, να μας κάνει να χαιρόμαστε τις κρύες νύχτες του χειμώνα και να ανυπομονούμε για το επόμενο ματς μας. Ε αυτά δεν τα αλλάζω για να πάρω μια κούπα σε μια διοργάνωση του ΣΚ που κρίνεται όλη η χρονιά μέσα σε 2 ματς που όλα μπορεί να συμβούν, ούτε επειδή δεν έπαιξε καλά η ομάδα εκείνο το ΣΚ ακυρώνει όλη της την προσπάθεια όλη την χρονιά.

Ωραία, μου φαίνεται εντελώς λογική η απάντησή σου. Τεκμηριωμένη. Ας κάνουμε τώρα αυτή την ερώτηση σε κάποιον πράσινο φίλο του φόρουμ. Η πιο πιθανή απάντηση θα ήταν ΝΑΙ, ναι αλλάζω 3+3 εγχώριους τίτλους για μια ευρωλίγκα, και θα είναι επίσης σωστή η απάντηση του με βάσει τα δεδομένα του. Γιατί θα σου πει έχω 40 πρωταθλήματα και όχι 15, και 21 κύπελλα όχι 12.
Με λίγα λόγια είναι διαφορετική οπτική, και κάθε μία απάντηση είναι δυνητικά σωστή. Η ερώτηση προφανώς ήταν ρητορική.

[Erether]

Η αίγλη ανεβαίνει όχι μόνο με τον αριθμό των κουπων αλλά και με την δημιουργία κυριαρχίας ή την ανάδειξη τεράστιων παικτών. Δηλαδή το να πάρει τώρα ο Παναθηναϊκός δεύτερη Ευρωλίγκα με το ίδιο γκρουπ παικτών και τον Αταμάν είναι πιο σημαντικό από το να τύχει να πάρει άλλη μια μετά από 5 χρόνια και ύστερα πάλι να μείνει εκτός διεκδίκησης τιτλων. Το back to back του Ολυμπιακού και ο όλος μύθος του Σπανούλη επίσης είναι κάτι παραπάνω από 2 τιτλους, αν είχαν έρθει με τον Ιωαννίδη πχ η το 2010.

Έχω την εντύπωση ότι η Αίγλη ανεβαίνει με το πλήθος των επιτυχιών. Δεν νομίζω ότι κανείς μετράει πόσες φορές βγήκες 2,3,...6 και ποσο σταθερός ήσουν στο πέρασμα του χρόνου. Μετράει πόσες φορές έγινες πρωταθλητής. Ξεκάθαρα. Κάθε ένας τρίτος που θα έχει και πιο αντικειμενική ματιά θα κοιτάξει και θα πει : Ρεάλ 11, ΤΣΣΚΑ 8, Παναθηναικός 7 .... Ολυμπιακός 4, Φενερ 2 ... Άρης καμία. και λέω Άρης γιατί ο Άρης είναι τρανό πραδάγειγμα σε αυτό που υποστηρίζω. Όλοι μας (οι μεγαλύτεροι σε ηλικία) καθίσαμε και τον υποστηρίξαμε τις θρυλικές Πέμπτες που όλη η Ελλάδα έβλεπε μπάσκετ.

Ο Άρης έγραψε μια ιστορία στο ελληνικό στερέωμα, μια 7ετία κι αυτός ! από το 85 ως το 91, πήρε 7 συνεχόμενα από τα 10 συνολικά και του απονεμήθηκε ο τίτλος "αυτοκράτορας" γιατί ήταν η πρώτη ελληνική ομάδα που κοίταξε τα μεγάλα ευρωπαία κλαμπ στα μάτια. Όμως τι κατάφερε ; Να πάει 3 φορές στο Φ4, να μην πάρει τίποτα, να μείνει στα 10 πρωταθλήματα μπάσκετ, να τον περάσετε εσείς το 2015 σε πρωταθλήματα και από το 1991 να είναι σε εθρωπαικό επιπεδο απλά μια υποσημείωση, τρεις δηλαδή συμμετοχές σε Φ4.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, οι τίτλοι, και δη οι κορυφαίοι τίτλοι καθορίζουν το μέγεθος και την αίγλη της ομάδας. Αυτό δεν είναι αμφισβητήσιμο.

