Ελληνικό Ροκ

[ssoulliss]

Σαν αιρετικός που είμαι να γράψω πως ελληνικό ροκ, ελληνικό στίχο δεν υφίσταται- πλην του Σιδηρόπουλου. Φυσικά μου αρέσουν κομμάτια από διάφορα συγκροτήματα, τα έχετε αναφέρει σχεδόν όλα, αλλά το θεωρία υπερβολικό να μιλάμε για υπάρξη ελληνικού ροκ. Θα μπορούσαμε να πούμε για ελληνικό ροκ με ξένο στίχο, εκεί θα συμφωνήσω.

Δεν το στηρίζω τόσο στην έλλειψη καλών φωνών ή μουσικών, υπήρχαν και υπάρχουν, όσο στη δυσκολία της γλώσσας μας (μου το έχει εξηγήσει αυτό μουσικός) να εκφράσει τη ροκ μουσική.

[yorgos]

Σαν αιρετικός που είμαι να γράψω πως ελληνικό ροκ, ελληνικό στίχο δεν υφίσταται- πλην του Σιδηρόπουλου. Φυσικά μου αρέσουν κομμάτια από διάφορα συγκροτήματα, τα έχετε αναφέρει σχεδόν όλα, αλλά το θεωρία υπερβολικό να μιλάμε για υπάρξη ελληνικού ροκ. Θα μπορούσαμε να πούμε για ελληνικό ροκ με ξένο στίχο, εκεί θα συμφωνήσω.

Δεν το στηρίζω τόσο στην έλλειψη καλών φωνών ή μουσικών, υπήρχαν και υπάρχουν, όσο στη δυσκολία της γλώσσας μας (μου το έχει εξηγήσει αυτό μουσικός) να εκφράσει τη ροκ μουσική.

Ενδιαφέρουσα άποψη. Εγώ πάλι -που για μένα το τραγούδι είναι 70% στίχος, 25% μουσική και 5% φωνή- να πω ότι αγγλικό στίχο της προκοπής δεν έχω ακούσει ποτέ μου. Επίσης εκπλήσσομαι για τα Ξύλινα Σπαθιά: πολύ ωραία μουσική ναι και πρωτοποριακός ήχος για την εποχή του, αλλά ο στίχος μου θύμιζε εκείνα τα αστειάκια με τους στίχους από το έντεχνο που βάζεις μήνα και μέρα γέννησης και σου βγαίνει ένας στίχος κουκουρούκου του στιλ "το βράδυ που μάτωσε η τσουκνίδα" και "ο πεταλωμένος ζητιάνος του Μονακό".

Λυσσάξτε τσαούσες.

[ssoulliss]

Ενδιαφέρουσα άποψη. Εγώ πάλι -που για μένα το τραγούδι είναι 70% στίχος, 25% μουσική και 5% φωνή- να πω ότι αγγλικό στίχο της προκοπής δεν έχω ακούσει ποτέ μου. Επίσης εκπλήσσομαι για τα Ξύλινα Σπαθιά: πολύ ωραία μουσική ναι και πρωτοποριακός ήχος για την εποχή του, αλλά ο στίχος μου θύμιζε εκείνα τα αστειάκια με τους στίχους από το έντεχνο που βάζεις μήνα και μέρα γέννησης και σου βγαίνει ένας στίχος κουκουρούκου του στιλ "το βράδυ που μάτωσε η τσουκνίδα" και "ο πεταλωμένος ζητιάνος του Μονακό".

Λυσσάξτε τσαούσες.

Φαντάσου να ακούς δημοτικά τραγούδια στη γερμανική ή στην ιταλική ή στην αγγλική γλώσσα. Το πιθανότερο είναι να γελάσεις. Κάπως έτσι μας αντιλαμβάνονται οι "έξω" όταν ακούν ροκ στα ελληνικά. Δεν θα το επεκτείνω άλλο, διότι το θέμα ανοίχτηκε για να γράψει όποιος φίλος θέλει τις μουσικές του προτιμήσεις όταν ζούσε τους εφηβικούς έρωτες του και όχι μόνο!!

