https://www.efsyn.gr/politiki/prosopiki ... y-mpasket/
Ο… Στάλιν του μπάσκετ
Ποιος είναι ο «ισχυρός άνδρας» του ελληνικού μπάσκετ, Γιώργος Βασιλακόπουλος, τον οποίο παραδέχονται για τις ικανότητές του αλλά και τον... μισούν για την εμμονή του να ελέγχει τα πάντα γύρω από το άθλημα.
Ο αστικός μύθος λέει πως ο 80χρονος, πλέον, Γιώργος Βασιλακόπουλος είχε υποσχεθεί στην οικογένειά του, τη σύζυγο του Σία, τους δυο γιους του Σπύρο και Βασίλη και την κόρη του Δήμητρα, πως θα αποσυρόταν από τα διοικητικά δρώμενα, μόλις ολοκλήρωνε τη θητεία του ως προέδρου της FIBA World, της οποίας ήταν αντιπρόεδρος από το 2006.
To 2010, ήταν η σειρά της Ευρώπης να αναδείξει τον ηγέτη της Διεθνούς Ομοσπονδίας για την επόμενη τετραετία και οι περισσότεροι θεωρούσαν δεδομένο ότι ο Ελληνας παράγοντας θα επανεκλεγόταν στη θέση του προέδρου της FIBA Europe, την οποία κατείχε από το 2002. Αυτόματα, λοιπόν, θα αναλάμβανε το ύπατο αξίωμα της μπασκετικής κοινότητας. Ο ίδιος εκτιμούσε ότι θα αποτελούσε και την ολοκλήρωση μιας τεράστιας διαδρομής στο άθλημα που υπηρέτησε από όλα τα μετερίζια: ως παίκτης, ως προπονητής, αλλά και ως διαιτητής μέχρι να μεταπηδήσει στα διοικητικά. Η αναπάντεχη ήττα του από τον παλαίμαχο διαιτητή Ιβάν Μαϊνινί ήταν μια από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις της καριέρας του, την οποία χρέωσε στην «προδοσία» που Καναδού Ναρ Ζανολίν, ο οποίος (υποτίθεται ότι) ήταν άνθρωπός του.
Ολοι όσοι τον ήξεραν από τότε που συνδύαζε το μπάσκετ με τις σπουδές του στην Ανωτάτη Εμπορική, αναγνώριζαν τις ηγετικές και οργανωτικές ικανότητές του. Ικανότητες που αναδείχθηκαν ακόμη περισσότερο μετά το 1970, τότε που το μπάσκετ διαχωρίστηκε ως αυτόνομη Ομοσπονδία, από την Ομοσπονδία Αθλοπαιδιών. Εκτοτε το όνομά του είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την εξέλιξη του αθλήματος, το οποίο εκτοξεύθηκε και μετατράπηκε σε εθνικό σπορ μετά τον άθλο του 1987. Στη συνείδηση όλων ήταν και παραμένει ο ορισμός του «ισχυρού άνδρα», με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Μέσα σε αυτή τη διαδρομή πιστώνεται –μεταξύ άλλων– τέσσερις βασικούς άξονες που βοήθησαν το μπάσκετ να φτάσει τόσο ψηλά στην παγκόσμια κατάταξη. Ενας είναι ότι έπεισε, με το γνωστό τρικ της ψαροφαγίας, τον πανίσχυρο Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς να αναθέσει στην Ελλάδα τη διοργάνωση του Ευρωμπάσκετ του 1987. Είναι προφανές ότι όσο καλή ομάδα κι αν ήταν τότε η «γαλανόλευκη», αν η τελική φάση δεν γινόταν στο ΣΕΦ, δύσκολα θα φτάναμε σε τέτοιο ονειρεμένο φινάλε.
Ενας άλλος ήταν η εμπιστοσύνη που έδειξε στον μετέπειτα ευρωκόουτς Κώστα Πολίτη για την κατάρτιση του περίφημου Αναπτυξιακού Προγράμματος, που άρχισε να τρέχει από το 1982 και βοήθησε να αναδειχθεί η συντριπτική πλειονότητα των ταλέντων από όλη την Επικράτεια. Ενας τρίτος ήταν ότι μαζί με τον κορυφαίο αθλητικό δημοσιογράφο Φίλιππο Συρίγο μεθόδευσαν τη μετάδοση ενός αγώνα του πρωταθλήματος κάθε Σάββατο από την κρατική τηλεόραση, ώστε το άθλημα να έρθει σε επαφή με το ευρύτερο κοινό. Τέλος, μέσα από την επαφή με τον μπαρμπα-Γιάννη Λάτση, σηνήψε τη μακροβιότερη χορηγία στην ιστορία των σπορ στην Ελλάδα με τη Eurobank, η οποία ξεκίνησε να στηρίζει τις εθνικές ομάδες από την εποχή των παχιών αγελάδων, αλλά εξελίχθηκε σε (και παραμένει) σωσίβιο, όταν η κρίση περιόρισε τις κρατικές επιχορηγήσεις.