Καλά, σίγουρα ο τίτλος είναι το επιστέγασμα αλλά το παράδειγμα του Άρη αντικρουει το συλλογισμό σου, παρά τον επιβεβαιώνει. Άλλο αντιπαράδειγμα η Βαρέζε των 5 τίτλων. Τα στατιστικά μένουν στο χρόνο, αλλά δεν είναι παρά μόνο στατιστικά σε τελική ανάλυση. Αν η Μακάμπι δεν είχε φτιάξει την ομαδάρα του 2005 με Σάρας κτλ και δεν υπήρχε έστω σαν διεκδικητής του φ4 ύστερα, δε θα την μνημόνευε κάνεις, πα'ρόλο που στα 70s-80s μεσουρανούσε. Θα υπήρχε απλά ένα ενα όνομα στη στατιστική. Ε δεν είναι το ίδιο.

Κάθε εποχή φτιάχνει τους δικούς της μύθους και η διάρκεια σε κάνει μεγαθήριο. Όποιος καταφέρει να βρίσκεται εκεί μόνιμα στο προσκηνιο, έχει κερδίσει το παιχνίδι.

[kein]

Έχω την εντύπωση ότι η Αίγλη ανεβαίνει με το πλήθος των επιτυχιών. Δεν νομίζω ότι κανείς μετράει πόσες φορές βγήκες 2,3,...6 και ποσο σταθερός ήσουν στο πέρασμα του χρόνου. Μετράει πόσες φορές έγινες πρωταθλητής. Ξεκάθαρα. Κάθε ένας τρίτος που θα έχει και πιο αντικειμενική ματιά θα κοιτάξει και θα πει : Ρεάλ 11, ΤΣΣΚΑ 8, Παναθηναικός 7 .... Ολυμπιακός 4, Φενερ 2 ... Άρης καμία. και λέω Άρης γιατί ο Άρης είναι τρανό πραδάγειγμα σε αυτό που υποστηρίζω. Όλοι μας (οι μεγαλύτεροι σε ηλικία) καθίσαμε και τον υποστηρίξαμε τις θρυλικές Πέμπτες που όλη η Ελλάδα έβλεπε μπάσκετ.

Ο Άρης έγραψε μια ιστορία στο ελληνικό στερέωμα, μια 7ετία κι αυτός ! από το 85 ως το 91, πήρε 7 συνεχόμενα από τα 10 συνολικά και του απονεμήθηκε ο τίτλος "αυτοκράτορας" γιατί ήταν η πρώτη ελληνική ομάδα που κοίταξε τα μεγάλα ευρωπαία κλαμπ στα μάτια. Όμως τι κατάφερε ; Να πάει 3 φορές στο Φ4, να μην πάρει τίποτα, να μείνει στα 10 πρωταθλήματα μπάσκετ, να τον περάσετε εσείς το 2015 σε πρωταθλήματα και από το 1991 να είναι σε εθρωπαικό επιπεδο απλά μια υποσημείωση, τρεις δηλαδή συμμετοχές σε Φ4.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, οι τίτλοι, και δη οι κορυφαίοι τίτλοι καθορίζουν το μέγεθος και την αίγλη της ομάδας. Αυτό δεν είναι αμφισβητήσιμο.

Καλά, σίγουρα ο τίτλος είναι το επιστέγασμα αλλά το παράδειγμα του Άρη αντικρουει το συλλογισμό σου, παρά τον επιβεβαιώνει. Άλλο αντιπαράδειγμα η Βαρέζε των 5 τίτλων. Τα στατιστικά μένουν στο χρόνο, αλλά δεν είναι παρά μόνο στατιστικά σε τελική ανάλυση. Αν η Μακάμπι δεν είχε φτιάξει την ομαδάρα του 2005 με Σάρας κτλ και δεν υπήρχε έστω σαν διεκδικητής του φ4 ύστερα, δε θα την μνημόνευε κάνεις, πα'ρόλο που στα 70s-80s μεσουρανούσε. Θα υπήρχε απλά ένα ενα όνομα στη στατιστική. Ε δεν είναι το ίδιο. Κάθε εποχή φτιάχνει τους δικούς της μύθους και η διάρκεια σε κάνει μεγαθήριο. Όποιος καταφέρει να βρίσκεται εκεί μόνιμα στο προσκηνιο, έχει κερδίσει το παιχνίδι.

