nikolas_asteri έγραψε: ↑Τετ Ιαν 07, 2026 4:12 pm
golitog7 έγραψε: ↑Τετ Ιαν 07, 2026 3:31 pm
Εντάξει μωρέ μη το κάνουμε και θέμα. Δεν τον είπε κωλόπαιδο, ταγάρι δλδ άμπαλο τον είπε. Άδικο έχει? Και μένα με ζορίζει που δεν βλέπω έναν έλληνα να την κάνει κομπολόι. Έστω έναν ρε φίλε, τι διάολο οι άλλοι πως βγάζουν συνέχεια παίκτες. Σε εμάς το νερό μας κάνει άμπαλους?
Αν και είναι οφφτοπικ και έχει αναλυθεί εκτενώς το θέμα σε διάφορα θρεντς που έχουν να κάνουν με τα αναπτυξιακά (δεν το λέω σε φάση "τράβα διάβασε") θα σου πω πολύ χοντρικά από τη δική μου εμπειρία* ότι το μεγάλο πρόβλημα είναι 1. Προπονητές που δεν... και 2. "Ανάγκη" για νίκη (με κόστος της σωστή ανάπτυξη παικτών).
Για το 1: Δεν ξέρω αν έχει αλλάξει πλέον αλλά μέχρι σχετικά πρόσφατα, όποιος να'ναι γινόταν προπονητής σε ακαδημίες. Δεν ζητούσαν κάποιο δίπλωμα. Αν ήσουν παίκτης της ομάδας/φοιτητής ΤΕΦΑΑ, έλα έμπα καλός είσαι. Νομίζω αυτό είναι αρκετά αυτονόητο πρόβλημα.
Για το 2 έχω 2 υποκατηγορίες:
(α) Ενώ παίζουν πολλά παιδιά μπάσκετ, ελαχιστότατα θα φτάσουν να είναι "Ευρωλιγκάτοι" παίκτες. Έχεις για παράδειγμα ένα παιδάκι που είναι πιο ψηλό από τα υπόλοιπα. Δεν θα γίνει 2.10 αλλά είναι ψηλό για την ηλικία του στα 10 και ίσως γίνει 1.90+. Αντί να σκεφτεί ο προπονητής να δουλέψει τρίπλα, σουτ, πάσα κλπ ώστε να μπορέσει (ίσως) να σταθεί σε μεγαλύτερες κατηγορίες στο αντρικό επίπεδο πάει και βάζει το παιδάκι κάτω από το καλάθι για να βάζει εύκολους πόντους και να κερδίζει. Κάνε μία γύρα στα ανοιχτά της Αττικής και βρες κάποιον millennial γύρω στο 1.85-1.90. Σου υπόσχομαι ότι πάνω από τους μισούς έπαιζαν "4ρι" στην ομάδα τους όταν ήταν μικροί. Θα μου πεις "ε οκ και ποιός θα παίξει 4ρι;" και εδώ δεν έχω μία συμπυκνωμένη απάντηση να σου δώσω. Θέλει λίγο παραπάνω χώρο.
(β) Το παραπάνω ισχύει για παιδιά που μοιάζουν ότι μπορεί να ξεχωρίσουν και δεν δουλεύονται επαρκώς. Όμως σε αρκετές ομάδες παρατηρείται το φαινόμενο να δουλεύονται (όλα τα παιδιά) πολύ παραπάνω περίπλοκες τακτικές παρά τα βασικά. Θα ξέρουν τα 10χρονα να παίζουν zone-press και περίπλοκες ζώνες με προσαρμογές ώστε να κερδίσουν το χ, ψ άκυρο τουρνουά, αλλά όταν αυτά τα παιδιά μεγαλώσουν δεν θα μπορούν να σταθούν σε αντρικό επίπεδο λόγω αυτής της έλλειψης.
Αυτά τα λίγα, έτσι για να γράψω το παράπονό μου
*σαν παίκτης από τα 6 μου, αλλά και από την οικογένεια μου που ασχολείται πολύ με μπάσκετ στις μικρές ηλικίες.
Ναι έτσι είναι μάλλον. Θα προσθέσω και δύο σημειώσεις από τη δικιά μου εμπειρία.
1. Θεωρώ ότι πέρα από το πρακτικό της υπόθεσης, που πολύ καλά ανέλυσες, υπάρχει και γενικότερο θέμα στην νοοτροπία των γονέων και στην αγωγή των παιδιών. Δεν είμαστε τεχνοκράτες, είμαστε αρπακολατζίδες και ξερόλες. Και όπως "μπορούμε" να κάνουμε την οποιαδήποτε δουλειά καλύτερα από τον αρμόδιο-ειδικό, έτσι είμαστε και καλύτεροι προπονητές από τους ίδιους τους προπονητές. Θα σ δώσω ένα παράδειγμα: όταν ήμουν φοιτητής έπαιζα ποδόσφαιρο και βάσει της συμφωνίας που είχα κάνει με την ομάδα για τον "μισθό" ανέλαβα και την προπόνηση της παιδικής ομάδας (παιδιά 5-7 ετών). Άντεξα έναν χρόνο και ο βασικός λόγος ήταν οι γονείς. Αφενώς θέλανε να βλέπουνε την προπόνηση, πράγμα που δεν μ άρεσε καθόλου, και αφετέρου με πιάνανε μετά την προπόνηση και ο καθένας μου έλεγε την πίπα του. Μιλάμε για παιδιά που μερικά δεν πηγαίνανε καν σχολείο ρε φίλε. Που παρατάγανε την μπάλα για να κυνηγήσουν μία πεταλούδα.
Άρρωστη νοοτροπία πραγματικά.
2. Ίσως να είναι και γονιδιακό το θέμα. Άλλο ένα παράδειγμα: στη Βόρειο Ήπειρο που μεγάλωσα περνάγανε πολύ συχνά καραβάνια με τσιγγάνους για να μαζέψουν πεταμένες σόλες παπουτσιών, τσίγγους, παλιοσίδερα και οτιδήποτε άλλο μπορείς να φανταστείς. Κατασκήνωναν σε κάθε χωριό 2-3 μέρες στα τσαντίρια τους και μόλις μαζεύανε ότι μπορούσαν πηγαίνανε στο επόμενο. Τις μέρες που μένανε οι μεγάλοι τσιγγάνοι δουλεύανε και εμείς με τα τσιγγανάκια παίζαμε σχεδόν όλη μέρα μπάλα, σε φάση τσιγγάνοι εναντίων ντόπιων. Θυμάμαι ότι σχεδόν πάντα τους κερδίζαμε αλλά μας άφηνε μια πικρή γεύση ίσως και ζήλεια ο τρόπος που ακούμπαγαν τη μπάλα. Έβλεπες ρε φίλε αυτή την αρμονία στην κίνηση που έχει ένας βιρτουόζος κια χάζευες. Ε αυτό δεν διδάσκεται νομίζω, είναι γραμμένο στο DNA. Εμείς ως λαός μάλλον δεν είμαστε τόσο προικισμένοι, τι να πω.