[Redfly]

Ενδιαφέρουσα άποψη. Εγώ πάλι -που για μένα το τραγούδι είναι 70% στίχος, 25% μουσική και 5% φωνή- να πω ότι αγγλικό στίχο της προκοπής δεν έχω ακούσει ποτέ μου. Επίσης εκπλήσσομαι για τα Ξύλινα Σπαθιά: πολύ ωραία μουσική ναι και πρωτοποριακός ήχος για την εποχή του, αλλά ο στίχος μου θύμιζε εκείνα τα αστειάκια με τους στίχους από το έντεχνο που βάζεις μήνα και μέρα γέννησης και σου βγαίνει ένας στίχος κουκουρούκου του στιλ "το βράδυ που μάτωσε η τσουκνίδα" και "ο πεταλωμένος ζητιάνος του Μονακό".

Λυσσάξτε τσαούσες.

Δεν σε εχει πιασει ποτε φαγουρα στο μαγουλο, οταν τρως παγωτο που εχει λιωσει στο χερι σου, γι αυτο και δεν καταλαβαινεις τους στιχους . Αν δεν εχεις εμπειριες ζωης αυτα παθαινεις.
Συμφωνω μαζί σου φιλε, εμπορικο συγκροτημα με απλοικό στοίχο. Δεν ειναι κακο, ετσι ειναι η μουσική, καλυτερα παντως απο τον δηθεν ψαγμενο στιχο καποιων αλλων.

[Quincy]

Δεν το στηρίζω τόσο στην έλλειψη καλών φωνών ή μουσικών, υπήρχαν και υπάρχουν, όσο στη δυσκολία της γλώσσας μας (μου το έχει εξηγήσει αυτό μουσικός) να εκφράσει τη ροκ μουσική.

Ενδιαφέρον αυτό. Για πες ...

Δεν καταλαβαίνω γιατί διαχωρίζεται το είδος ανάλογα με την γλώσσα, αλλά έχει "μείνει" πια ως ξεχωριστή κατηγορία μουσικής το ελ ροκ ως ροκ με ελληνικό. Έχω ακούσει από πολλούς να μου λένε πως παλιότερα άκουγαν "ξένο ροκ" αλλά το γύρισαν στο ελληνικά επειδή δεν ήξεραν αγγλικά. Εμένα μου φάνηκε λιγάκι κουλό γιατί ο στίχος είναι το τελευταίο που προσέχω σε ένα κομμάτι αλλά δεν είναι κι εντελώς παράλογο

[Redfly]

Θα μελωποιήσω το ασος μπαστουνι απο μηχανοκεφαλους στα ελληνικα και θα αλλαξει γνωμη για τον αγγλικο στιχο.

[Quincy]

Θα μελωποιήσω το ασος μπαστουνι απο μηχανοκεφαλους στα ελληνικα και θα αλλαξει γνωμη για τον αγγλικο στιχο.

Άργησες ...

[nikolas12]

Και για μένα ο Τζιμάκος ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του με το στίχο του. Τα πιο γνωστά του τραγούδια ευτυχώς ήταν και αυτά που ξεγύμνωναν περισσότερο τον Έλληνα και τη νοοτροπία του. Αλλά και στα πολιτικά του τα πήγαινε εξαιρετικά. Γενικά μαζί με Μουσικές Ταξιαρχίες έκανε πράγματα που δεν τα είχε φανταστεί άλλος και μουσικά και στιχουργικά και με διάφορα έργα όπως ο Δράκουλας των Εξαρχείων που έχει μια από τις αγαπημένες μου σκηνές στον ελληνικό κινηματογράφο, αυτή με το Μπουλά.

Και φυσικά και ο Σάκης Μπουλάς δεν ασχολήθηκε τόσο με τη μουσική, αλλά παρέα με το γρέζι του έχει δώσει και τραγουδάρες:



Δεν ξέρω πως μου ξέφυγε ο συνονόματος ο Άσιμος. Το Καταρρέω τον είχα κάνει ύμνο στα φοιτητικά μου χρόνια. Τρομερός μουσικός ο Νικόλας:



Για VIC λογικά θα έχετε ακούσει τα πιο γνωστά τους που παίζουν παντού πλέον, σκίζουν και συναυλιακά που τους είδα πέρυσι, οπότε αφήνω τη μελοποίηση της γνωστής Περδικομάτας σε ένα τρομερό κράμα ψυχεδελικού-stoner-κλαρίνου που φέρνει σε μια απίστευτη κορύφωση:

[yorgos]

Δεν σε εχει πιασει ποτε φαγουρα στο μαγουλο, οταν τρως παγωτο που εχει λιωσει στο χερι σου, γι αυτο και δεν καταλαβαινεις τους στιχους . Αν δεν εχεις εμπειριες ζωης αυτα παθαινεις.