Και η γιουγκοπλάστικα έκανε θριπιτ και η ριγα έκανε επισης και μπακ του μπακ έχει κανει και τρέισερ και η βαρέζε. Όλες αυτές είναι εξαφανισμένες. Δεν φτάνει μόνο το ένα ή το άλλο, πρέπει να κατακτάς τίτλους και να συνεχίζεις να βρίσκεσαι στην Ελιτ.

[karamelitsa]

Η αίγλη ανεβαίνει όχι μόνο με τον αριθμό των κουπων αλλά και με την δημιουργία κυριαρχίας ή την ανάδειξη τεράστιων παικτών. Δηλαδή το να πάρει τώρα ο Παναθηναϊκός δεύτερη Ευρωλίγκα με το ίδιο γκρουπ παικτών και τον Αταμάν είναι πιο σημαντικό από το να τύχει να πάρει άλλη μια μετά από 5 χρόνια και ύστερα πάλι να μείνει εκτός διεκδίκησης τιτλων. Το back to back του Ολυμπιακού και ο όλος μύθος του Σπανούλη επίσης είναι κάτι παραπάνω από 2 τιτλους, αν είχαν έρθει με τον Ιωαννίδη πχ η το 2010.

Έχω την εντύπωση ότι η Αίγλη ανεβαίνει με το πλήθος των επιτυχιών. Δεν νομίζω ότι κανείς μετράει πόσες φορές βγήκες 2,3,...6 και ποσο σταθερός ήσουν στο πέρασμα του χρόνου. Μετράει πόσες φορές έγινες πρωταθλητής. Ξεκάθαρα. Κάθε ένας τρίτος που θα έχει και πιο αντικειμενική ματιά θα κοιτάξει και θα πει : Ρεάλ 11, ΤΣΣΚΑ 8, Παναθηναικός 7 .... Ολυμπιακός 4, Φενερ 2 ... Άρης καμία. και λέω Άρης γιατί ο Άρης είναι τρανό πραδάγειγμα σε αυτό που υποστηρίζω. Όλοι μας (οι μεγαλύτεροι σε ηλικία) καθίσαμε και τον υποστηρίξαμε τις θρυλικές Πέμπτες που όλη η Ελλάδα έβλεπε μπάσκετ.

Ο Άρης έγραψε μια ιστορία στο ελληνικό στερέωμα, μια 7ετία κι αυτός ! από το 85 ως το 91, πήρε 7 συνεχόμενα από τα 10 συνολικά και του απονεμήθηκε ο τίτλος "αυτοκράτορας" γιατί ήταν η πρώτη ελληνική ομάδα που κοίταξε τα μεγάλα ευρωπαία κλαμπ στα μάτια. Όμως τι κατάφερε ; Να πάει 3 φορές στο Φ4, να μην πάρει τίποτα, να μείνει στα 10 πρωταθλήματα μπάσκετ, να τον περάσετε εσείς το 2015 σε πρωταθλήματα και από το 1991 να είναι σε εθρωπαικό επιπεδο απλά μια υποσημείωση, τρεις δηλαδή συμμετοχές σε Φ4.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, οι τίτλοι, και δη οι κορυφαίοι τίτλοι καθορίζουν το μέγεθος και την αίγλη της ομάδας. Αυτό δεν είναι αμφισβητήσιμο.

