Ο Σχεδιασμός (κατά την άποψη μου πάντα) πλησιάζει το τέλειο, και νομίζω είναι ξεκάθαρο γιατί ο Ζοτς έχει 9 τίτλους. Γιατί Βλέπει-Ξέρει-Προσαρμόζεται. Αυτό το τρίπτυχο είναι το κύριο χαρακτηριστικό του και μαζί με την δουλειά (πολύ δουλειά όμως) που ρίχνει, δημιούργησε το δικαιολογημένο τίτλο του GOAT. Ας δούμε με απλά λόγια τι έκανε:
Αρχικά διάβασε μία μία κάθε αδυναμία. Είδε ότι αμυντικά ήθελε size και ενέργεια, ήθελε 2 παίχτες με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στην περιφέρεια οπου ήταν το ένα μεγάλο αγκάθι και 2 στην ρακέτα όπου ήταν το άλλο. Στην περιφέρεια ήθελε ον μπολ πίεση, εξαιρετικό αμυντικό-ους σε πικ εν ρολ άμυνα και οφ μπολ στο τρίποντο που ήμασταν οι χειρότεροι στην λίγκα. Αυτοί οι δύο παίχτες είναι ο Μπόνγκα και ο Μπάντιο. Ο πρώτος είναι ιδανικό φιτ και ο καλύτερος με αυτά τα χαρακτηριστικά στην Ευρώπη, ενώ ο δεύτερος επίσης ιδανικό φιτ και ίσως ο καλύτερος διαθέσιμος με τα χαρακτηριστικά του. Συνεπώς καλύφτηκαν 100% τα αμυντικά κενά στις θέσει 1-3 και πάμε στο επιθετικό κομμάτι της περιφέρειας :
Δεν είχαμε επαρκές σποτ σουτ, από τα φτερά και τις γωνίες (ουσιαστικά μονό ρογκα είχαμε και τους άλλους που δεν ήταν σταθεροί), κάτι που σου στοίχησε όταν " έσφιγγαν τα γάλατα" και ο Ναν δεν έβρισκε χώρους, ούτε και η Ρακέτα. Αυτοί που ήρθαν, παρότι δεν είναι σουτέρ, έχουν δουλέψει το σποτ και έχουν 40άρια από ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΘΕΣΕΙΣ και θα δώσουν το απαραίτητο space στην επίθεση. Η φυγή του Όσμαν, είναι ξεκάθαρα απόφαση Ζοτς. Και δείχνει πόσο βαθύ σχεδιασμό έκανε. Αν τον ήθελε, ο ΔΠΓ θα του έδινε τα χρήματα που θα τον ικανοποιούσαν. Όμως ο Ζέλικο είδε ότι πρέπει να "πάρει" την μπάλα απο τα χέρια του 3 και να την δώσει στο 1-2 ή στην ρακέτα. Ο Όσμαν ήταν πολύ αδύναμος στις περιστροφές και στα πλάγια βήματα. Η ταχύτητα του στο ανοιχτό γήπεδο δεν συνεπάγεται απαραίτητα και γρήγορα πλάγια βήματα. Επίσης όπως και ο Χουάντσο έχουν εξαιρετικά κακό τάιμινγκ στο μαρκάρισμα τρίποντου και συντελούσαν στον χείριστο αυτό στατιστικό. Αν χρειαστεί να πάρει την μπάλα από το 3 κάποιος και να κάνει παιχνίδι, έχεις τον Χέιζ που είναι ελίτ σε πλει μεικιν από τις θέσεις του και έχει και εξαιρετικό ποστ παιχνίδι.
Συνεχίζοντας στις υπόλοιπες θέσεις, είδε ότι υπάρχει θέμα σοβαρό θέμα στην ρακέτα και βρήκε δύο παίχτες με ακριβώς τα χαρακτηριστικά που μας έλειπαν. Μάλιστα ό ένας (Γιάμπου) είναι εκτός από ελίτ για την Ευρώπη, και παίχτης που μπορεί να ανοίξει το γήπεδο από την ρακέτα. Τι σημαίνει αυτό ; Ότι μπορεί να παίξει άνετα τα αγαπημένα του σχήματα με ψηλά κορμιά, ή να παίξει τα επίσης αγαπημένα του σχήματα με 3 γκαρντ ή να παίξει five out και να δώσει την μπάλα σε Ναν-Μπάντιο να παίξουν iso, που σε 1vs1 δύσκολα τους σταματάς, και πολύ δύσκολα θα βρεθεί μέρα να είναι και οι 2 σε άσχημη βραδιά.
