nikolas_asteri έγραψε: ↑Δευ Φεβ 16, 2026 5:12 pm
ssoulliss έγραψε: ↑Δευ Φεβ 16, 2026 4:43 pm
Δε γίνεται να υπάρχει μέρη με επάρκεια σε παπάδες και όχι σε γιατρούς ή δασκάλους ή δημόσιους λειτουργούς!
Πρέπει να υπάρξει κάποιου είδους πρόγραμμα για να βρεθούν περισσότεροι άνθρωποι έξω από τις πόλεις. Για να αλλάξεις κάτι, για να παλέψεις απέναντι στην αδράνεια, χρειάζεται κάποια εξωτερική δύναμη.
Πχ ακούμε (δεν έχω κάποια προσωπική μαρτυρία) ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο για δασκάλους και γιατρούς να βρουν σπίτι σε νησιά γιατί όλοι τους τα δίνουν μόνο για 9 μήνες. Δεν πρέπει να υπάρξει κάποια παρέμβαση γι'αυτό;
Ας πούμε ότι λαμβάνεται η απόφαση ότι είναι "καλύτερο" (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) για τη χώρα να υπάρχει αποκέντρωση. Δεν πρέπει αν δοθούν έξτρα κίνητρα σε δασκάλους/γιατρούς/λειτουργούς να φύγουν από τις πόλεις; Δεν γίνεται να είναι μόνο προσωπική η απόφαση "α δεν μπορώ άλλο στην πόλη, θέλω να πάω στο χωριό", πρέπει να πιέσεις λίγο τη ζυγαριά με το δάχτυλο (δεν ξέρω αν υπάρχει αυτή η φράση στα ελληνικά για να πω την αλήθεια) ώστε να ωθήσεις τον κόσμο και μακροπρόθεσμα να αρχίζει να δημιουργείται ένα ρεύμα.
Συμφωνούμε. Και σίγουρα το κίνητρο δε θα πρέπει να είναι μόνο οικονομικό.
gourgou έγραψε: ↑Δευ Φεβ 16, 2026 7:40 pm
ssoulliss έγραψε: ↑Δευ Φεβ 16, 2026 4:43 pm
. Δε γίνεται να υπάρχει μέρη με επάρκεια σε παπάδες και όχι σε γιατρούς ή δασκάλους ή δημόσιους λειτουργούς! Για αυτό λοιπόν πιστεύω ότι το πολιτικό κόστος είναι τεράστιο και ουσιαστικά δεν ενδιαφέρει κανέναν να προσπαθήσει να δώσει μια λύση στο θέμα αυτό.
Τέτοια γράφεις και σκανδαλίζεις τον Νικόλα.
Έγινε καταλάθος...εξεπίτηδες!
ggr έγραψε: ↑Δευ Φεβ 16, 2026 6:11 pm
ssoulliss έγραψε: ↑Δευ Φεβ 16, 2026 4:43 pm
Τρίτο και τελευταίο αφορά τη γη. Είναι μια υποχρέωση για όσους έχουν έστω ένα κομμάτι γης, να το φροντίζουν και να μην το αφήνουν να ρημάξει. Αν συμβεί το τελευταίο είναι σχεδόν σίγουρο ότι το παιδί της οικογένειας που θα έχει αφήσει την πόλη θα έχει ένα λόγο λιγότερο να συνεχίσει να μείνει στην ύπαιθρο, πιθανότατα η σημασία της γης θα του είναι άγνωστη - δε λέω να πας να μείνεις κάπου ώστε να γίνεις αγρότης. Π.χ. από τη Θεσσαλία και κάτω, όπως και στα μεγάλα νησία σχεδόν κάθε οικογένεια έχει ένα χωράφι (μικρό/μεγάλο δεν έχει σημασία) με ελιές. Δε γίνεται να μην τις μαζεύεις και να το αφήνεις να ρημάζει. Σας το λέω από προσωπική εμπειρία ότι στο χωριό μας όλο και λιγότεροι φροντίζουν/μαζεύουν τις ελιές τους.
Σε όλα τα παραπάνω, όπως επίσης στο θέμα δημοσίων υπηρεσιών, σχολικών εγκαταστάσεων και προσωπικού, σε πρωτοβαθμια και δευτεροβαθμια υγεια, σε αστυνομία να έχουμε επιστέψει στο 1950. Δε γίνεται να υπάρχει μέρη με επάρκεια σε παπάδες και όχι σε γιατρούς ή δασκάλους ή δημόσιους λειτουργούς! Για αυτό λοιπόν πιστεύω ότι το πολιτικό κόστος είναι τεράστιο και ουσιαστικά δεν ενδιαφέρει κανέναν να προσπαθήσει να δώσει μια λύση στο θέμα αυτό.