Το θέμα είναι όμως τι λένε οι άλλοι για την ομάδα μας και τι πιστευούν αυτοί, ή τι νιώθουμε εμείς και πως το αντιλαμβανόμαστε εμείς? Μου θυμίζει το κλασικό που οι άνθρωποι ζουν και κάνουν πράγματα για τους άλλους ή για να φανούν. Αν μετράνε μόνο οι τίτλοι, το 90% των ομάδων στο μπάσκετ και στο ποδόσφαιρο δεν θα έπρεπε καν να έχουν φιλάθλους....δεν συζητάμε καν για πολλές ομάδες NBA που δεν έχουν ούτε ένα τίτλο άλλα ο κόσμος αγαπάει την ομάδα του, την στηρίζει και είναι περίφανος για αυτήν.

Ούτε η αίγλη με ενδιαφέρει, γιατί και αυτή είναι στα όρια του αστείου, ο κάθε ένας την ομάδα του υποστηρίζει και την θεωρεί καλύτερη, δεν με νοιάζει καν αν η Ρεάλ έχει 11 τίτλους ή και 40....την ομάδα μου την θεωρώ καλύτερη, με κάνει χαρούμενο, δεν την αλλάζω με τίποτα, δένομε μαζί της και δεν με νοιάζει και δεν με αγγίζει στο παραμικρό τι πιστεύουν οι άλλοι.

Θέλουμε φυσικά τίτλους, άλλα δεν είναι αυτοσκοπός και ούτε μου λέει κάτι το ποια ομάδα είναι διαχρωνικά καλύτερη επειδή ήταν λίγο πιο τυχερή και είχε και μεγαλύτερα Budget και πήρε στα F4 του ΣΚ παραπάνω νίκες..

[Erether]

Καλά, σίγουρα ο τίτλος είναι το επιστέγασμα αλλά το παράδειγμα του Άρη αντικρουει το συλλογισμό σου, παρά τον επιβεβαιώνει. Άλλο αντιπαράδειγμα η Βαρέζε των 5 τίτλων. Τα στατιστικά μένουν στο χρόνο, αλλά δεν είναι παρά μόνο στατιστικά σε τελική ανάλυση. Αν η Μακάμπι δεν είχε φτιάξει την ομαδάρα του 2005 με Σάρας κτλ και δεν υπήρχε έστω σαν διεκδικητής του φ4 ύστερα, δε θα την μνημόνευε κάνεις, πα'ρόλο που στα 70s-80s μεσουρανούσε. Θα υπήρχε απλά ένα ενα όνομα στη στατιστική. Ε δεν είναι το ίδιο. Κάθε εποχή φτιάχνει τους δικούς της μύθους και η διάρκεια σε κάνει μεγαθήριο. Όποιος καταφέρει να βρίσκεται εκεί μόνιμα στο προσκηνιο, έχει κερδίσει το παιχνίδι.

Και η γιουγκοπλάστικα έκανε θριπιτ και η ριγα έκανε επισης και μπακ του μπακ έχει κανει και τρέισερ και η βαρέζε. Όλες αυτές είναι εξαφανισμένες. Δεν φτάνει μόνο το ένα ή το άλλο, πρέπει να κατακτάς τίτλους και να συνεχίζεις να βρίσκεσαι στην Ελιτ.

Σωστά. Και γιατί η Γιουγκοπλάστικα αναφέρεται περισσότερο από τις υπόλοιπες; (εγω δεν ήξερα καν τι τιτλους έχει πάρει η Τρεισερ). Επειδή έφτιαξε ένα μύθο με τα νεαρά γιουγκοσλαβακια που τρέλαναν κόσμο και έφτασαν μέχρι το NBA. Να γιατί παίζει ρόλο και ο τρόπος και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, για να μείνει κάτι στην ιστορία. Όχι μόνο ο αριθμός των τροπαίων, σαν ξερος αριθμός. Που και αυτά αποτυπωνουν την κυριαρχία φυσικά σε μια συγκεκριμένη περίοδο ετών.

