Ήταν μαγικά χθες. Η μουσική,τα εφε,ο κόσμος που ήταν εκστασιασμένος και χοροπησούμε και τραγουδούσε σε κάθε τραγούδι.
Οι Metallica δώσανε άλλη μια σπουδαία παράσταση,ήταν μεσα στην ενέργεια και με τρομερή όρεξη. Δεν είναι και απλό όταν ειναι στα 62-63 χρονια να παίζουν έτσι,γιατι πολλά κομμάτια τους είναι πολύ απαιτητικά εκτελεστικά,και να πηγαινουν και πανω κάτω στην σκηνή όλη την ώρα.
Είχαν κάποια θέματα ηχητικά, που βελτιώθηκαν όσο περνούσε η ώρα,αν και πιστεύω οτι στην αρένα ακούγανε καλύτερα απο τις κερκίδες, έγιναν και κάποια μικρολαθάκια, πιστεύω λόγω κακού feedback ήχου, πχ ενα φαλτσακι του Kirk το παρατήρησα κάποια στιγμή, αλλά μπροστά στο μεγαλείο που έβλεπα/άκουγα, ήταν σαν να μην το άκουσα. Ήταν η 2η φορά που τους είδα,μετα το 2007 στην Μαλακάσα,και είχα την ίδια αγωνία/προσμονή όπως τότε που ήμουν 21.
Metallica πρωτοάκουσα στα 10-11, το Ride the Lightning,απο τον ξάδερφο μου που το είχε σε κασέτα,και τρελάθηκα.
Για εμένα, που δεν ειμαι pure μεταλας, η Metallica ειναι η κορυφαία μπάντα στο είδος, τρομεροι οι Maiden με τον λατρεμένο μου Bruce,τρομεροί οι Judas Priest με τον μοναδικό Halford,οι Slayer,oι Pantera, αλλα οι Metallica για μένα είναι πάνω απο όλους.
Οι πρώτοι 4 δίσκοι είναι πραγματικά masterpiece , και το Black Album μπορεί να ξέφυγε απο το καθαρα thrash ύφος, αλλα μιλάμε για μυθική δισκάρα, με μοναδικά τραγούδια. Oκ,μετά αλλάξανε κάπως το ύφος τους, μπορεί να "εκμοντερνίστηκαν" , αλλα οκ, εμεις στα 40 και στα 50 είμαστε οι ίδιοι που ήμασταν στα 20 και τα 25? Αλλα ερεθίσματα τότε, άλλη κατάσταση τοτε.Και εγώ δεν τρελαίνομαι με τα τελευταία αλμπουμ,αν και έχουν καποιες σοβαρες τραγουδαρες,και γενικά είναι καλά τραγούδια, αλλα αν τα συγκρίνεις με τα παλια που ήταν όλα μα όλα one of a kind, οκ υπολείπονται αρκετα.
Το θέμα είναι οτι ολοι χθες φύγανε κατενθουσιασμενοι,και με τρομερες αναμνησεις.Μακάρι να μας ξαναρθουν.