Ελάχιστοι πίστευαν σοβαρά ότι η Βαλένθια θα μπορούσε να επιστρέψει στη σειρά μέσα σε ένα κατάμεστο και καυτό ΟΑΚΑ. Ίσως μόνο ο halldor, που πριν δέκα μέρες -αμέσως μετά το 0-2- έγραφε ότι πλέον η σειρά είχε ισορροπήσει στο 50-50. Τότε αρκετοί το θεωρούσαμε λιγότερο ή περισσότερο υπερβολικό, έλα όμως που η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ πιο σύνθετη από όσο μας έδειχνε το αρχικό προβάδισμα του Παναθηναϊκού. Από εκείνες τις μέρες λέγαμε ότι με τις νέες συνθήκες που προέκυψαν ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Παναθηναϊκού δεν ήταν τόσο η ίδια η Βαλένθια, όσο η πιθανή υποτίμηση του αντιπάλου μετά τα δύο αναπάντεχα μπρέικ στην Ισπανία, σε συνδυασμό με τη φθορά που αργά ή γρήγορα θα έφερνε το περιορισμένο ροτέισον του Αταμάν. Όταν βασίζεσαι διαρκώς στους ίδιους παίκτες σε τόσο υψηλής έντασης παιχνίδια, η πνευματική και σωματική κόπωση αργά ή γρήγορα εμφανίζεται και συνήθως στη χειρότερη δυνατή στιγμή.
Η χθεσινή ήττα ήταν οδυνηρή, ένα αποτέλεσμα που άλλαξε για μια ακόμη φορά πλήρως την ψυχολογία και τη δυναμική της σειράς. Από εκεί που ο Παναθηναϊκός έδειχνε να ελέγχει απόλυτα την κατάσταση, τώρα βρίσκεται αντιμέτωπος με την ασφυκτική πίεση ενός τελευταίου αγώνα χωρίς αύριο. Και σε τέτοιες καταστάσεις, η πίεση βαραίνει πάντα περισσότερο το φαβορί και την ομάδα που είχε την ευκαιρία να “τελειώσει” τη σειρά αλλά δεν το έκανε.
Αυτή τη στιγμή το μομέντουμ δείχνει ξεκάθαρα προς τη Βαλένθια. Έχει αποκτήσει αυτοπεποίθηση, παίζει χωρίς το άγχος που είχε στα πρώτα παιχνίδια και μοιάζει πλέον να πιστεύει πραγματικά στην πρόκριση. Από την άλλη όμως, οι μεγάλες ομάδες συχνά αντιδρούν ακριβώς όταν όλοι αρχίζουν να αμφιβάλλουν γι’ αυτές. Για αυτό και δεν θα μου προκαλέσει καμία έκπληξη αν δούμε στο τελευταίο παιχνίδι μια εικόνα παρόμοια με εκείνη του πρώτου ματς: έναν Παναθηναϊκό πολύ πιο συγκεντρωμένο, με ένταση στην άμυνα, καθαρό μυαλό και διαφορετική πνευματική προσέγγιση από το πρώτο λεπτό.
Η χθεσινή ήττα ήταν οδυνηρή, ένα αποτέλεσμα που άλλαξε για μια ακόμη φορά πλήρως την ψυχολογία και τη δυναμική της σειράς. Από εκεί που ο Παναθηναϊκός έδειχνε να ελέγχει απόλυτα την κατάσταση, τώρα βρίσκεται αντιμέτωπος με την ασφυκτική πίεση ενός τελευταίου αγώνα χωρίς αύριο. Και σε τέτοιες καταστάσεις, η πίεση βαραίνει πάντα περισσότερο το φαβορί και την ομάδα που είχε την ευκαιρία να “τελειώσει” τη σειρά αλλά δεν το έκανε.
Αυτή τη στιγμή το μομέντουμ δείχνει ξεκάθαρα προς τη Βαλένθια. Έχει αποκτήσει αυτοπεποίθηση, παίζει χωρίς το άγχος που είχε στα πρώτα παιχνίδια και μοιάζει πλέον να πιστεύει πραγματικά στην πρόκριση. Από την άλλη όμως, οι μεγάλες ομάδες συχνά αντιδρούν ακριβώς όταν όλοι αρχίζουν να αμφιβάλλουν γι’ αυτές. Για αυτό και δεν θα μου προκαλέσει καμία έκπληξη αν δούμε στο τελευταίο παιχνίδι μια εικόνα παρόμοια με εκείνη του πρώτου ματς: έναν Παναθηναϊκό πολύ πιο συγκεντρωμένο, με ένταση στην άμυνα, καθαρό μυαλό και διαφορετική πνευματική προσέγγιση από το πρώτο λεπτό.
je suis jazz thrillos 
BasketForum – Ιστορικό Αρχείο