Άφησα τελευταία την προσθήκη του Φρανσίσκο γιατί θέλω να την δω στην "μεγάλη εικόνα" , όπως (εικάζω) θα την είδε και ο Ζοτς. Δηλαδή ο παναθηναικός χρειαζόταν από την θέση ένα 2 πράγματα. Αλλά αν το δούμε σε πιο "ευρεία εικόνα", χρειαζόταν από τις θέσεις τον γκαρντ γενικά αυτά τα δύο πράγματα στην επίθεση : Σκορ (δηλαδή σουτ, να μην σε παίζουν under και πάει περίπατο το spacing) και δημιουργία. Ο Φρανσίσκο τα είχε και τα δύο, για αυτό ήταν ο pg της καλύτερης πεντάδας της λίγκας. 6.5 ασιστ είχε. Το αναφέρω γιατί κάποιοι μπερδεύονται ότι δεν είναι καλός δημιουργός. Επιπροσθέτως ο Γάλλος έχει την ικανότητα να φτιάχνει φάσεις και χωρίς να πάρει σκριν. Πολύ σημαντικό, καθώς εκτός του Σλούκα (που γερνάει δυστυχώς) δεν υπήρχε άλλος τέτοιος παίχτης. Ο Γκραντ υστερούσε σε αυτό το θέμα, όπως και στο θέμα του ξεμαρκαρίσματος, με συνέπεια να μην μπορεί να βοηθήσει τον Ναν στα επιθετικά μπλιτζ (με 2 και 3 παίχτες) που του έστηναν, και αναγκαζόταν να βγει από απέναντι ο Όσμαν να βρει γωνία πάσας ο Ναν. Φέτος δεν θα το δούμε αυτό, γιατί δίπλα του θα έχει ή Μπαντιο (που φέτος το έκανε με επιτυχία σε όσες παγίδες έστελναν στον Μοντέρο) και τον Σίσκο που έχει την ικανότητα να βγει γρήγορα από το μαρκάρισμα του. Τίποτα δεν είναι χωρίς πλάνο στις κινήσεις του καλοκαιριού.
Για να δούμε λοιπόν πως (εικάζω) το είδε ο Ζοτς, σκέφτηκε ότι γλιτώνει τις κατοχές του Όσμαν και το κάθετο παιχνίδι που χάνει θα το πάρει από Σίσκο, Μπάντιο, και Ναν. Την δημιουργία του Όσμαν την υπερκαλύπτει από τις ασίστ του Γάλλου και δίνοντας μπάλες είτε στον Χέιζ είτε στον Φαλ (αν είναι υγιής) θα υπερκαλυψει τις ασιστ και το σημαντικό, από διάφορες θέσεις. Η φυγή του Όσμαν (το γράφω εγώ που τον γούσταρα πολύ και ήθελα να μείνει) είναι υπογραφή Ζοτς και έχει 100% λογική Ζοτς. Όλοι μας (κι εγώ μέσα) "πιπιλάμε" την καραμέλα ότι μια ομάδα δεν πρέπει να παίρνει τους καλύτερους παίχτες αλλά τα καλύτερα φιτ, ε τώρα αυτό έκανε ο κόουτς.
