Ο Ράντονιτς δεν ήταν ποτέ επίπεδο προπονητή 8αδας Ευρωλίγκας αλλά δεν είναι και όσο κακός φάνηκε.
Πάντα είχε μαχητικές ομάδες που έφτυνες αίμα να τις κερδίσεις, οχι αυτόν τον αχταρμά.
Για εμένα το μεγάλο λάθος του ήταν που δέχτηκε να καπελωθεί είτε από Πεδουλάκη είτε από ΔΓ είτε και από τους δυο, με πιο εξώφθαλμη περίπτωση την απόκτηση Μπέικον που έλεγε δημόσια ότι δεν τον θέλει και μερικές μέρες μετά του τον έφεραν.
Έπρεπε να πατήσει πόδι και να παλέψει με τον δικό του τρόπο. Από την στιγμή που κλήθηκε να υποστηρίξει ένα μπάσκετ που πρέπει να κερδίσει από την επίθεση ήταν καταδικασμένος να αποτύχει.
Σίγουρα δεν φταίει μόνο αυτός, ίσως να μην έχει αυτός το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης αλλά και όσο και αν είμαι κατά των απολύσεων προπονητών μέσα στη σεζόν η απομάκρυνση τώρα ήταν σωστή.
Κανείς πλέον δεν πίστευε σε αυτόν, οι παίκτες δεν φαίνονταν να τον παίρνουν και πολύ στα σοβαρά(περιστατικό με Μπέικον που αρνήθηκε να μπει αλλαγή) και αμφιβάλλω αν ακόμα και ο ίδιος πίστευε ότι μπορούσε να γυρίσει την κατάσταση.
Δεν μπορώ να πω ότι αφήνει κάποια παρακαταθήκη, ούτε από επιλογές παικτών ούτε από εξέλιξη μικρών που στο ροτέισον έμπαιναν μόνο για να καλύψουν τρύπες όποτε χρειαζόταν.
Όχι ότι μπορεί να συμβεί σοβαρή εξέλιξη παικτών σε 7-8 μήνες βέβαια.