Υποθέτω η προσφορά εξαγοράς της ομάδας θα είναι από κάποιο private equity, κάποιον όμιλο ή κάποια άλλη τέτοια μλκια. Δεν θα είναι αντίστοιχος ΔΠΓ.
Τώρα για την τελευταία ερώτηση...ουυυυυυυ, πόσο χρόνο έχεις;
Για να μην πλατιάσω πολύ, για μένα (σαν φίλαθλο) είναι πρόβλημα το να μετατραπεί η ομάδα σε asset. Ένα fund όσο όλα πάνε καλά, θα κάνει να φαίνεται πως υπάρχει τρομερός επαγγελματισμός στις κινήσεις. Όταν όμως έρθουν τα δύσκολα θα φανεί τελικά ότι το "νοικοκύρεμα" ήταν στην απλά αφαίρεση μαξιλαριών ασφαλείας.
Αυτό συμβαίνει γενικά αλλά σε ομάδες (ειδικά όπως αντιλαμβανόμαστε τον αθλητισμό εκτός Αμερικής) αυτό είναι ακόμη πιο προβληματικό, γιατί οι ομάδες δεν είναι απλές επιχειρήσεις. Θα δεις και σε βιβλιογραφία για το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο ότι οι ευρωπαϊκοί σύλλογοι είναι συνήθως πιο κοντά σε win maximizers παρά σε καθαρούς profit maximizers, δηλαδή δεν υπάρχουν μόνο για να βγάζουν όσο το δυνατόν περισσότερο κέρδος, αλλά για να κερδίζουν, να διατηρούν ταυτότητα, και να υπηρετούν μια κοινότητα. Υπάρχει κάπου ένα πειπερ (θα το βρω αν θέλεις) για ιδιοκτησία σε Αγγλία και Γαλλία που οι σύλλογοι με πλειοψηφική ιδιοκτησία από private investors βρέθηκαν λιγότερο αποδοτικοί, ενώ οι foreign investors συνδέθηκαν με χαμηλότερη χρηματοοικονομική και αγωνιστική αποδοτικότητα στην Αγγλία. Δεν είναι ακριβώς το ίδιο με private equity σε κάθε περίπτωση, αλλά η κατεύθυνση που θα ληφθεί δεν μου μοιάζει και τόσο διαφορετική. Θα μπει χρηματοοικονομικός επενδυτής, και η ομάδα συχνά σταματάει να λειτουργεί σαν ομάδα και αρχίζει να λειτουργεί σαν asset.
Ο Παναθηναϊκός (χοντρικά) είναι ομάδα που λειτουργεί με λογική πρωταθλητισμού, prestige και ξοδέματος όταν υπάρχει παράθυρο τίτλου. Αυτά δεν υπάρχουν για τα funds. Ένα fund, μπροστά σε τέτοιο μοντέλο, θα ζητήσει ένα από δύο πράγματα: ή μεγαλύτερα έσοδα (από τον κόσμο ή αλλού), ή πιο σφιχτές δαπάνες. Συνήθως και τα δύο.
Ο φίλαθλος σταματάει να είναι φορέας ταυτότητας και γίνεται λουκουμάκι που του παίρνουμε τα λεφτά. Ακριβότερα εισιτήρια, επιθετικό corporate packaging, περισσότερη εμπορική "αξιοποίηση" κάθε πτυχής της ομάδας. Θα δώσουμε το ΟΑΚΑ στις γυναίκες να παίξουν αν δεν "αξίζει"; Δεύτερον, το αγωνιστικό ρίσκο γίνεται λιγότερο ανεκτό. Ο ΔΠΓ μπορεί να πει "δεν με νοιάζει, #ferton, πάμε να το σηκώσουμε". Το fund θα κοιτάξει την απόδοση αυτής της δαπάνης. Τρίτον, αλλάζει η ίδια η ψυχολογία διοίκησης. Μια ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό ζει και από την υπερβολή της, από το ότι νιώθει ο κόσμος πως υπάρχει κάποιος που μπαίνει μέσα για τη φανέλα, το γόητρο και τη μάχη και άλλα τέτοια γραφικά. Τα funds είναι φτιαγμένα να κόβουν ακριβώς αυτή την "παράλογη" διάσταση. Τέταρτον, υπάρχει και ο ορίζοντας της εξόδου. Δηλαδή η ομάδα παύει να είναι "προορισμός" (δεν ξέρω ακριβώς τι λέξη ψάχνω εδώ) και γίνεται ενδιάμεσο στάδιο για μεταπώληση σε καλύτερη αποτίμηση.













BasketForum – Ιστορικό Αρχείο