[kein]

Έχω την εντύπωση ότι η Αίγλη ανεβαίνει με το πλήθος των επιτυχιών. Δεν νομίζω ότι κανείς μετράει πόσες φορές βγήκες 2,3,...6 και ποσο σταθερός ήσουν στο πέρασμα του χρόνου. Μετράει πόσες φορές έγινες πρωταθλητής. Ξεκάθαρα. Κάθε ένας τρίτος που θα έχει και πιο αντικειμενική ματιά θα κοιτάξει και θα πει : Ρεάλ 11, ΤΣΣΚΑ 8, Παναθηναικός 7 .... Ολυμπιακός 4, Φενερ 2 ... Άρης καμία. και λέω Άρης γιατί ο Άρης είναι τρανό πραδάγειγμα σε αυτό που υποστηρίζω. Όλοι μας (οι μεγαλύτεροι σε ηλικία) καθίσαμε και τον υποστηρίξαμε τις θρυλικές Πέμπτες που όλη η Ελλάδα έβλεπε μπάσκετ.

Ο Άρης έγραψε μια ιστορία στο ελληνικό στερέωμα, μια 7ετία κι αυτός ! από το 85 ως το 91, πήρε 7 συνεχόμενα από τα 10 συνολικά και του απονεμήθηκε ο τίτλος "αυτοκράτορας" γιατί ήταν η πρώτη ελληνική ομάδα που κοίταξε τα μεγάλα ευρωπαία κλαμπ στα μάτια. Όμως τι κατάφερε ; Να πάει 3 φορές στο Φ4, να μην πάρει τίποτα, να μείνει στα 10 πρωταθλήματα μπάσκετ, να τον περάσετε εσείς το 2015 σε πρωταθλήματα και από το 1991 να είναι σε εθρωπαικό επιπεδο απλά μια υποσημείωση, τρεις δηλαδή συμμετοχές σε Φ4.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, οι τίτλοι, και δη οι κορυφαίοι τίτλοι καθορίζουν το μέγεθος και την αίγλη της ομάδας. Αυτό δεν είναι αμφισβητήσιμο.

Το θέμα είναι όμως τι λένε οι άλλοι για την ομάδα μας και τι πιστευούν αυτοί, ή τι νιώθουμε εμείς και πως το αντιλαμβανόμαστε εμείς? Μου θυμίζει το κλασικό που οι άνθρωποι ζουν και κάνουν πράγματα για τους άλλους ή για να φανούν. Αν μετράνε μόνο οι τίτλοι, το 90% των ομάδων στο μπάσκετ και στο ποδόσφαιρο δεν θα έπρεπε καν να έχουν φιλάθλους....δεν συζητάμε καν για πολλές ομάδες NBA που δεν έχουν ούτε ένα τίτλο άλλα ο κόσμος αγαπάει την ομάδα του, την στηρίζει και είναι περίφανος για αυτήν.

Ούτε η αίγλη με ενδιαφέρει, γιατί και αυτή είναι στα όρια του αστείου, ο κάθε ένας την ομάδα του υποστηρίζει και την θεωρεί καλύτερη, δεν με νοιάζει καν αν η Ρεάλ έχει 11 τίτλους ή και 40....την ομάδα μου την θεωρώ καλύτερη, με κάνει χαρούμενο, δεν την αλλάζω με τίποτα, δένομε μαζί της και δεν με νοιάζει και δεν με αγγίζει στο παραμικρό τι πιστεύουν οι άλλοι.

Θέλουμε φυσικά τίτλους, άλλα δεν είναι αυτοσκοπός και ούτε μου λέει κάτι το ποια ομάδα είναι διαχρωνικά καλύτερη επειδή ήταν λίγο πιο τυχερή και είχε και μεγαλύτερα Budget και πήρε στα F4 του ΣΚ παραπάνω νίκες..