Οι επιτυχίες του μπάσκετ, που έφεραν (και) την υπογραφή του, σε συνδυασμό με την εμπλοκή του στην πολιτική τον έφεραν στη θέση του ΓΓΑ (1993-1996), με απόφαση της Μελίνας Μερκούρη. Εξαναγκάστηκε σε παραίτηση έπειτα από έντονη διαφωνία με τον Θόδωρο Τσουκάτο, στενό φίλο και συνεργάτη του νέου (τότε) πρωθυπουργού, Κώστα Σημίτη. Ο Γιώργος Βασιλακόπουλος «στρατεύτηκε» από νωρίς στο ΠΑΣΟΚ, ως μέλος του σκληρού πυρήνα των ανθρώπων που έπιναν νερό στο όνομα του ιδρυτή του, Ανδρέα Παπανδρέου. Ως εκ τούτου, του ήταν πιο εύκολο να επικοινωνήσει με δεξιούς (χαρακτήρισε «κορυφαίο υφυπουργό Αθλητισμού τον Γιώργο Ορφανό» της Ν.Δ.) παρά με τους «εκσυγχρονιστές» ή αργότερα με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν είναι τυχαίο ότι στο γραφείο του στην Ομοσπονδία, όπου όλοι και όλα κινούνται με βάση τις διαθέσεις του, δεσπόζει ακόμη το πορτρέτο του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά και μια ελαιογραφία του Στάλιν, τον οποίο θαυμάζει απεριόριστα. Και κάπου πιο εκεί υπάρχει και μια φωτογραφία που έχει βγάλει δίπλα στον θρυλικό άσο του ΝΒΑ Μπιλ Ράσελ.
Ο Γ. Βασιλακόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά, αλλά κατάγεται από την Ηλεία (Δίβρη – Λάμπεια). Παράλληλα με το μπάσκετ, εξελίχθηκε σε επιτυχημένο ιδιοκτήτη μιας βιομηχανίας χάρτου, την οποία διευθύνουν πλέον οι δυο γιοί του. Λένε ότι αρχικά συμπαθούσε τον Ολυμπιακό (!), αφού πρώτη του ομάδα ήταν ο Πειραϊκός τού μετέπειτα συνεργάτη του και προέδρου της Ομοσπονδίας, Πέτρο Καπαγέροφ, τον οποίο σεβόταν απεριόριστα. Μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό το 1958 (πρωταθλητής 1961, 1962, 1967). Ταυτίστηκε μαζί του, αφού, εκτός από αρχηγός του, διετέλεσε και προπονητής του.
Στο έντονο αυτό «πράσινο» παρελθόν του, στον συγκεντρωτικό έως μοναρχικό τρόπο που ελέγχει και διοικεί (μόνο ο Γιώργος Κολοκυθάς είχε το ανάστημα να του μιλήσει ως ίσος προς ίσο), στην εμμονή του να μιλά για αξίες, όπως το «Αθλητικό κίνημα», στην αντίθεσή του με την εμπορευματοποίηση του Αθλητισμού (δήλωνε εξ αρχής πως οι ΚΑΕ έπρεπε να υπαχθούν στο υπουργείο Εμπορίου), στην διαπίστωση ότι με την παρουσία του έχει εξαφανίσει οποιονδήποτε έχει σκεφτεί να τους ασκήσει αντιπολίτευση, στο ότι ποτέ δεν παραδεχθεί δημόσια ότι έκανε κάπου λάθος, αλλά και στον ισχυρό εγωισμό του, που τον έχει φέρει σε αντιπαράθεση (μεταξύ άλλων) με τα δυο «ιερά τέρατα» του μπάσκετ, τον Νίκο Γκάλη και τον Παναγιώτη Γιαννάκη, βασίζεται το μεγαλύτερο μέρος της έντονης κριτικής που δέχεται.
Οι πολέμιοί του τον χαρακτηρίζουν «ξεροκέφαλο», «παρωχημένο» και «αρτηριοσκληρωτικό». Μέσα σε όλα είναι και ο ανένδοτος που έχουν ξεκινήσει εναντίον του οι ιδιοκτήτες του μπασκετικού Ολυμπιακού, αδελφοί Αγγελόπουλοι, οι οποίοι, με αφορμή τη διαιτησία, έχουν βάλει στόχο την απομάκρυνσή του. Επέλεξαν να υποβιβαστεί η ομάδας τους στην Α2, πιστεύοντας ότι θα έδιναν ακόμη μία αφορμή να ανοίξει μια τέτοια συζήτηση.
BasketForum – Ιστορικό Αρχείο