Knoxville έγραψε: ↑Παρ Ιούλ 31, 2026 12:21 am
Είχα αποφασίσει να μπω στην αίθουσα χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες. Άλλωστε μιλάμε για τον Κρίστοφερ Νόλαν έτσι?
Ποτέ δεν ξέρεις αν θα δεις μια ταινία ή αν θα χρειαστείς μεταπτυχιακό στη θεωρητική φυσική για να την παρακολουθήσεις.
Ομολογώ πως σε ορισμένα σημεία έκλεισαν λίγο τα μάτια μου. Ίσως για μερικά λεπτά, ίσως και για λίγο παραπάνω. Δεν έχει σημασία. Οι λεπτομέρειες αυτές ενδιαφέρουν μόνο όσους ψάχνουν αφορμή να μειώσουν έναν τεράστιο δημιουργό.
Όταν όμως άναψαν τα φώτα, ήξερα ότι είχα γίνει μάρτυρας ενός ιστορικού κινηματογραφικού γεγονότος. Ο Νόλαν δεν περιορίστηκε στο να διασκευάσει τον Όμηρο. Ουσιαστικά ολοκλήρωσε τη δουλειά του. Πήρε ένα αρχαίο έργο που επί χιλιάδες χρόνια περίμενε κάποιον να το απογειώσει και του έδωσε το επίπεδο βάθους που του έλειπε.
Ο Οδυσσέας δεν παρουσιάζεται απλώς ως βασιλιάς που προσπαθεί να επιστρέψει στην πατρίδα του. Είναι ένας βασανισμένος άνθρωπος, ένας σύζυγος που εξαφανίζεται χωρίς να απαντά σε κανένα μήνυμα στο ρημάδι το κινητό, και ένας πατέρας που κουβαλά τα τραύματα του πολέμου(ΠΤΣΔ), ενώ γύρω του η μουσική παίζει τόσο δυνατά που αναρωτιέσαι αν οι διάλογοι υπάρχουν πραγματικά ή τους φαντάζεσαι.
Πιστεύω, βέβαια, ότι υπήρχε ακόμη χώρος για περισσότερες δημιουργικές παρεμβάσεις. Αν η Ωραία Ελένη και η Κλυταιμνήστρα είναι Αφροαμερικανές, τότε γιατί να υπάρχουν όρια; Η Αθηνά θα μπορούσε κάλλιστα να είναι δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η οποία εμφανίζεται στον Οδυσσέα μέσω βιντεοκλήσης για να του εξηγήσει πως η επίθεση στους μνηστήρες θα πρέπει να γίνει με τρόπο που δεν θα παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα τους.
Ο Ποσειδώνας θα ήταν πολύ πιο σύγχρονος ως περιβαλλοντικός ακτιβιστής από τη Σκανδιναβία, έξαλλος επειδή ο ήρωας ταξιδεύει με πλοίο που δεν πληροί τις προδιαγραφές μηδενικών εκπομπών ρύπων.
Η Κίρκη δεν χρειάζεται να μεταμορφώνει τους άντρες σε γουρούνια. Θα αρκούσε να οργανώνει σεμινάρια αυτογνωσίας, στα οποία, βεβαίως-βεβαίως, οι συμμετέχοντες θα ανακαλύπτουν ότι ήταν εξαρχής φορείς τοξικής αρρενωπότητας.
Ο Πολύφημος δεν θα έπρεπε να χαρακτηρίζεται ως "Κύκλωπας". Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί μη συμπεριληπτική ορολογία. Καλύτερα να παρουσιάζεται ως ένας κτηνοτρόφος με διαφορετική οπτική ιδιαιτερότητα, ο οποίος υπήρξε θύμα παραβίασης της ιδιωτικής του περιουσίας.
Οι Σειρήνες επίσης χρειάζονται ανανέωση. Αντί να παρασύρουν τους ναυτικούς με τραγούδια, θα μπορούσαν να ανεβάζουν podcast αυτοβελτίωσης με τίτλους όπως "Ανακάλυψε τον αληθινό σου προορισμό", από τα οποία ο Οδυσσέας θα προσπαθεί μάταια να κάνει διαγραφή συνδρομής.
Η Πηνελόπη, φυσικά, δεν θα περίμενε είκοσι χρόνια υφαίνοντας. Θα είχε ήδη ιδρύσει μια επιτυχημένη νεοφυή επιχείρηση, θα είχε εξασφαλίσει επενδυτικά κεφάλαια και θα έδινε συνεντεύξεις για το πώς η υφαντική μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις γιατί ο Νόλαν έχει αποκτήσει σχεδόν μυθική υπόσταση. Δεν φτιάχνει απλώς ταινίες. Δημιουργεί κινηματογραφικούς γρίφους, στους οποίους μεγάλο μέρος του κοινού προτιμά να δηλώσει ενθουσιασμένο παρά να παραδεχτεί ότι δεν κατάλαβε Χριστό.
Έτσι, η ασφαλέστερη απάντηση μετά την προβολή είναι ένα αποφασιστικό "αριστούργημα", συνοδευόμενο από ένα σοβαρό βλέμμα που υπονοεί πως όποιος διαφωνεί απλώς δεν διαθέτει την απαιτούμενη πνευματική καλλιέργεια.
Η "Οδύσσεια" είναι ήδη η κορυφαία ταινία που δεν κατάφερα να παρακολουθήσω ολόκληρη επειδή με πήρε ο ύπνος. Μια εμπειρία που, σύμφωνα με πολλούς, αρκεί να γνωρίζεις ποιος τη σκηνοθέτησε για να την αποθεώσεις, ακόμη κι αν δεν έχεις δει ούτε ένα ολοκληρωμένο πλάνο.
Στο κάτω κάτω, αυτό είναι το μεγαλείο του πραγματικού κινηματογράφου. Δεν χρειάζεται να τον κατανοήσεις. Ούτε καν να τον δεις ολόκληρο. Αρκεί να βγεις από την αίθουσα με ύφος περισυλλογής, να ψιθυρίσεις "απίστευτο, ασύλληπτο" και να ανεβάσεις μια φωτογραφία του εισιτηρίου στα κοινωνικά δίκτυα.
Η "Οδύσσεια" δεν είναι απλώς τιτανοτεράστια ταινία. Είναι τόσο σπουδαία, που κάθε άλλη κινηματογραφική παραγωγή μοιάζει ξαφνικά με δοκιμαστικό βίντεο τραβηγμένο πρόχειρα από κινητό (όχι απλ... κανένα Ζάο Μι του 200εύρου). Αν συνεχίσει έτσι, σύντομα θα μιλάμε για την κορυφαία ταινία όχι μόνο της χρονιάς ή του αιώνα, αλλά ίσως ολόκληρης της ανθρώπινης ιστορίας. Είναι ένα αριστούργημα που επαναπροσδιορίζει τη σχέση του ανθρώπου με το κουπί και σίγουρα η σημαντικότερη κινηματογραφική εμπειρία από τότε που οι αδελφοί Λυμιέρ έδειξαν ένα τρένο και τάραξαν τον κόσμο.