Κοίταξε (και στο λέω εγώ που έχω ιδιαίτερη αγάπη στο ερασιτεχνικό αθλητισμό και τρέχω και βοηθαω σε σωματεία κατά καιρούς και πάω και βλέπω γυναικείο μπάσκετ, εφηβικό μπάσκετ, ακόμα και με αμίδιο , συν τα του στίβου που έχω ακόμα ενεργή ανάμιξη) η αλήθεια είναι λίγο αμείλικτη, και σε αυτό το επίπεδο (των αιωνίων) οι τίτλοι είναι ο μόνος σκοπός. Ούτε η ανάπτυξη ούτε κάτι άλλο. Για αυτό ζουν και αναπνέουν, για την κορυφή. Αν κάποιος θέλει την μαγεία του αθληματος , μπορεί να την βρει στα τοπικά, σε πιο αγνή μορφή και λιγότερο τοξική.

[big_lebowski]

Τρεις έμποροι παπουτσιών είχαν 3 μαγαζιά στον ίδιο δρόμο
Ο ένας ως ρεκλαμα είχε βάλει "το καλύτερο μαγαζί στην χωρα"
Ο δεύτερος "το καλύτερο μαγαζί στο κόσμο "
Ο τρίτος αφού το σκέφτηκε λίγο έβαλε...."το καλύτερο μαγαζί αυτού του δρομου"
Όλα είναι θέμα perspective

[Conan1982]

Για αυτό ζουν και αναπνέουν, για την κορυφή. Αν κάποιος θέλει την μαγεία του αθληματος , μπορεί να την βρει στα τοπικά, σε πιο αγνή μορφή και λιγότερο τοξική.

Έχω δει εγώ βρισίδια και κυνηγητό διαιτητών, παικτών σε τοπικά με πολύ ...αγνότητα βέβαια.

2 άσχετες ιστορίες από τοπικό μια όντως αγνή μια κωμικοτραγική, ελπίζω να μην της έχω πει ξανά.

Παίζει η ομάδα του χωριού, μαζί μας ο παππάς, κερδίζουμε νομίζω με ένα γκολ και αρχίζει ο παππάς να φωνάζει σφύριξε το διαιτητή, σφύριξε το διαιτητή, μιλάμε με πάθος. Νομίζαμε προφανώς για να μην φάμε γκολ. Αλλά έλα που ο διαιτητής κρατάει καθυστερήσεις και δεν...σφυρίζει. Άφρίζει ο παππάς, σφύριξε το διαιτητή, σφύριξε το διαιτητή, και ξαφνικά καταλαβαίνουμε τον λόγο όταν αρχίζει να χτυπαέι η ...καμπάνα του εσπερινού. Ευτυχώς σφύριξε, μπαίνει ο παππάς στο αυτοκίνητο και εξαφανίζεται.

Δεύτερη ιστορία, επειδή έχουν γίνει κάποια ψιλοεπεισόδια στο γήπεδο μας, με κυνηγητά και ξύλο, τιμωρίες, δικαστήρια που ανάφερα προηγουμένως (πολύ παλιά αυτά) η έδρα μας θεωρείται ελαφρώς δύσκολη και υποτίθεται οι διαιτητές που έρχονται έχουν καλή "αξιολόγηση", κρατάμε την αξιολόγηση.
Αρχίζει ο αγώνας, ο διαιτητής τα κάνει ελαφρώς σαλάτα, ή έτσι νομίζουμε και αρχίζει ο ας τον ονομάσουμε ...Διομήδη να βρίζει ασταμάτητα για όλο το ημίχρονο, κυριολεκτώ την...αξιολόγηση του διαιτήτη, και γ... την αξιολόγηση σου, και της μαμας της αξιολόγησης και πάει λέγοντας, ασταμάτητα.
Ο...επόπτης από κάτω που έχει απηυδήσει και τον ήξερε, είχε γυρίσει προς εμάς και έχει αφήσει το παιχνίδι και να του λέει για όνομα Διομήδη, σταμάτα επιτέλους, σταμάτα, δεν μπορώ άλλο! Φυσικά γι' αυτόν ήταν σαν να του έλεγε να αυξήσει την ένταση. Φτάνει το ημίχρονο ησυχία, ξεκινάει το δεύτερο ησυχία, και να μας λέει με πολύ χαμηλή φωνή, δεν μπορώ να μιλάω άλλω, δεν μπορώ, είχε βραχνιάσει και του είχε κλείσει η φωνή τελείως.