Συνοψίζοντας θα ξαναπώ ότι ο Ζέλικο δεν βλέπει το μπάσκετ με τον τρόπο που έχουμε στο μυαλό μας (προφανώς και οι άλλοι τοπ προπονητές) αλλά διαβλέπει τις έρχεται και τι ζυμώνεται στο μπασκετικό γίγνεσθαι. Το κάνει εδώ και χρόνια, όχι σήμερα. Το μπάσκετ έχει αλλάξει και συνεχίζει να αλλάζει. Δεν υπάρχουν οι θέσει με την "στενή" οπτική που έχουμε εμείς οι απλοί θεατές. Ξέρει ότι πλέον, αμυντικά, οι θέσει είναι πιο ρευστές από ποτέ και τις καθορίζει αυστηρά το μέγεθος και αθλητικότητα, δηλαδή ΤΙ μπορεί να μαρκάρει ο καθένας. Οι ομάδες σε συντριπτική πλειοψηφία παίζουν αλλαγές και θέλουν παίχτες που να αμύνονται σε περισσότερες από μία θέσεις ή να είναι έστω "σκιάχτρα¨στην θέση τους. Το μπάσκετ επίσης αλλάζει και επιθετικά. Δηλαδή στην επίθεση τις θέσει τις καθορίζουν από τις θέσεις που μπορεί κάποιος να σκοράρει, αλλιώς αμέσως ο παίχτης προσθέτει τρωτά σημεία στην ομάδα του. Τρανό παράδειγμα ο Σορτς. Δεν γινοταν να σταθεί με το ράστερ που είχε πέρσι ο Παναθηναϊκός, και ΟΛΟΙ οι αντίπαλοι τον χτυπούσαν αλύπητα, είτε στην άμυνα είτε στην επίθεση, αναγκάζοντας το να κανει πράγματα που ΔΕΝ μπορούσε, να σουτάρει από την περιφέρεια, στο τέλος του χρόνου! Αυτό πλέον δεν υπάρχει, κάθε παίχτης που ήρθε τίκαρε ένα κουτάκι στο πλάνο του κόουτς. οι περισσότεροι παίχτες μας μπορούν να παίξουν πάνω από μια θέση και μας λύνει τα χέρια.
Για να κλείσω το ποστ, θα πω ότι η μαεστρική στελέχωση φαίνεται αν δούμε το ρόστερ με την οπτική που περιέγραψα στην προηγούμενη παράγραφο. Έχουμε και λέμε: Ένα σημαντικό σημείο για να μπούμε στην λογική του κόουτς είναι ότι το πικ εν ρολ που παίζει δεν έχει σχέση με αυτό του Εργκιν. Οι διαφορές εστιάζονται σε 2 σημαντικά σημεία. Το ένα είναι το επαναλαμβανόμενο πικ εν ρολ, αν δεν πετύχει, το ξανακάνει με τον ιδιο παίχτη ή με τον δεύτερο χειριστή ή περνάει το πικ στο 3άρι. Με απλά λόγια επιμένει στο π'ν'ρ και δεν το γυρίζει σε iso αν δεν πιάσει με την πρώτη. Εδώ έρχεται και κολλάει το δεύτερο σημαντικό κομμάτι της επιθεσης. Το σκριν. Πέρσι από τον Σεπτέμβριο έλεγα ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα στην επίθεση ξεκινάει από το σκριν. Δεν είχαμε κανέναν καλό σκρίνερ, μόνο ο Ματίας είναι καλός και έλειπε όλη τη χρονιά. Ο Άταμαν αναγκαζόταν πολλές φορές να βγάζει τον Ισπανό στην κορυφή για πάρει ένα αξιοπρεπές σκριν. Ευτυχώς οι κινήσεις δείχνουν ότι ΚΑΙ αυτό το πρόβλημα υπολογίστηκε στο σχεδιασμό.
Στην περιφέρεια λοιπόν, κλασικοί άσοι είναι ο Σλούκας (που φέτος όσοι νομίζουν ότι δεν θα έχει ρόλο 10-15 λεπτών, μάλλον ξέχασαν τι νούμερα και τι σεζόν έκανε) και Σίσκο. Οι υπόλοιποι είναι κόμπο και μπορούν να παίξουν κατά συνθήκη στον άσο (περισσότερο Ο Γκραντ, μετά Μπάντιο και μόνο σε περίπτωση 5out ο Ναν). Κάθε ένας έχει διαφορετικά στοιχεία, που αλληλοσυμπληρώνονται, καθώς υπάρχουν αρκετοί συνδυασμοί ανάλογα το σχήμα και τον αντίπαλο.
Στα σμολ φορ, το δίδυμο Μπόνγκα-Ρόγκα είναι φουλ λειτουργικό και αλληλοσυμπληρώνονται τέλεια, ενώ Πάντα υπάρχει ο Χέιζ που μπορεί να δώσει ακόμα περισσότερο βάθος στην θέση με πλέι μέικιν σκιλς, προσωπική φάση, ποστ και μέγεθος, συν τον Π.Κ. σε ρόλους λίγων λεπτών ειδικών καταστάσεων και μπασκετικού ξύλου.
