Το δεύτερο, αλλά τώρα είναι αργά για δάκρυα. Οι νοικοκυρεμένες ομάδες (βλέπε Μπάρτσα) κάνουν από νωρίς διάγνωση του προβλήματος και κινούνται (όπως θα έλεγαν και στο χωριό μου) proactively. Αυτό δείχνει επαγγελματισμό, πρόθεση για πρωταθλητισμό, ύπαρξη δοκιμασμένου μηχανισμού, έτοιμου να δράσει διορθωτικά ακόμα και στο χειρότερο στραπάτσο. Εμείς, κλασσικά, τα ζώα μου αργά. Άντε να τελειώσει το F-4, άντε να τελειώσουν οι ελληνικοί τελικοί, άντε, άντε, άντε -- κι όλη αυτή η ολιγωρία μου βρωμάει ότι είναι για να υπάρχει μια δικαιολογία πρόχειρη για το ότι δεν μπήκε το χέρι βαθιά στην τσέπη: «παιδιά η αγορά ήταν λειψή». Της κοντής **λής της φταιν οι τρίχες. Ερασιτεχνισμό δείχνει όταν κατ' επανάληψη δεν μπορείς να διεκδικείς πρώτα ονόματα πέρα από «τα δικά σου παιδιά».
ΥΓ: Η Μονακό μπορεί να μην είναι μπασκετομάνα αλλά μια φορά τον Τζέημς ξέρει να τον κλείνει. Καλά κάνει και μας κάνει καζούρα, μας αξίζει.












BasketForum – Ιστορικό Αρχείο