Θα σου απαντήσω επειδή έχω τρία χωράφια με ελιές. Τα περιποιούμαστε και τις μαζεύουμε για το λάδι αλλά να ξέρεις πως ουσιαστικά το χρυσοπληρωνουμε. Δεν έχω τρακτέρ και βάζω άνθρωπο να οργώσει ή να ραντίσει. Στο μάζεμα και στο κλάδεμα πηγαίνω κι εγώ, όπως και στο καθάρισμα γύρω από τις ρίζες. Κοστίζουν όμως πολύ όπως σου είπα, ενώ και η επιδότηση που παίρνουμε είναι αστεία, 300 ευρώ και κάτι. Ούτε για τα μεροκάματα της συγκομιδής δε φτάνουν. Δεν μου πάει όμως η καρδιά να τα αφήσω, πηγαίνω από μικρό παιδί εκεί.
Όσο για τις υποδομές, μακάρι σε κάποια πράγματα να ήμασταν στο 1950. Τότε η κωμόπολη που μένω είχε δική της χωροφυλακή, αγροφύλακες, καθώς και περισσότερα παιδιά στα σχολεία. Δυστυχώς, στο τέλος θα μείνουν τα κτίρια με την υπογεννητικότητα που υπάρχει. Το έγραψα και παραπάνω, ο Καλλικράτης μας αφάνισε. Όσο για τις γενναίες πολιτικές πρωτοβουλίες, αυτό είναι ανέκδοτο. Εδώ κοιτούν μόνο τα δικά τους συμφέροντα εις βάρος της προόδου του τόπου. Το θέμα είναι πόσο το καταλαβαίνει και ο κόσμος...
Τα γνωρίζω από πρώτο χέρι φίλε μου. Σύμπασχω και κατανοώ απόλυτα τους προβληματισμούς σου. Άλλωστε η συγκομιδή των ελιών (και όχι μόνο) είναι μανίκι ειδικά αν δεν έχεις τα μέσα (πλέον δεν υπάρχουν ούτε τα χέρια) και αναγκάζεσαι να καταλήξεις σε παλιές μεθόδους.
Για τους δασκάλους που γράφετε, το τελευταίο διάστημα έχουν γίνει καταγγελίες για ανθρώπους που ζουν στην επαρχία και είτε τους αναγκάζουν να αφήσουν το σπίτι τους (για τουριστικούς λόγους) είτε ακόμη (άκουσον, άκουσον) να πάνε για 2-3 εβδομάδες (τις τελευταίες της χρονιάς), να καταλύσουν σε...κάμπινγκ!
Γνωρίζω ότι η κεντρική εξουσία κατά τους καλοκαιρινούς μήνες στέλνει αστυνομικές δυνάμεις (συνήθως από τις μεγάλες πόλεις) στα τουριστικά μέρη ώστε να αυξηθεί η τοπική δύναμη των τμημάτων και να είναι ομαλότερη η περίοδος. Σωστό είναι αυτό και από όσο γνωρίζω τα τοπικά ξενοδοχεία/καταλύματα συνεργάζονται με τον εκάστοτε δήμο ώστε να διατεθεί για αυτό το τετράμηνο περίπου δωμάτιο προς τους αστυνομικούς. Οι δάσκαλοι, οι γιατροί δεν έχουν όμως τέτοιες διευκολύνσεις με αποτέλεσμα να δημιουργείται σοβαρό πρόβλημα. Δεν πρόκειται ποτέ να πάει μια κοινωνία μπροστά όταν έχει τον αστυνομικό και τον τουρίστα πιο ψηλά σε σημαντικότητα από το δάσκαλο ή τον γιατρό.
Θα σας βάλω ένα - σα σφήνα

- ακόμη πρόβλημα που καθιστά δύσκολη την μετακίνηση στην επαρχία και αφορά αυτούς που έχουν κάποιο σπίτι. Είναι η εξ αδιαιρέτου ιδιοκτησία. Ένα σπίτι, ένα χωράφι στα 3 αδέρφια στα 10 εγγόνια, δεν ασχολείται κανείς με αυτά, ρημάζουν και τα δύο και γίνεται οικόπεδο μη καλλιέργησιμο ή μη κατοικίσιμο αν μιλάμε για σπίτι. Οι γονείς των γονιών μας δεν γνώριζαν γραμμάτα ή από συμβόλαια και καλή την πίστη τα άφηνα όλα στο "δια τόσο". Φτάσαμε σήμερα να υπάρχουν σπίτια φαντάσματα, με κομμένο ρεύμα και χωρίς νερό και χωράφια με 1-1,5 μέτρο ζιζάνια.
Κλείνω με ένα νούμερο: σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (αυτή του 2021) εκτός των δύο μεγάλων νομών ζουν 5,575,504 κάτοικοι σε 124,525 τ.χλμ. Δηλαδή περίπου 45 άνθρωποι ανα τετραγωνικό χιλιόμετρο, κάτι που είναι λίγο και γίνεται λιγότερο αν αφαιρέσουμε και τις 3-4 επόμενες μεγάλες πόλεις.