Παρεμπιπτόντως το Λιωμένο Παγωτό είναι ένα από τα δύο τραγούδια τους που βγάζω νόημα στο τι θέλει να πει ο ποιητής. Στα υπόλοιπα νομίζω είναι darts.

Δεν ειναι κακο, ετσι ειναι η μουσική, καλυτερα παντως απο τον δηθεν ψαγμενο στιχο καποιων αλλων.

Τastes are these.

[nikolas12]

Παρεμπιπτόντως το Λιωμένο Παγωτό είναι ένα από τα δύο τραγούδια τους που βγάζω νόημα στο τι θέλει να πει ο ποιητής. Στα υπόλοιπα νομίζω είναι darts.

Το μόνο που δε βγάζει νόημα στο Λιωμένο Παγωτό είναι γιατί το εκτελούσαν (κυριολεκτικά) όλη την ώρα η Βανδή και ο Ρουβάς ως χαρούμενο καλοκαιρινό τραγούδι. Α ρε Παυλάρα τα είχες πει ωραία στη συνέντευξη στον Imagine.

[shtarkws]

Από τα καλύτερα κομμάτια ever

[Quincy]

Παρεμπιπτόντως το Λιωμένο Παγωτό είναι ένα από τα δύο τραγούδια τους που βγάζω νόημα στο τι θέλει να πει ο ποιητής. Στα υπόλοιπα νομίζω είναι darts..

Κοίτα κι εγώ το Φωτιά στο Λιμάνι μόλις πέρυσι συνειδητοποίησα πως μιλά για τους ναυτικούς κι ας το ακούω καμιά 15αρια χρόνια. Από στίχο ο καλύτερος imo είναι του Σιδηρόπουλου με πολύ μεγάλη διαφορά

[yorgos]

[/quote]

Το μόνο που δε βγάζει νόημα στο Λιωμένο Παγωτό είναι γιατί το εκτελούσαν (κυριολεκτικά) όλη την ώρα η Βανδή και ο Ρουβάς ως χαρούμενο καλοκαιρινό τραγούδι.
[/quote]

Αφού δεν έβαλαν και κανένα μπικίνι μέσα να το κάνουν μπόλιασμα με το "Αυτό το καλοκαίρι", πάλι καλά. Στο οποίο "καλοκαίρι" στο κλιπ εκτός από έναν Θανάση και το Ντάβλα συμμετέχει και η Νίκη Κάρτσωνα, γνωστή για τη σχέση της με το μπάσκετ... γενικότερα.
Το έδεσα και με το θέμα του φόρουμ δεν έχετε παράπονο.

[shtarkws]

Ο Σιδηρόπουλος υπήρξε και πολυ καλος ποιητής. Πρόσφατα μελωποιηθηκαν κάποια από αυτά

[yorgos]

Παρεμπιπτόντως το Λιωμένο Παγωτό είναι ένα από τα δύο τραγούδια τους που βγάζω νόημα στο τι θέλει να πει ο ποιητής. Στα υπόλοιπα νομίζω είναι darts..

Κοίτα κι εγώ το Φωτιά στο Λιμάνι μόλις πέρυσι συνειδητοποίησα πως μιλά για τους ναυτικούς κι ας το ακούω καμιά 15αρια χρόνια. Από στίχο ο καλύτερος imo είναι του Σιδηρόπουλου με πολύ μεγάλη διαφορά

Καλά με άσπρα φουστάνια και σφαίρες τα έχει μπλέξει λίγο ο Παυλίδης ανάμεσα στα γκομενάκια και τις φωτιές, αλλά τέλος πάντων:
https://menshouse.gr/mousiki/80436/otan ... ti-ton-90s

Είχα πάντως ένα γνωστό καμένο στη Θ13 από αυτούς που βρισκόμαστε στο γήπεδο μια φορά το χρόνο επί 30 χρόνια που επιμένει ότι το τραγούδι αναφέρεται στα πλέι οφ του '99

(πάλι εναρμονισμένος με το αντικείμενο του φόρουμ )

Ναι, για Σιδηρόπουλο θα συμφωνήσω, στιχάρες. Αλλά τις Τρύπες δεν τις φτάνει. Προσωπικά νομίζω ότι ο καλύτερος στίχος που έχει γραφτεί ποτέ είναι το Καινούρια Ζάλη. Από Πανούση εκπληκτικό βρίσκω το Ένα Τραγούδι για το Χειμώνα.