Στα πάουερ φορ έχεις ομοίως ένα δίδυμο που είναι φουλ λειτουργικό και αλληλοσυμπληρώνεται άψογα, συν τις δύο έξτρα λύσεις των Γιάμπου-Ντίνου που μπορούν να δώσουν στρετς ή μέγεθος ή δύναμη, δίνοντας πραγματικά στην ρακέτα πληθώρα επιλογών με παίχτες ελίτ εκτός των άλλων.
Στο 5 έχουμε κάθε είδος παίχτη που θα επιθυμούσαμε. Τον Ματίας (που θέλω να πιστεύω θα επανέλθει πλήρως, αφου το ρποβλημα είναι να επανέλθει σε όγκο και δύναμη). Τον Γιάμπου που δεν έχει σχέση σωματοδομικά με τον παίχτη που θυμόμαστε στην Ρεάλ, και μπορεί να σταθεί αμυντικά απέναντι σε κάθε σέντερ της λίγκας. Τον Φαλ, που άμα είναι υγιής, μπορεί να δώσει λίγα και άκρως ποιοτικά λεπτά από το 5, δίνοντας στοιχεία που έχουμε να δούμε πολλά χρόνια στην ομάδα μας. Ακόμα και ο Ντίνος μπορεί να είναι χρήσιμος σε συγκεκριμένα σχήματα και αντιπάλους. Φέτος έκανε μερικά καλά παιχνίδια στην Λίγκα όταν ο Φαρίντ ήταν κυριαρχικός τον πρώτο καιρό που ήρθε και βγήκε παίχτης του μήνα. Με έναν κατάλληλο παρτενέρ στην ρακέτα μπορεί να έρθει από τον πάγκο και σε κατάλληλες συνθήκες να γίνει παράγοντας σε κάποια ματς. Ο Ζοτς τα κάνει αυτά, παραδοσιακά.
Αυτά τα "ολίγα" είναι η προσωπική μου άποψη, για την εξαιρετική στελέχωση που έκανε ο Ζέλικο. Και έχει να κάνει με δεδομένα, όχι με προσωπικές απόψεις, δηλαδή ΠΟΥ στατιστικά "πονούσε" η ομάδα και ΤΙ στατιστικά "φέρνει" η κάθε προσθήκη. Στα χαρτιά πάντα, γιατί στο γήπεδο θα φανεί εν καιρό. Δεν είμαστε προφήτες για να ξέρουμε αν θα δουλέψει το πλάνο, αν θα ταιριάξει η χημεία ή αν θα το επιτρέψουν άλλες συνθήκες που είναι δεν άπτονται του αγωνιστικού πλάνου (ατυχίες, τραυματισμοί κ.α.). Η κρίση αφορά μόνο την στελέχωση που για μένα (δεδομένου του τι μπόρεσε να δώσει η αγορά) άγγιξε το απόλυτα σωστό, καλύπτοντας μία προς μία κάθε αδυναμία. Για να αποφύγω τα οπαδικά σχόλια που θα ακολουθήσουν από την κόκκινη πλευρά, θα πω ότι αν είχα την δυνατότητα θα έκλεινα ΠΡΙΝ τον ολυμπιακό τον Μοντέρο κι ας μην φιτάρει τέλεια σε εμάς (που είναι από πέρσι προσωπική αδυναμία μου και πιστεύω ότι μπορεί να γίνει πολύ καλύτερος από τον Σίσκο) και ίσως τον CMM που μπορούσε να φιτάρει τέλεια με μας, αλλά με κάποιες αλλαγές στην στελέχωση. Δεν ξέρω αν αυτό το πλάνο θα ήταν καλύτερο, και ούτε θα μάθουμε ποτέ μιας και ο Ολυμπιακός (ορθώς) κινήθηκε πολύ γρήγορα και τους έκλεισε νωρίς. Σίγουρα όμως ο Ζοτς θα ξέρει...
)
BasketForum – Ιστορικό Αρχείο